Novel & Cerita The Twins Terraria

"Hindi ko naman kasalanang pinangak akong maganda at sexy, sadyang pinagpala lang ako kaya di mo kailangang mainggit Trix kase ang pagiging maganda nasa dugo yan, kung pinangak kang pangit mamatay kang pangit." "Well, I guess nasa dugo mo rin ang pagiging malandi! Magsaya ka lang dyan, tumawa ka lang hanggat gusto mo kase kapag nakita kita mismo, kayong dalawa ng asawa ko... magpaalam ka na sa pamilya mo dahil sa araw na yon, ililibing kita ng buhay tandaan mo yan!" "Gosh, so scary naman Trixie!" Um-acting pa ito sa boses na para bang natatakot at saka tumawa.

Sabi ko. Bakit hindi ko iyon na-gets kaagad? “Twin Flame?” Nagtatakang tanong ni Kiel. Tumango ako. “Maituturing din na couple necklace itong puzzle piece necklace. Walang ibang bubuo ng kahati kundi ang isa pang kahati. Diba ang sweet?” Excited na paliwanag ko. I had a wide grin plastered on my face as I looked at the puzzle piece necklace in my palm.

“And when you show up consistently… readiness follows.” Tahimik ang gabi, pero ramdam ang bigat at init ng sandaling iyon. Habang nag-uusap sila, sa isang mas mataas na bahagi ng palasyo, tahimik na nakamasid ang dalawang pigura—mga guards ng Arkenfall na naka-disguise bilang Aurellian sentries. “Confirmed,” bulong ng isa. “The twins handled today well.” Sumagot ang isa.

Bago pa siya makasagot— si Daniel na ang nagsalita. “Twins,” mahina nitong sabi. “Yung isa, 2308 grams. Yung isa naman, 2556 grams. One week early. Emergency C-section.” Mabilis siyang napalingon dito. Hindi niya kailanman inakalang ganoon nito kalinaw na naaalala ang lahat. Ngumiti ang therapist. “Twins? Rare iyon. At sobrang bigat niyan para sa katawan ng mother. Pero sa looks nyo, siguradong sobrang cute ng mga baby.”

“Maybe two.” ‘Another two children,’ sambit ng isip ko. “Not bad,” ika niya na ikinakunot-noo ko. “Bakit ilan ba ang gusto mo?” tanong ko naman sa kaniya. Bahagya pa akong napabaling sa kaniya at bumangga na lang ang noo ko sa baba niya. “I want two... twins.” Nanlaki ang mga mata ko’t hindi napigilang mag-react sa kaniya. Nagawa ko pang paluin ang kamay niyang nakayapos sa akin. Natawa siya dahil doon.

Nagising ako sa ingay ng dalawang batang nagbabangayan. “Good morning, mama” “Good morning, ma! May pasok pa po kami, kaya gising na po” Napangiti ako sa nakita ko, ang dalawa kong munting anghel agad ang sumalubong sa umaga ko. They are both my daughters, kambal silang dalawa pero hindi sila magkamukha, fraternal twins kung tatawagin. Estella and Esther Rodriguez ang mga pangalan nila, si Estella ay kamukha ko, ang hugis ng mukha at mga features niya si Esther naman ay singkit at maputi, the opposite of me and Estella, sa tingin ko ay nagmana siya sa ama nila.

NAsa ibaba lang nakatira ang landlady nila kaya doon ang sadya naming dalawa. “Jusko! Katherine?” gulat na sabi ng babaeng sa tingin ko nasa sixty na ang edad. Halata sa mukha niya ang pagkabigla at parang nakakita ng multo. “Hindi po ako si Katherine. Ako po si Karina. Her twin sister.” Wika ko sa kanya.

Five years since I ran away carrying a heavy secret inside my womb—two lives that became my whole world, my reason to breathe, and my reason to keep hiding. Nakatayo ako ngayon sa may pintuan ng maliit pero maaliwalas na bahay na matagal ko nang tinawag na tahanan. The morning sun is warm against my skin, parang yakap na nagpapaalala sa akin na kahit gaano kahirap ang nakaraan, nandito pa rin ako, nakatayo, at lumalaban. Sa harapan ko, naglalaro ang dalawang batang nagbigay kulay sa bawat araw ko. Evren and Soleil. My twins. My precious treasures.

Halos anim na taon na mula nang maghiwalay sila ni Adeline, pero sigurado siyang anak niya si Anita. Hindi pwedeng tsamba lang ang lahat ng 'to. Nakatadhana ang lahat ng 'to. Pagkalipas ng mahabang panahon na hiwalay sila ni Adeline, ito ang unang pagkakataon na nakipagkita siya sa babaeng mahal pa rin niya hanggang ngayon. Pagkatapos kunan ng dugo, bumalik si Harrison sa ward ni Anita. Pinapaging-pahinga muna siya ng doktor pero nagpumilit si Harrison na makita si Anita.

Magkamukha man sila ni Ehryl ay napagtanto ko pa rin ang pagkakaiba nila. “Isa lang ang dimple mo,” komento ko. Tumango ito nang may ngiti pa rin sa labi. Para bang natutuwa ito na napansin ko ang bagay na ‘yon sa kanya. “And Ehryl has two dimples, yes. I hope you won’t be confused moving forward,” saad nito at kinagat ang ibabang labi. “I don’t like it when he’s pretending to be me but I want to ask you to observe carefully whenever you see this face. I don’t want you to end up kissing my twin brother when it suppose to be me.”