The Darkest Minds Alexandra Bracken Novels & Stories

Natigilan ako nang bigla niya akong yakapin nang mahigpit, dahilan para mapasipol si Cristof at mapangisi si Alleyn. "Don't ever do that again. Never let yourself succumb to darkness. Please," he said, almost whispering. I tiptoed just to tap his head. "Don't worry, I will never succumb to darkness. Instead, I will struggle to find its light and use it against my father." "Good to hear that," he responded as he buried his face on my right shoulder. "Don't worry, I'll help you find the light of darkness. And to do that, I've decided to create my own path," he mumbled.

Who knows this bastard is just playing with his emotions to weaken his defense and attack him at the right time. Yeah right. Sa kaisipang iyon ay napangisi siya. "Damn! I almost believed you," natatawa niyang wika. But his smile slowly faded when Alexie was still looking at him seriously. "Why do you think someone is still playing your life? Running the same riddles all over again but ended up with nothing? Because the enemy knows you more than you know him. Master M of Equilibrium must be Marcello Collombo."

HIS DARKEST PLEDGE WRITTEN BY: TATTERDEMALION This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either products of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means without the author's permission. Also, I want to remind you that this story is unedited. I'm always updating typographical, grammatical, and spelling errors in my chapters, so please bear with me.

tanong ni Tasha sa loob ng utak niya. Naputol ang iniisip niya at napapikit nang maramdaman niya ang labi ng lalaki na humahalik sa pisngi niya. Hanggang sa hindi na nga siguro ito natiis. Hinawakan nito ang baba niya at pinabaling ang mukha niya rito na sumalubong sa kanya ang malambot na mga labi nito at mamasa-masa. Hanggang sa ang nga labi nito ay dahan-dahang gumalaw na sinabayan niya naman. Naging magaspang at mapusok ang mga labi nito, nakipag-espadahan siya ng dila at sipsipan. Mukhang wala pa sana itong balak na humiwalay kong hindi lang niya tinulak ang bibdib nito dahil hindi na siya makahinga sa ginagawa ng lalaki. Kung makahalik kasi sa kanya akala mo pitong taon siyang hindi na

D*mn. Akmang tatayo na sana ako para bumalik sa kwarto nang biglang bumukas ang pinto ng opisina ko. I immediately turned the computer off as I looker at Parker and Flen coldly. Napamura ako sa isip ko dahil sa gigil pero hindi ko pinahalata. "Where's that woman?" malamig na tanong ko sa nakayukong si Flen at Parker. They are inseparable. "Kinulong na po namin siya sa kulungan sa underground, Mr. Tushkin," magalang na sagot ni Parker. I looked at Flen when I heard Parker's answer.

Mga bigatin kung sabihin ng iba. At sa ikatlong palapag naman ay ang Dark Room. Mga miyembro at piling tao lang daw ang may sariling suit o silid sa Dark Room. Bukod doon ay wala na siyang iba pang alam dahil iyon lang ang impormasyon na nakalap niya kay, Xander.

Akala nila ay nabunyag na ang pinakamadilim na sikreto ngunit hindi pa pala. Tila nawalan ng kulay si Max Rothus Villaron habang nakatitig sa screen ng lumang laptop ng kanyang ama. Hindi siya makapaniwala sa nadiskubreng draft message sa email ng kanyang ama. Rothus, anak.

“D-Diane, are you okay? I’m sorry, I forgot that you’re afraid of the dark.” Hindi ako umimik. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa akin. Hindi naman ako sumigaw dahil sa takot ko sa dilim. Sumigaw ako dahil hindi ko alam kung bakit bigla na lang akong may nakitang ganoong eksena... when Liam and I were about to start making love. “I’m sorry, Liam. It’s just weird that I’m s-seeing things that should not suppose to happen. I d-don’t know, I’m confused. I just can’t explain!” My voice cracked as I started to cry.

Inismiran ko siya sabay hawak sa doorknob at pinihit para buksan. Nagulat ako dahil biglang may nalaglag na something sa buhok ko. Nagtitili ako. I can feel there's something crawling in my head down to my neck. "Oh, my Gosh! What is it? Wyatt! Kunin mo... help." Naghi-hysterical na ako sa sobrang kaba ko. My heart beats three times more than my normal heartbeat. I don't know what to do. Feeling ko mahihimatay ako. Feeling ko it's the end of me. Iniimagin ko pa lang na some kind of a worm iyon, I'd rather die than let it crawl over my body. It's eww! Really.

Chapter 233 – Stalker! Naging instant celebrity nga si Alec ang fashion designer sa Divisoria. Dumami na ang kanyang kliyente pero hindi niya ako nakakalimutang kumustahin, o dili kaya ay magpapadala ng kung anu-ano sa opisina ko tulad ng prutas. Naging close kaming dalawa. Minsan ay inaya niya akong mag-lunch.