Novel & Cerita Trip Down To Memory Lane

Now Playing : Rum n Tequila by John K “I was on my late shift listening to Tay Swift Tryna shake this lack of motivation Seven months wasted, getting impatient 'Cause the spot under my arm is always vacant Problems I created, yeah, I wasn't perfect But I'm still tryna figure out what wasn't workin' I'm flippin' through my playlist, every song that's playin' Makes me realize that since you've been gone”

Wala siyang ideya kung sino iyon—kaya wala rin siyang paraan para lumaban. Pero ngayon… kumpara sa kamatayan, parang wala nang halaga ang lahat ng iyon. “Celine… don’t cry,” mahina niyang sabi, tumingin muli sa kaibigan. “I need your help.” Hindi mapigilan ni Celine ang pag-iyak. Akala niya, pagkatapos ng trip na ’to, babalik silang dalawa sa capital nang magkasama.

Medyo mahaba haba pa naman yung byahe lalo na at medyo traffic kaya yung playlist ng Paramore yung pinatugtog ko tsaka nagpaalam sa dalawa na iidlip ako at gisingin na lang ako kapag bababa na kami, same lang din naman kasi kami ng bababaan kahit iba-iba kami ng subdivisions. Nagising ako dahil sa tapik sa balikat ko kasi bababa na pala kami, hindi ko namalayan na ang haba pala ng naidlip ko. Pagkababa naming tatlo, nagkanya-kanya na kaming paalam sa isa't isa at pareparehong sumakay ng tricycle. Grabe nakakapagod pala bumyahe lalo na siguro kapag nag college na ako, parang ayoko tuloy ng malayong univ hays. Buti na lang bukas ay wala kaming pasok kaya makakapagpahinga ako ng mahaba at di ko

Wala akong pakialam sa kanya. Argh! kailangan ko talagang umalis sa bahay na ito ngayon! Hindi na maganda ang araw ko. Kailangan kona talaga makita sila Trishana para mailabas kona ang pag-ka badtrip ko. Padabog akong sumakay sa kotse ko at pina-andar ‘yon. END OF FLASHBACK

"Finally. Mukhang tao na ulit tayo at hindi zombies." "Deserve natin 'to" dagdag ni Trish. Tahimik namang umiinom ng iced coffee si Joan bago napangiti nang mahina. Siguro nga deserve nila. Pagkatapos ng lahat ng stress... Ng lahat ng pagod... Ng lahat ng iyak... Kailangan rin nilang huminga. --- Dalawang araw bago ang beach trip- Literal na kinaladkad siya nina Camille at Trish papunta sa salon.

I needed to clear my head, so I decided to take the long route home, driving through the quieter parts of the city where the lights were dimmer, and the streets were less crowded. Habang nagmamaneho, I couldn’t help but replay the conversation I had with Trisha. Her desperate attempt to win me back was almost laughable, pero it also made me realize something—how far I’ve come since the days when I thought I needed someone like her in my life. Noon, Trisha was everything I thought I wanted: beautiful, sophisticated, and ambitious. But now, her presence only reminded me of a time in my life that I wanted to forget—one filled with superficial connections and empty promises.

turan ni Bethy na di rin maitago ang pag hanga sa Mukha . "lahat ng tanong na kay g****e na kaya no worries." dagdag rin ni Tasha na nakangiti. Nag simulang ilabas na ni Tasha ang mga materyales sa pag pipinta mula sa sasakyan, yun ang naisip nya ng yayain sya ni Bethy para mag road trip. Doon nya e tutuon ang isip para ma kawala sa kanyang bigong puso.

"That's my girl, over there!" Sa dalawang taon ay naging masaya ako kasama ng kuya ko. Hindi niya ako pinabayaan, he made sure ayos ako parati at ang triplets. Ang buong akala ko ay namatay rin sya kasama nila mama at papa noon nang magcrash ang eroplanong kinakulunanan nila pero hindi pala. And I was thankful because of it. God is always amazing. Matapos akong maglayas sa bahay ni Seb ay wala akong matakbuhan. Wala, hanggang sa makatanggap ako nang tawag sa isang unknown number. It came from my brother's private investigator.

Nag-apologize pa ito sa kanya na nakalimutan nito ang bagay na iyon. Arianna had a doubt that a Lawyer who she believed still had a sharp mind despite being in his senior years, would forget something important like that. Pero isinantabi na lang niya iyon. After all, hindi lang ang kanyang ama ang kliyente nito. And maybe, just maybe, it really slipped his mind.

Tapos ay kusa na siyang babalik kapag nasiguro niyang maayos ako. After all that happens, I'm still thankful that I have them on my side. Hindi ko alam kung paano ako babangon kung wala akong kaibigang katulad nila Lyden at Morgan. Ilang oras rin ang naging byahe namin nang tuluyang makababa ang eroplano at makalabas kami ng Airport. Bagong kapaligiran at lamig ng panahon ang sumalubong sa amin. Agad kaming pinasakay ni Morgan sa limousine na pumarada sa aming harapan, at ilang biyahe lang ay pumarada kami sa pinakamataas na building.