The Help Celia Novels & Stories

Kinuwento nito kung paano ito dumating sa buhay ng kinikilalang ina nitong namayapa na. "HERE'S the phone, kung sakali mang tumawag ang psychopath na si Andrea. Sorpresahin mo siya," nakangising turan ni Celina. Napangisi si Gretel. "Thank you, malaking tulong talaga ang ginawa niyo. Alam kong busy kayong tao, but still, tinulungan niyo pa rin kami."

ala sa pag-iisip si Alex kaya't hindi niya napansin ang mga ito hanggang sa halos maabutan na siya ng mga ito. Nataranta siya at kinawayan sila, ngunit patuloy silang sumunod sa kanya. "Hello! Mr. Alex!" Tumawag si Celia. Bahagyang namula ang mukha niya habang binilisan niya ng kaunti ang paglalakad sa tabi niya. "Alam kong gabi na at hindi na kita dapat istorbohin, pero gusto ko lang ulit na ialok sa iyo ang posisyon bilang training instructor sa military academy. Lubos naming pahahalagahan ang pagtuturo at talento mo.""Sinabi ko na sa iyo, hindi ako interesado," diretsong sabi ni Alex. Ang tanging dahilan kung bakit siya tumulong sa kanila sa unang pagkakataon ay upang protektahan si Heidi

Sayang ang oras at effort niya sa pagbaba at sa walang kwentang pagpapaganda sana kung babalik din lang sa itaas na nagugutom. “Dito kayo maghahapunan, Miss Margaux?” Gulat na nasundan ni Ate Celia ang bawat kilos niya habang inaayos ang mga dining implements sa kitchen table. “Opo,” simple niyang sagot. Nagkukumahog naman sa pagkuha ng mga pagkain si Ate Celia para sa kanya habang naghuhugas siya ng kamay. On the outside, she looked so calm and collected kahit na ang totoo, mas nadidipina ang inis na namamahay sa dibdib. Naghapunan siya, hindi lang ng pagkain, kundi pati na rin konsumisyon. Nakadalawang subo na siya nang matunog niyang ibinaba sa plato ang tinidor.

" tawag ni Ela sabay tingin sa ina niya. Ibinaling niya ang tingin kay Viah at tiningnan ito na blangko lang ang ekspresyon. "Malaki ang pasasalamat ko sayo nang tulungan mo kami ni Elise noon. Alam ko rin na hindi tamang umalis nalang kami nang basta-basta na walang paalam. Pero... hindi mo naman kelangang hanapin pa kung saan kami nakatira at ang mas malala ay pinuntahan mo pa!" tumaas ang tono ng pananalita ni Ela kaya hinawakan siya sa kamay ni 'nay Celia. "Zeni---"

"Pasalamat ka wala ngayon si Celaida dahil baka kanina ko pa nasabi sa kaniyang iwan ka na niya." Wala ngayon ang mag-Ina niya dahil sinamahan ng mga ito si Tita Cyla para sa therapy nito. Mabuti na lang dahil bumubuti na ang pakiramdam ni Tita Cyla, nakatulong din ang pagkakakulong ni Selena. Narinig ko ang malakas na pagtawa ni Jazz. "Kinakabahan ka ba para mamaya?" Sinagot ko ang tanong niya sa pamamagitan ng pagpakita ko sa kaniya ng kamay kong kanina pa nanginginig, mas lalo siyang natawa sa nakita.

Pero nang matapos ang hapunan, may dumating na mensahe sa phone ni Solene. Unknown number. “Good. The family is together again.” Napakunot ang noo niya. May kasunod. “Now they are finally ready to hear what happened to Celia.” Kasunod nito ay isang litrato. Si Celia. Mas matanda na. Buhay. At nasa tabi niya si Mara. Sa likod nila ay isang bahay na pamilyar kay Solene. Ang lumang Hale property.

Magkasundo kasi ang dalawa, kaya pag-alam ni Kean na hindi kayang gumising ng maaga ni Celine at maghatid kay Celivean sa tuwing pagod siya ay ito ang gumagawa no’n. Kaya ngayon wala na ito? Mapapadalas na ang paghatid sundo niya kay Celivean lalo't ayaw niya na rin maulit ang pag-haharap nila ng kaniyang Ina katulad kagabi. Kahit hindi ito umiimik sa kaniya ngayon batid ni Celine na galit ito sa kaniya at dismayado kaya ngayon kailangan niya ng ayusin ito.

"I will be a better husband to you this time and a father to Dame." Nasa gitna pa ng kasiyahan ang dalawa nang bigla na lang mag-ingay ang cellphone ni Blythe, nang mabasa niya roon ang caller I.D. ng kaniyang Mama Celia ay bahagya siyang nagising sa ulap na kina-uunanan niya. Nang sagutin niya iyon ay unang tumambad sa pandinig ni Blythe ang nag-aalala at balisa nitong tinig...

ulit niya, "Ang kapal din talaga ng mukha mo." "Via," mahinang saway ni Madame Celia, ngunit hindi ito awat—parang pormalidad lang, hindi tunay na pagpigil. Mas lalong lumakas ang tibay ng loob niya sa sandaling iyon. Napansin niya ang mga kilos ng mga ito—hindi sila narito para kausapin o pakinggan sya. Narito sila para sirain ang katahimikan niya, para ipamukha sa kanya ang isang bagay na hindi pa niya lubos maintindihan. Ngunit sa pagkakataong iyon, may isang bagay sa loob niya na huwag sya papaapi dahil sa batas may karapatan sya, asawa sya ni Caleb!

Ang lalaking nasa likurang upuan ay may malungkot na ekspresyon na may bahid ng panunuya, at isang maliwanag na punyal ang umabot sa leeg ni Richard. "Magmaneho." Nanginginig sa takot si Richard, at gusto nang lumabas ni Celia sa sasakyan sa unang pagkakataon ngunit napahawak siya sa buhok ng lalaki. "Kung gusto mong tumakbo ulit, papatayin kita." Malamig na sabi ng lalaki.