The Smile On Your Face Lets Me Know の小説・ストーリー

No reaction pa din ito at nakatingin lang sa akin. Mayamaya ay kumilos ang mga kamay ko at hinaplos ang mukha niya. "Sooory na, patawarin mo na si Liza pati na rin ako." Malambing kong pakiusap na parang ginagayuma siya. Nakahinga ako ng maluwag nang makita ang unti-unti niyang pagngiti sa akin. "What does a smile mean?" Tiningnan ako ni Liza, trying to evaluate Jarred's reaction.

Nagtataka man ang boses ngunit hindi nawawala ang ngiti sa labi nito. “Because I want to see you smile,” ani Beckett at hindi inaalis ang paningin kay Vivianne. “God knows that I’ll do anything just to keep that smile on your face. So smile often… because it looks good on you.”

Nanahimik siya pati ang mga bata. "Yeah, I know, I know, when I compliment her she won't believe me And it's so, it's so sad to think that she don't see what I see But every time she asks me, "Do I look okay?"" I say... patuloy ko. Tapos bumwelo ako. "When I see your face, there's not a thing that I would change 'Cause you're amazing just the way you are And when you smile, the whole world stops and stares for awhile

Pero muntik na akong matawa dahil hindi bagay sa kanya ang smile na ginawa niya ngayon dahil parang force smile ang ginawa niya. Para tuloy siyang villain. "Pfft... di mo naman kailangan praktisin ang bagay na yan. Lalabas naman ang natural smiles mo kung masaya ang puso mo." Bigla naman siyang napangiti habang nakatingin sa akin. "Okay, I understand." Bigla na namang bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa smile niya. Damn... Mukhang delikado sa akin ang smile niyang yan! ****** LMCD22

“Ibig sabihin ‘nun masaya ka diba?! Diba?! Diba?!” Ngumiti siya ng tipid. “Yes.” Napatili ako at natawa naman siya. “O.A ka talaga kahit kailan Leana.” Nangingiting aniya. “Hindi. Masaya lang ako. Smile!” Tinutok ko ang camera ng cellphone sa mukha niya. And there, he gave me his brightest smile.

"Maybe... because you don't look at me the way everyone else does." Habang nagmamaneho siya, hindi na ganoon ka-cold ang aura niya. Tumingin siya saglit sa akin at napansin kong medyo namumula ang pisngi ko. "You should smile more," bigla niyang sabi. "Hindi bagay sa'yo ang mukhang pagod palagi." "Wow, compliment ba 'yon? Or just another way of saying mukha akong zombie?" biro ko, pero may halong hiya.

Napatawa ang binata kaya napatitig ang dalaga sa kaniya. "Marco smile more often, your smile reflects mine." Wala sa sariling ani ng dalaga. "Napaka gwapo mo para sumimangot lang. If you smile you can see the world smiling at you. It makes everything easy and balanced. Pero pag palagi kang nakabusangot ganun din ang mundo sayo. Take it easy and smile."

And for some reason, that simple smile made her happy. “Uyy ngumiti ka...” “What’s so amusing about seeing me smile, Amara?” Sabi nito sabay bumalik sa dating masungit na mukha. “Wala, hindi ka kaya madalas na ngumiti, parang masyadong mahal ang tawa at ngiti mo, so I think seeing you smile even just a little is already a big achievement.” “Ngumiti rin naman ako kanina sa kusina, wala ka namang sinabi.”

I said ngunit wala man lang ni isa man na tumingin sa akin, nakaglue pa din ang mga mata nito sa harap ng tv, tumingin lang sila sa akin nang biglang magcommercial. "Nandiyan ka na pala." my mom said at napaikot ang mga mata ko sa kalangitan, stopping myself from saying anything. "What's with the smile?" Dustid asked when he noticed the smile in my face, actually kanina pa yang ngiti na yan. "We got the deal!" I exclaimed and was touch seeing the happy expressiion in their faces. "Wow sis congratulation." Dustin said hugging me real tight.

Nag enjoy din ako sa pakikinig ng mga reakyon nila sa mga libro ko. Minsan nakikitawa na rin ako. Masaya. Masayang maging malaya. Mukhang ito na nga yong sinasabi ng kanta na...'One day you will see me smile. One day I will be alright. I'll be stronger, stronger than before' "Smile!" sigaw pa ng isa. Napangiti naman ako. Nag-groupie na kasi kami. At last! Tapos na rin! "Bye Miss A! Sa susunod ulit!"