Thoughts In Tagalog Novels & Stories

singhal nito. "That is one of the beke language na ang ibig sabihin ay tomboy or lesbian." Paliwanag ko sa kanya. "Hoy, umayos ka huh! Don't tell me na namamakla ka na!" "Tsk...pasmado na naman 'yang bibig mo. Narinig ko lang 'yan huh!" Natawa na lang ito at kapagkuwa'y biglang nalungkot.

“Malay mo diba hindi pala kami ang maging ending ng isa’t-isa. Sa panahon ngayon, mahirap nang magsalita ng tapos. Everything can change for a second.” Tumahimik ulit sa loob ng sasakyan. Pinagmasdan ko na lamang ang payapang gabi sa labas ng bintana. Ibang-iba talaga ang buhay dito kumpara sa Manila. Bawat gabi, ang tahimik. Ang sarap sa pakiramdam. Mas masarap lang sa pakiramdam kung wala kang masyadong iniisip. “Daddy, are we going to stay here in Batangas for good?”

Argument Nanatili ang titig niya sa akin. Samantalang napakurap naman ako at nag-iwas ng tingin. Medyo bumagal na ang tulin ng takbo ng puso sa gulat. "What do you think you're doing." Mahina ngunit mariin na aniya ko at pairap na sinulyapan siya. I stared at him intently. Naiinis na sa ayos naming dalawa. Natauhan naman siya at kumurap sabay silip sa bandang gilid, kaya wala sa sariling napasilip din ako. Nakita ko ang magandang babae na palinga-linga na para bang may hinahanap.

Sabi niya kaya tumango na lang kami. -- Nandito na ako ngayon sa kuwarto at nakahiga. Kanina pa ako paikot-ikot dito sa kama ko at hindi makatulog dahil iniisip ko pa rin 'yon. "Think of it. Hindi kita minamadali." 'Yan ang huling katagang sinabi ni Miss Larcena na naglalaro sa isipan ko. Kaya napailing na lang ako sa sarili kong iniisip.

I’m going to use Tagalog instead. Nag-iisang pag-ibig ang nais makamit yun ay ikaw Nag-iisang pangako na di magbabago para sayo San ka man sana'y maalala mo Kailan man asahan di mag kalayo Tanging ikaw lamang ang aking iibigin Walang ibang hiling kundi ang yakap mo't halik I looked at him and he did the same but I turned my sight to others. Hindi malilimutan mga araw natin kay sarap balikan

Doo'y kusang rumagasa ang luha ng dalaga kaya naman napakunot na lamang ang noo ng matandang lalaking nakakita sa kaniya dahil sa pagtataka. Pin’s Point of View I gasped as thoughts suddenly flow into my system. Paulit-ulit kong ipinikit at ibinukas ang mga mata ko at pinagsasampal ang sarili sa pagbabakasakaling nananaginip lang ako at hindi totoo ang lahat ng nangyayari sa paligid ko. "Hija, ano bang nangyayari sa 'yo? Bakit ka umiiyak? At saka, bakit dito ka sa kalye natutulog?" paulit-ulit na tanong ng Mamang lalaki.

Napa titig ako sa kawalan. Agad na inabot ko mula sa may leeg ko ang nakatagong kwentas ko. Tinitigan ko 'to ng ilang sandali. Naramdaman kong may isang butil ng luha ang pumatak sa pisngi ko. 'Someday we'll see each other again my Mi hija' Nagising ako ng may naramdaman akong sumusundot sa pisngi ko kaya agad na sinamaan ko nang tingin ang may gawa nun..

Young Kai furrowed his brow at the girl's question. "Huh?" "Sabi ko, “Bakit ka umiiyak?” bingi ka ba? (I said, 'Why are you crying?' Are you deaf?)" the girl asked. "Sorry but I can’t understand you," he replied, still confused by what the girl meant to say. "Patay! Alien! (Shoot! Alien!)" the girl exclaimed, slapping her forehead. "What?" young Kai asked, confused. " Paano ba ‘to? Hmm… Ah! Why you cry? Teka tama ba? Basta ‘yon na ‘yon! (How do I do this? Hmm... Ah! Why you cry? Is that right? Well, close enough!)"

Sa pag-iisip na iyon, mabilis akong pumasok sa kwarto, kagat-kagat ang kuko, saka mabilis na inoff ang phone. I'm sorry, I can't talk to you, Thaddeus. Mainit ang mata sa atin ni Mommy. Kthnxbye. Iyon ang huli kong mensahe sa kanya. Minsan naisip ko na kahit papaano, magaling pa rin pala akong magdahilan. Napangisi ako bagaman punong-puno ng mga iniisip at kaba, nakatulog rin ako.

I’m only a few seconds away from walking out of here, but I’m still sceptical of how Thought will react to that. “It’s so real though,” I say. Finally, Thought stands. He’s much taller than I first assumed, with a well built body and broad shoulders. It only adds to the intimidation, but I’ve been so bothered by all that has happened recently, it doesn’t hinder my confidence. “What I’m saying, believe it or not, is to protect you, to help you. You wanted answers, and all I can say, is you need to move on with your life, try to push these thoughts out of your head, and I promise you, it will stop,” he says smoothly, stepping so close to me, the tips of his shoes almost touch mine.