Novel & Cerita Binti

Apat na araw na kasi ito sa kanila ay hindi pa rin nito pinapasyalan man lang ang mga kaibigan. Tiyak na magyayaya ang mga ito ng inuman. Walang masama. Gusto nga niyang uminom upang kahit paano ay makalimot ito sa kung ano-anong iniisip. Bigla ay isang may kalakihang bato na ang pumasok sa bintana. Na baka kung hindi niya nailagan ay sa mukha sana niya tumama. Dumungaw siya sa bintana. Hindi siya makapaniwala sa kanyang nakikita.

“Really? Hindi ko pa nakikita ang mata niya.” “Yes Moni. You’ll see it oras ibuka niya ang mata niya.” “Isa nga siyang Shein,” natutuwang sabi niya. Yes. “I wish blue sa akin lahat o di kaya ay brown. Tuloy, nagsusuot ako lagi ng contact lens,” nakasimangot na aniya habang pinaglalaruan ang kamay ni Ritmo. Moni’s eyes is different. Siya ang unique sa magkakapatid. I like it actually but I think sobrang agaw attention no’n kaya ayaw niya.

Pumasok ang binata sa kaniyang silid at marahang humiga sa maliit na papag na naroon. Napatingin sa may butas-butas nilang pawid. Napatawa siya ng pagak. Kaya ba siya biglang iniwan ni Samantha ay dahil na-realize nito na hindi sila magkatulad ng mundo? Na masyadong malayo ang antas ng kanilang pamumuhay.

"Yeah, i know him. Infairness huh, nanonood ka pala ng gano'ng movie." "Yeah. No'ng nakaraang buwan ay pinanood ko ''yon." Nahihiyang pagkukuwento ko sa kanya. "Nice! By the way, my name is Dr. Alastair Hernandez." Nakangiti niyang pagpapakilala. "Hindi Massimo!" pabulong niyang sambit dahilan upang sabay kaming matawa. "Sorry. Kamukha mo kasi siya eh. Uhm, ako nga pala si Jela...Jela Anderson." Nakangiti ko rin'g pagpapakilala.

Sabi niya kaya binigay niya ang isang botelya na kulay brown saka ito binuksan. "This is the special ointment that hail in our village in Scotland this is efective in all type of itchy." Sabi niya kaya tumango ako saka niya ito mabini na pinahid sa akin. "I will kill that woman if i want Serene but he is the mother of your husband so i will spare her." Seryoso niya na turan kaya medyo kinabahan ako. "Okay na ako salamat sa inyo." Sabi ko sa kanila kaya napatango lang silang dalawa.

Nangangalahati na siya sa sigarilyo ng hindi niya namamalayan. "Hi, Luken! Alone?" Isang babaeng hindi niya kilala ang bigla na lang sumulpot sa gilid niya. Titigan lamang ito ni Luken mula ulo hanggang paa. Maganda ang babae, malalaki ang hinaharap nito at maputi pero mas maganda pa rin si Sinnerita.

panimulang bati ng binata iyon bago magpakilala. "Ang pangalan ko po ay Julian," "Julian Guevarra"

Tinernohan ko na lang din 'yon ng black sandals na may tali hanggang sa binti, bago naglagay ng itim rin na wristband na may itim na ribbon sa gitna. I can't help but smile when I look at myself in a full-length mirror. Mukha akong anghel na may kaunting pagkademonyita dahil sa magkahalong itim at puti na suot ko. Nag pahid lang din ako ng lip at cheek tint bago tinali ang buhok into a messy bun.

“I see… Binti at paa lang pala.” “Bakit? Ano bang nasa isip mo?” Tinakpan niya ang kaniyang bibig dahil sa kahihiyan. “W-wala. Sige…” Sumunod na rin siya sa pagtatanggal ng sapatos at medyas. Tinupi niya rin ang suot niyang pantalon hanggang sa kaniyang tuhod. Pagkatapos no’n, umupo siya sa tabi ni Marion na may halos isang dipa na pagitan. Ang mainit-init na tubig ay nakakapagpa-relax ng kaniyang mga kalamnan kaya madaling nawala ang stress na umaapaw sa sistema niya.

Binti lang 'yun, anong mahirap dun? Sa daan pauwi sa mansyon ng mga Alcantara, nagtanong-tanong na siya. Balak niyang magpalit ng damit para pumunta sa branch ng mga Valderrama at makipagkita sa second son na si Simon. Kung makakakuha siya ng back-up mula rito, hindi na siya kailangang kontrolin ng mga Mendoza kahit kailan! Pero pag-uwi niya, saktong paakyat na siya ng hagdan nang harangin siya ni Mariana.