The Gray Man Novels & Stories

Nagtawanan kami. "Parang kilala ko iyang parating na naka-motor. Parahin natin dali!" Kumaway-kaway kami ni Manang. And thank God at hinintuan naman kami. "Ober, pakihatid nga itong amo ko sa may manggahan. Kahit idaan mo lang siya doon. Ingatan mo siya. Mapapangasawa iyan ni Bjorn." Nasa 40's na siguro ang lalake. He look nice at nakasuot siya ng polo. I think he works sa office.

Naghilom ang mga bitak sa balat niya at nawala ang nararamdaman niyang sakit. Sa bandang kanan, mayroong isang pintuan. Naaninag ni Hogan ang nakasisilaw na liwanag mula sa pintuang iyon. Wala siyang inaksayang oras at pumasok siya roon. Nang makapasok, agad na nakapukaw sa kanyang atensyon ang isang babae. Nakasuot ito ng manipis at maiksing kasuotang kulay itim at yari sa satin. Ang tanging natatakpan ay ang dibdib nito at ang pang-ibabang parte ng katawan. Litaw na litaw ang makinis na hita ng babae, pero hindi man lang nagkaroon ng interes si Hogan.

NAGING alerto naman siya't inambahan niya si Gray sa likod habang nakikipag-agawan ulit ng patalim. Napansin niyang lumabas na rin si Bashie habang inaalalayan nito si Raymond. Muli niyang ibinalik ang atensyon kay Gray, bumaba siya sa likod nito't ngayon ay kaharap na niya. Masyadong malakas si Gray kung kaya't nadaplisan siya sa kanyang kaliwang braso. Pero hindi siya nagpatinag, tiniis niya ang sakit at buong puwersa niyang sinipa si Gray ng malakas, kasabay ng pag-agaw niya ng kutsilyo. Hindi naman siya nabigo sa ginawa niya sa halip napaupong natumba pa si Gray.

Pero hindi naman ‘ata maganda na lagi siyang umiinom ng gano’n. Sa gitna ng pag-iisip ko ay biglang bumukas ang pintuan ng kuwarto. Bungad no’n si Gray na halata kong pagod na pagod mula sa kung saan. Napansin ko rin ang ilang dugo sa may damit niya. Napatingin siya sa ‘kin. “You’re still awake.”

Tumango ako at hinawakan ang pinto para isara. I closed the door and watched them go. Tahimik na ang lugar. The tent was still built, but the chairs were gone already. Bumuntonghininga ako at saka nilingon ang sasakyan ng taong alam kong kanina pa nanonood. “You can come near if you want to. Hindi kita bubugbugin ngayon,” I said after sitting in the grass in front of the grave, knowing that someone can hear me.

Naiintindihan ko naman ang lahat ng sinabi niya, pero nahinto ako sa apelyedong 'Gray. "Whose Gray?" "Oh? Si Mr Brodie. He is a Gray. . . Steve Brodie Gray, that's his full name." Biglang tumibok ang puso ko at hindi ko inaasahan ito. "He is a Gray? Really?" "Oo. Bakit? May problema ba tayo Miss Carmella?" "No, no. Nothing. It's just that it's my first time hearing his entire name. Ngayon lang din."

Gray even smiled at the old lady to make her f*e assured. Walang nagawa ang matanda kung hindi ibigay ang address nila sa kabilang bayan. Walang inaksayang panahon si Gray. Malayo talaga ang bahay ng babae pero pupunta pa rin si Gray. Tanghali pa naman, hindi siya gagabihin. Pakiramdam ni Gray ay buhay na buhay ang lahat ng mga ugat at nerves ng katawan niya. He can’t wait to see her again. The anticipation was killing him.

Narinig ko ang pagtunog ng door bell. Pababa pa lamang ako ng hagdan nang makitang pinagbuksan na ito ni nanay Rosing. Nakamasid lamang ako roon hanggang sa makita ko ang pagpasok ng pinaka-guwapong lalaki na nasilayan ko sa balat ng lupa — si Gray Rhodes. He's on his pair of dark slacks and grayish long sleeves covered with black tuxedo. He looks so masculine and chiseled. Pakiramdam ko nagkakasala na ako sa paninitig sa kanya.

Hindi alam ni Elijah kung hanggang kailan niya kayang iwasan ang tuksong nasa kanyang harapan. "I know why I can see people falling for you." seryoso ang tinig na turan ni Gray habang ang mga mata ay nakatutok pa rin kay Elijah. " You are a walking magnet, Elijah Armani. You can easily make people fall on their knees for you so hard—just like me." bakas na ang pagkatalo sa tinig na patuloy ni Grayson. Wala na siyang pakialam sa ibang mangyayari. All he wanted now is to hold her in his arms.

Napaawang ang kanyang labi lalo na nang makita niya ito nang malapitan. There was no denying it. This man is undeniably hot. He doesn’t need to talk. He just exists and suddenly, you’re already wet between the legs. He was this kind of man who could touch you without even using his hands. “Good evening.., I’m glad you came.” she said with a teasing smile. Marahang naglakad si Gray, naka coat ito at bukas ang kwelyo ng polo. Huminto siya sa upuan na nasa harap ni Lorraine saka tumingin sa babae.