Sobrang saya tuwing iniisip ko ang mga bayani ng iba't ibang mitolohiya — parang concert ng mga kwento kung saan bawat isa may sariling signature move. Sa Greek myth, palagi kong ini-imagine si 'Heracles' na pagod pero hindi sumusuko, tinatapos ang kanyang labors na parang obstacle course. Kasama niya sina 'Perseus' na tumalo sa Medusa gamit ang taktika at salamin, at si 'Theseus' na naglakbay sa loob ng Pañong ng Minotaur na may tapang at ingat. Hindi rin mawawala si 'Odysseus'—ang tipong hindi lang malakas kundi sobrang utak, siya ang dahilan bakit may napakaraming twist sa adventure genre.
Sa ibang dako naman, nakakaakit si 'Gilgamesh' mula sa 'Epic of Gilgamesh'—hindi perpekto, nangingibabaw ang paghahanap sa kahulugan ng buhay at mortalidad. Sa Hinduisadong epiko, nasa akin ang respeto kay 'Rama' at kay 'Arjuna' mula sa 'Ramayana' at 'Mahabharata' dahil sa kanilang tungkulin at moral dilemmas; ang mga ito ay parang ethical role models na sumasagisag sa katapangan at sakripisyo. Sa Norse side, si 'Thor' ang classic muscle-with-heart, pero masarap ding sundan si 'Sigurd' na may dragon-slaying vibe.
Hindi pwede kalimutan ang mga bayani sa ating rehiyon: si 'Lam-ang' mula sa 'Biag ni Lam-ang' na may kakaibang birthright at kakaibang tapang, pati na rin sina 'Maui' at 'Hercules'-style demigods sa Polynesia at Southeast Asia. Para sa akin, ang bagay na nag-uugnay sa lahat nila ay hindi laging pagiging perpekto—madalas serye ng pagsubok, personal na kahinaan, at pagkakaroon ng malalim na dahilan para lumaban. Iyan ang nagpapalakas ng mga kwento nila sa puso ko at sa mga henerasyon bago at kasalukuyan.