Hawak ko sa isip ang simula ng paglalakbay ni Santiago—parang lumilipad ang eksena mula sa tahimik na pastulan ng Andalusia hanggang sa maingay na pamilihan ng Tangier. Una siyang tumakbo dahil sa isang pangarap at isang matinding paghahangad na tuklasin ang kanyang ‘Personal Legend’. Hindi lang ito literal na pagpunta sa Egypt at paghahanap ng kayamanan; unti-unti kong nakita ang bawat hakbang bilang pagsubok sa kanyang paniniwala at katatagan.
Habang naglalakbay siya, nakasalubong niya ang iba’t ibang guro: ang matandang hari na nagbukas ng isip niya sa kahalagahan ng tanda, ang Englishman na nagturo ng agham at aklat, at ang alchemist na nagbukas ng puso niya sa pagbabago. Ang oasis ay naging lugar ng pag-ibig at desisyon, at ang krisis doon ang nagtulak sa kanya na magbago ng priyoridad. Sa wakas, ang tunay na kayamanan ay hindi lang nakatali sa lupaing dinayo niya kundi sa pagkakamit ng kanyang panloob na pangarap.
Bilang mambabasa, natutuwa ako sa paraan ng paglalakbay: mahaba, puno ng simbolo, at puno ng mga maliit na aral na tumitimo sa puso. Naiwang inspirasyon ang istorya—hindi lang para sa literal na paglalakbay kundi para sa araw-araw na paghahanap ng kahulugan sa buhay ko rin.