The Hating Game Book นิยาย & เรื่องราว

Hindi kailanman. She hates me. Paulit ulit kong sinasabi iyon sa sarili ko na parang panalangin. Mas madali kapag galit siya. Mas ligtas kapag iniisip niyang ako ang kalaban. Kasi kung malaman niya ang totoo, kung malaman niya kung gaano kalalim ang galit ng mundo sa kanya, hindi niya kakayanin. Lumipat ang camera sa hallway. Nakita ko siyang nakasandal sa pader, yakap ang sarili niya. Parang bata na iniwan sa gitna ng dilim. Parang ako ang nagtulak sa kanya roon.

It’s painful and warm and sweet all at the same time. “I thought a really great guy loves me. But right now, I doubt if he really did. Tingin ko, dapat at kailangan ko siyang kalimutan. Pero tingin ko rin, hindi ko kaya. It’s . . . complicated.” Humiga siya sa pa-letrang L na couch. Nakipagtitigan sa mga guhit ng ilaw na sumasayaw sa kisame. “How can I hate someone yet not hate someone? Do you get what I mean? ’Yong . . . galit ako pero parang hindi ako galit?