The Help Celia Novels & Stories

The sound of a glass shaterring filled the whole house. Agad na napakislot ang mga katulong na nagliligpit sa paligid, nagkumahog sa pagpunta sa kusina upang doon magtago. Hindi na bago sa mga kasambahay ang ugali ng amo. Madalas itong magalit sa maliliit na bagay lalo pa kapag hindi nito nakukuha ang nais. At sa tuwing mainit ang ulo nito, pinagbubuhatan sila nito ng kamay, kaya natuto na silang iwasan ito, pagtaguan, kapag nagagalit. “Michael, you’re scaring the househelps!” saway ni Celia na noon ay kanina panagpaparoo’t parito sa may malawak na sala. The old woman was on edge too.

Mas mataas lang ng kunti ang katayuan ko sa kanya, pero mas mahirap din ang trabaho ko, dahil ang araw araw na pag acting hindi ko alam kung hanggang kilan ko kakayanin. At ang perpekto naming pagkukunwari diko alam kung kilan mapapalpak, pero sana hindi mangyari yon hanggang sa natapus ang kontrata namin. "Ano pong ginagawa mo aling Celia?" Mausisa kung tanong dahil gusto kong tumulong, marunong din naman ako ng trabahong bahay kahit papaano, dahil hindi naman ako lumaki sa mundo tulad ni Xidrick.

Bahagyang tumango si Caire bago niya nilabas ang kanyang cellphone at ipinadala ang sampung libong dolyar kay Elaine. Mabilis na binuksan ni Elaine ang kanyang cellphone para tingnan kung natanggap na niya ang pera na ipinadala sa kanya ni Claire. Hindi niya maiwasang ngumisi nang makita niya na natanggap na niya ang pera. Pagkatapos, mabilis na nag-text si Elaine sa grupo ng limang kaibigan niya: [Sisters! Sasamahan ko kayong magpa-facial mamayang hapon!]

Sinusubukan niyang mag-move on sa kanyang buhay, ngunit hindi niya maikakaila ang katotohanan na mahal pa rin siya ni Quiel. Matapos maligo ng mahaba at nakakapagpakalma na paligo ng gabing iyon, nagdesisyon si Eliza na basahin ang mga liham na natanggap niya ngayong araw. Inilagay niya ang isang tasa ng mainit na kape sa mesa, at pagkatapos ay nagsimula siyang magbasa ng mga liham. Gulat na gulat si Eliza nang makita ang liham mula kay Celina Mayer. Paano niya nalaman kung saan siya nakatira ngayon? At bakit siya nagsulat ng liham?

Si Celia naman noon ay napasinghal, "Mag-aaral ka sa ibang bansa? Alam mo bang napakamahal niyan! Magsasayang ka lang ng pera! Hindi katulad dito sa Pinas, doktor ka na!" "Ako ang gagastos, ako na! Hindi ba kaya kong alagaan si Celestine?!" sabay hampas ni Manuel sa mesa. “E di, ikaw na! Bahala ka sa buhay mo. Kung ano man ang kailangan ng apo mo, hindi ako tutulong!” sagot naman ni Celia sa kanyang asawa. “Oo na nga, hindi ko na kailangan ng tulong mo para sa apo natin. Ako na ang bahala sa kanya. Basta ako, susuportahan ko siya sa desisyon niya.”

Nag rereyna reynahan ito habang wala sina Aidan at Kiara. Ilang sandali pa ay dumating sina yaya Celly kasama sina Ace at Jeofrey. "Yaya Celly, tawagin mo lang kami paghanda na ang lahat ng kailangan ni Kiara ha para makabalik tayo agad s hospital." Bilin ni Jeofrey.

Ang anino ng pagkahumaling ni Aidan ay unti-unti nang naglalaho, pinalitan ng liwanag ng kanyang determinasyon at ang suporta ni Elaine. Isang hapon, habang si Elaine ay abala sa pagtulong kay Clarisse sa kanyang takdang-aralin sa library ng mansyon, tumunog ang kanyang cellphone. Isang hindi pamilyar na numero. "Hello?" sagot ni Elaine. "Elaine?" ang boses sa kabilang linya ay pamilyar, ngunit hindi niya agad matukoy kung sino ito. May bahid ng lambing at bahagyang pag-aalala.

Ilang beses nitong ikinukuskos iyon sa bandang iyon para maalis ang dumi. Napailing-iling lang ito nang may naiwan pa ring dumi sa damit niya. "You really need to change your clothes, Braille." "Oh, mag-thank you ka kay Kuya Sky mo, Braille." Sarcastic na sabi ni Hulyanah. Hindi na niya napatulan si Hulyanah dahil lumapit na sa kanila si Manang Celia, ang ina nito. "Anak, tulungan mo nga muna ako do'n sa stage. Ano ba ang kulang do'n?"

Patay na ito at bakit pa bumalik para sirain ang buhay niya. Nahuli niya ang ingay ng mga yapak. Sumilip siya at nakitang nag-iisa na ito ngayon. Nakita niyang umalis pala ang asawa niya, may kausap sa cellphone, medyo tensionado. Something inside Cecelia snapped — a mix of curiosity, anger, humiliation. Before she could talk herself out of it, she stepped out from behind the cabana and crossed the terrace toward the woman.

“Ina niya si Arcellie, Klyde. Mas maganda kung labas siya sa mga taong magpapakulong sa kanyang ina. Ayokong doble ang sakit na maramdaman niya sa oras na. Sigurado na masasaktan siya kapag nalaman na isa ako sa gustong magpakulong sa mommy niya. Kapag humingi ako ng tulong sa kanya… baka mas masaktan pa siya… ayokong pumili siya sa amin. Isang tao nalang ang alam kong makakatulong sa atin.” Nabuhayan ng loob si Klyde. “Sino?” “Si Hazel… Hazel Montefalco. Sigurado ako na matutulungan niya tayo.” “A-ang babaeng gustong ipapatay ng mommy ni Aika?” Tumango si Spencer. “Siya nga… ang babaeng nanggaling dito kanina.” Nanlaki ang mata ni Klyde. “Anong sinabi mo?”