The Hollow Man の小説・ストーリー

I also thought she was my guardian but I was proven wrong when my real guardian came into our palace and introduce herself to us. HEATHER'S POINT OF VIEW "Sige, tumakbo ka!" Dinig kong ani ng hindi pamilyar na tinig. Patuloy lang akong tumatakbo sa hindi pamilyar na kagubatan at pilit kong pinupunasan ang mga patak ng ulan na tumatama sa aking mukha. Kailangan kong makaligtas dito ng buhay upang makarating sa mahal na reyna ang nasagap kong balita galing sa kaharian ng Erebos. Kailangan n'yang malaman ang katotohanan. Kailangan nilang malaman! "At saan ka pupunta ha?!" Napahinto ako sa pagtatakbo nang biglang may nagsalita at lumabas na isang halimaw sa aking harapan. Kasabay non ay ang mala

Mayroon lamang isang espesyal na silid na kung tawagin ay "Santuario ng mga Patay." Nasa dulo ng pasilyo ang isang pintong gawa sa marmol at umuusok dahil sa lamig. Itinapat ni Hogan ang bato niya at lumabas ang puting liwanag. Dumaloy ang liwanag sa mga bitak na nasa pinto na siyang nagpabukas rito. Pagpasok, bumungad kay Hogan ang isang patungang may maliit na plangganang gawa sa yelo. May laman itong kulay puting usok. Inilubog ni Hogan ang kamay niya rito at gumapang ang puting usok sa buong katawan niya. Naghilom ang mga bitak sa balat niya at nawala ang nararamdaman niyang sakit.

She looked at me for a long moment, searching my eyes to see if I was ready, then let out another soft sigh and nodded, starting to speak in a voice that sounded like she was reciting a story older than time itself. “The Hollow is not a place, not exactly,” she began, her gaze drifting toward the window as if she could see beyond it, into the world that lies between life and death. “It is what remains when something loses its purpose, its name, and its form. They are beings that feed on the energy of those marked, slowly draining it until there is nothing left but an empty shell. They move through the spaces between moments, the cracks in reality that most people never notice. And they follo

Things getting more complicated every day. Each day I woke up feeling empty. Halos araw-araw akong tulala at wala sa sarili. One week after the incident happened in my unit, I've never seen Axel's face again. While Andrei keeps on bugging me and wants me to give him another chance. Sad to say... I can't "What do you think, Sharia?"

Nakarating sila sa pattio ni Peter at ang itim na liwanagay dahan-dahang naging isang tao habang pinapangunahan niya ang iba pang mga tao. Sinuri niya ang walang laman na lugar gamit ang kanyang malamig na mga mata at ang madilim na figure ay mabilis na nakita ang sacrificial altar na nasa gitna pa rin ng courtyard. Pagkaraan ng ilang segundo, nagsimulang maglakad si Hogan patungo sa dark humanoid bago niya sinabing, "Walang kahit anong tao dito, master!"

He’d broadcast the news and become the first human in history to uncover the vampire empire. Nope. I doubt it. Ryder would most likely just stay quiet, plotting in his usual sly, mischievous way. "I'm telling the truth a**hole!" bulyaw ni Holly sa kaibigan ko. "Those creatures killed my parents! Mga demonyo ang mga bampirang 'yon!" I walked over and untied Holly from the chair. All this time, she had been keeping the truth from us. She had said her parents were at work, going about their day as usual—but in reality, they were already dead.

Ito ay boses ng isang matanda, isang boses na puno ng poot at karunungan. Biglang bumukas ang pinto, at isang lalaki ang pumasok. Hindi ito isa sa mga Sentinels. Ito ay si Julian, ngunit ang kanyang mga mata ay wala nang kulay, at ang kanyang balat ay tila abo. "Julian!" sigaw ni Paola. "Hindi na siya si Julian, Paola," sabi ni Kristoff, itinutok ang dagger. "Isa na siyang Hollow."