The Darkest Minds Book นิยาย & เรื่องราว

matigas na sabi nito. Hinampas ng isang tauhan ni Nadivar ang batok ni Sadam kaya nawalan ito ng malay. Mabilis ang bawat kilos nila na para bang sanay na sila sa ganitong trabaho. Walang tunog ang bawat yapak nila na animo'y isang ninja. Bigla na lang silang naglaho sa aming harapan na parang multo. This is not the life that I wanted. It suffocates me a lot seeing cruelty. I wanted to run as fast as I could, but does running away change everything?

Hindi ko makita kung ano ang nasa loob dahil black tilted ang kotse niya pero nasisiguro kong nasa loob siya dahil nakabukas pa rin ang ilaw nito sa labas. Pinihit ko ang pintuan niya at nabuhayan ako ng loob nang mapagtantong hindi ito naka-lock. Nakasubsob sa manibela, natutulog at amoy alak na Thornton ang bumungad sa 'kin. Triny kong gisingin siya pero hindi ako nagtagumpay. Maingat na inilabas ko siya sa kotse at maingat na iginiya papasok sa loob ng bahay. Wala na akong gising na naabutan doon at napakatahimik na rin ng bahay.

Tears formed around my eyes while I'm trying to gather all my courage to kill him but I couldn't. Sa huli ay bigla kong nabitawan ang baril kaya nahulog ito ng tuluyan sa sahig. I pushed him hardly but he did not even move. "Kill yourself!" Because I can't kill you. "Light's off," he murmured and the whole room went dark. Napasinghap ako nang hinigit niya ako palapit sa kanya. At ang sunod kong naramdaman ay ang malambot na bagay na dumampi sa mga labi ko.

tanong ni Tasha sa loob ng utak niya. Naputol ang iniisip niya at napapikit nang maramdaman niya ang labi ng lalaki na humahalik sa pisngi niya. Hanggang sa hindi na nga siguro ito natiis. Hinawakan nito ang baba niya at pinabaling ang mukha niya rito na sumalubong sa kanya ang malambot na mga labi nito at mamasa-masa. Hanggang sa ang nga labi nito ay dahan-dahang gumalaw na sinabayan niya naman. Naging magaspang at mapusok ang mga labi nito, nakipag-espadahan siya ng dila at sipsipan. Mukhang wala pa sana itong balak na humiwalay kong hindi lang niya tinulak ang bibdib nito dahil hindi na siya makahinga sa ginagawa ng lalaki. Kung makahalik kasi sa kanya akala mo pitong taon siyang hindi na

Naging alisto mula sa pagbaba mula sa sasakyan ang mga kalalakihan na purong nakasuot ng itim, at iyon ay nasa pangunguna ni Dark. Tahimik silang kumikilos, at bawat hakbang ay pinag-iisipan. Kapansin-pansin din ang pagiging tahimik ng bodega bagay na ikinatutok ni Dark ng baril para maging handa ito. Dark clenched his jaw. His team moves stealthily through the darkness, navigating the maze of abandoned machinery and crates.

Mabigat ang dibdib, ngunit pinili pa ring manahimik—habang dahan-dahang sinasakal ng sariling katigasan ng puso. Si Dark ay palihim na nagtungo sa office room ng kanyang ama, mabigat ang bawat hakbang na para bang may dalang banta sa bawat pintig ng kanyang puso. Madilim ang paligid, tanging ilaw ng desk lamp ang nagbibigay ng anino sa mga sulok ng silid. “Gagawin ko ang lahat… manatiling ligtas lang ang mag-ina ko!” sigaw ng kanyang isipan, sabay pigil ng sariling kaba.

"Ni hindi nila pinag-uusapan ang bagay na iyon." Saglit akong napaisip. Hindi kaya tama ang mga lobo na ginagamit lang ako ng mga bampira para ako mismo ang pumatay sa mga kalahi ko? Wala silang ginagawa pero inutusan nila akong patayin si Marcus. "Maaaring tama si Marcus, na ginagamit lang ako ng mga bampira para ako mismo ang pumatay sa mga kalahi ko at wala na silang gagawin. Kilala natin si Volter at kung gaano siya kasama. Sa totoo lang, hindi na niya kailangang alamin kung sino ang may ukit na buwan sa kanilang kanang braso sapagkat kahit anong oras pwede nilang lusubin ang mga lobo at patayin. Pero bakit pinahanap pa niya sa akin ang mga lobong iyon at inutusan akong patayin sila?"

Maraming salamat po sa lahat ng sumubaybay sa unang serye ng Dark Secret Series. Sana po ay suportahan at basahin n'yo rin ang ikalawang serye nito na pinamagatang The Mafia's Prized Possession. Mababasa at makikita na rin po ito sa goodnovel app. Maraming salamat po ulit at magkita-kita tayong muli sa susunod na kabanata.

Kung bakit mas lalong dumadami ang tanong sa aking isipan. Namalayan ko na lang ang sarili ko nang makapasok kami sa isang magarbong silid. Ang color combinations sa loob ay gray, gold, o hindi kaya ay black. Ni hindi ko man lang napansin ang paligid ko kanina. Basta ang alam ko lang ay nawala na ang ingay nang isara ni Saverio ang pinto. “General,” wika nang isang lalaki na medyo pamilyar sa akin.

Napangiti ang aking labi nang makita ko si Dark. "Hey! Pasensya na sa nangyari kanina, ha? Ito kasing boss ko masiyadong seloso," natatawa kong saad. "I understand. Sir Liam is really hard to read. Pasensya na rin because in-approach kita nang ganoon." Ang mga ngiti ng lalaking ito ay kakaiba, na para bang isa siyang mabait na tao. Hindi katulad ng boss ko na parang pinagbagsakan ng langit at lupa.