Even When The Sky Is Falling Down Novels & Stories

Sa kabilang banda ng falls, dahil 'yong kabilang banda ay doon nangyari ang pagpatay na lang bigla nitong si Aivan kay Jean. Hindi naman kami lumalangoy. Kung tatalon ka nang medyo mataas mula rito sa kinatatayuan namin ay makikita mo ang mga kasama namin na lumalangoy mismo sa talon. Yes, medyo nakatago kami sa mga kasama namin at nasa ibaba kami ng falls. Pero seems like wala naman silang pakialaman dito. It's like: Do what you want to do.

Ang ngiti na nakaka-inlove pero nakakatakot. "Good. Then let's see how long you can last in my world, Sky. Are you ready for what comes next?"

And who will be there to hear you when you call? Who will see the madness in your life? And who will be there to catch you if you fall? Don't you fall Who will see the beauty in your life? And who will be there to hear you when you call? Who will see the madness in your life? And who will be there to catch you when you fall?

Tumalikod ako para umupo ulit sana sa upuan ko when I heard Avery screamed kaya agad naman ako humarap sa kanya. Sky pushed her off the chair! I looked at Avery who is currently lying flat on the floor while Sky massaged his nape, eyes closed. "Ingay," he said coldly. Umayos naman ng upo si Sky at tinignan si Avery na nasa sahig habang hawak-hawak ang kanyang balakang. "Ang ingay naman ng bunganga mo," he said. Agad napaangat ng tingin si Avery. She looked shocked! Well we all are! Who would have thought he would push her that hard! Medyo naawa ako kay Avery kasi medyo malakas ang tunog ng pagkahulog niya mula sa upuan ni Sky.

"Falls? May falls rito?" Nakangiting tumango ito. "Yes po." Sabi nito while pinching her cheek. Tinanggal niya ang kamay nito sa pisngi niya. "Iba pa yung falls dun sa may batis?" Tanong niya. "Hindi naman falls iyon eh. Parang falls lang dahil sa mga batong nagkapatong-patong." Nagpapapalakpak siya sa sobrang excitement. "Oh my God! Excited na ako!"

Natatawa kong sambit. " Pake mo ba, kung siguro andito si astra iisipin niyang totoo Ang sinabi ko. Alam mo bang paborito ni Mayaki Ang Falling star kaya Yan laging nakaabang sa bintana dahil nag aabang lagi ng falling star. Sabi Niya kasi, pag daw may falling star matutupad daw Ang mga hiling... kaya lagi siyang nag aabang dahil gusto niyang ihiling na hahaba pa Ang Buhay Niya"

“I just… wanted us to remember what matters.” “I do,” sagot ni Alexis, hinalikan ang kamay ni Ralph. “And this—this is perfect.” Sa malayo, humuni ang hangin, at ang mga bituin ay kumurap na tila sumasang-ayon. Habang pumapatak ang huling mga meteor sa kalangitan, alam nilang wala silang ibang hihilingin pa. Ang gabi ay simple, pero para sa kanila, ito’y isang paalala: kahit gaano kagulo ang mundo, basta’t magkasama silang nagmamasid sa mga bituin, magiging kamangha-mangha pa rin ang lahat.

Hindi ko akalaing darating ang araw na hindi niya ako hahabulin. Pero iyon na nga ang nangyari. Nagmamadali akong naglakad palabas ng coffee shop, hindi alintana ang bigat ng ulan na bumagsak mula sa madilim na kalangitan. Tila sumasalamin ito sa nararamdaman ko—malamig, mabigat, at walang kasiguraduhan. Para saan pa ang pagmamahal kung hindi naman ito sapat para piliin ka?

Agad na naging itim ang kalangitan na parang tinta, kaya imposibleng makita ang anumang bagay. Maya-maya pa ay may isang maliwanag na liwanag na lumabas mula sa lihim na silid at nagliwanag sa madilim na kalangitan. Boom! Kasunod ng biglaang pagsabog, ang matibay na lihim na silid ay naging abo habang si James ay tumalon sa loob Ang kalangitan ay parang isang shooting star at tumatakbo sa tuktok ng kalapit na bundok.

“Hindi ko kayo iiwan. Hindi ako pipili sa isa. Kung kailangan kong maging tulay para magsama kayong dalawa, gagawin ko.” Ngunit bago pa siya makalapit sa kanila, mula sa kalangitan ay bumagsak ang isang halimaw—napakalaki, may pakpak na yari sa usok, at mata na kumikislap ng pula. Ito ang bantay ng cycle, ang nilalang na ipapadala para kainin siya. “Cassandra,” anito, sabay sigaw na umuga sa buong mundo, “ang oras ng pagbagsak ay dumating na!”