Thoughts In Tagalog Novels & Stories

Could he be a scammer? : Kakaiba ka, hindi ako makapaniwala na makakaramdam ako ng ganito. (You're different, I couldn't believe I could feel this way.) I am shocked that he can speak Tagalog. I didn't think I could talk to anyone else who was good at Tagalog except Fritz, Ev, and my parents. : Are you Filipino? You can speak Tagalog... A few minutes passed without anyone replying so I just put my phone down again and closed my eyes.

Akala ba niya, niloloko ko lang siya? “Bakit naman? Hindi ba kapani-paniwala?” tanong ko nang nakakunot ang noo. Tumawa siya nang bahagya. “Bakit naman ako maniniwala kaagad sa mga magagandang salitang naririnig ko? Have you ever heard of too good to be true things mostly are brought by impulsive feelings? You may mean it now, pero paano kung nakapag-isip ka na nang mabuti? Magagawa mo pa rin ba ‘yan sa akin?”

singhal nito. "That is one of the beke language na ang ibig sabihin ay tomboy or lesbian." Paliwanag ko sa kanya. "Hoy, umayos ka huh! Don't tell me na namamakla ka na!" "Tsk...pasmado na naman 'yang bibig mo. Narinig ko lang 'yan huh!" Natawa na lang ito at kapagkuwa'y biglang nalungkot.

“Malay mo diba hindi pala kami ang maging ending ng isa’t-isa. Sa panahon ngayon, mahirap nang magsalita ng tapos. Everything can change for a second.” Tumahimik ulit sa loob ng sasakyan. Pinagmasdan ko na lamang ang payapang gabi sa labas ng bintana. Ibang-iba talaga ang buhay dito kumpara sa Manila. Bawat gabi, ang tahimik. Ang sarap sa pakiramdam. Mas masarap lang sa pakiramdam kung wala kang masyadong iniisip. “Daddy, are we going to stay here in Batangas for good?”

Nabilaukan pa ako dahil sa gulat pero may baso ng tubig na biglang lumitaw sa harap ko kaya kaagad ko iyong inabot at uminom. Ilang segundo din ang ginugol ko bago ako nahimasmasan. Napahugot ako ng hangin at pinakawalan din ito pagkaraan. Nag-abot naman siya ng rolyo ng tissue na tinaggap ko bagama't sinimangutan ko ito. Nagpunas ako ng sarili at ibinaba ang mangkok ng pagkain sa kama. "Stop over thinking. Mangyayari ang dapat na mangyari, hilingin mo man o hindi." aniya na nakatitig pa din sa TV. Seryoso ang mukha nito at di man lang ako sinipat kahit sandali.

Argument Nanatili ang titig niya sa akin. Samantalang napakurap naman ako at nag-iwas ng tingin. Medyo bumagal na ang tulin ng takbo ng puso sa gulat. "What do you think you're doing." Mahina ngunit mariin na aniya ko at pairap na sinulyapan siya. I stared at him intently. Naiinis na sa ayos naming dalawa. Natauhan naman siya at kumurap sabay silip sa bandang gilid, kaya wala sa sariling napasilip din ako. Nakita ko ang magandang babae na palinga-linga na para bang may hinahanap.

Sabi niya kaya tumango na lang kami. -- Nandito na ako ngayon sa kuwarto at nakahiga. Kanina pa ako paikot-ikot dito sa kama ko at hindi makatulog dahil iniisip ko pa rin 'yon. "Think of it. Hindi kita minamadali." 'Yan ang huling katagang sinabi ni Miss Larcena na naglalaro sa isipan ko. Kaya napailing na lang ako sa sarili kong iniisip.

He was surprised that he made his way out to the back door without any pursuers. "Bakit mo kasi ako kinuha hindi naman kita kilala! At bakit mo pinatay ang bantay ko!?" Why did you capture me? And why did you kill my guard? The woman still spoke in Tagalog. Keyller finally understood a few words, like, pinatay and kinuha, which mean, killed and capture. But the rest was blurry for him. He ignored the woman and continued walking while still carrying her and not letting his guard down in case of the enemy's sudden attack.

I’m only a few seconds away from walking out of here, but I’m still sceptical of how Thought will react to that. “It’s so real though,” I say. Finally, Thought stands. He’s much taller than I first assumed, with a well built body and broad shoulders. It only adds to the intimidation, but I’ve been so bothered by all that has happened recently, it doesn’t hinder my confidence. “What I’m saying, believe it or not, is to protect you, to help you. You wanted answers, and all I can say, is you need to move on with your life, try to push these thoughts out of your head, and I promise you, it will stop,” he says smoothly, stepping so close to me, the tips of his shoes almost touch mine.

Napairap ako. “Feelingera.” Tumawa siya. “Konti lang?” “Grace.” “Mamatay?” Napangiti ako at napailing. “Maybe a little.” Natahimik siya sandali bago tumango. “Darating din ’yan.” Hindi ako sumagot. Hindi dahil hindi ako naniniwala. Kundi dahil hindi ko alam kung naniniwala pa ba ako. Minsan kasi, kapag nasaktan ka nang sobra, nagiging maingat ka na sa mga bagay na dati ay madali mong pinapangarap.