Throne Room Novels & Stories

Si Jason at Nathaniel ay isang perpektong tambalan ng opensa at depensa laban sa mga guwardiya. Nakarating sila sa huling palapag. Ang Trono ng Kawalan. Ang silid ay malawak, tahimik, at walang laman, maliban sa isang malaking trono na gawa sa itim na kristal. At sa isang pedestal sa harap nito, nakalutang ang Chalice of Unity, isang kopitang gawa sa pilak na umiikot nang marahan, na naglalabas ng isang halos hindi maririnig na himig.

Hindi ko lang alam kung aware na ba siya na nakabalik na ako o hindi pa? At ngayon ay papasok ako sa isang hotel kung saan gaganapin ang isang event ng Montreal. Pasasalamat kasi ito ng kumpanya sa naging succesful na projects. “Hey Agatha!” sigaw ni Eli ng makita ako, kasama niya si Marcus. Mabilis naman silang nakalapit sa akin. “Agatha pumunta ka muna sa room 23 may kailangan si Mr. Hernandez sayo.” saad ni Marcus.

paliwanag nito. “Sino ang uupo sa trono?” muli niyang tanong. “Si Prinsipe Xian,” sagot ni Mayo. Mahigpit na naikuyom ni Gaia ang kaniyang kamay nang marinig ang pangalan ni Xian. Hindi niya makakalimutan ang ginawa nito sa kaniya. Kahit okupado ang isip niya sa pagkawala ni Aurus, hindi pa rin nakaligtas sa kaniyang paningin ang hawak nitong palaso. Katulad niyon ang palasong nakatusok sa likuran ni Aurus. Doon pa lang, alam niyang ito ang pumana kay Aurus.

"Ihahatid kita sa stage." Tahimik siyang tumango. Habang magkatabing naglalakad ay muli niyang naramdaman ang seguridad na palaging ibinibigay ng presensya ni Tyler. Pagdating sa harapan ng entablado ay napansin niyang may isang napakagandang upuan na nakalagay sa gitna ng ballroom. Kulay ginto ang disenyo nito at napapalibutan ng mga puting bulaklak at ilaw. Mistula itong trono ng isang reyna. Iyon pala ang nakalaan para sa kanya.

Isa pa ay trabaho lang ang ipinunta niya, kaya wala siyang dapat ikabahala. Maya maya ay narating na nila ang unit ng lalaki. Room 603 ito. Mayroong 70 floors ang buong Serene Hotel, at nasa pinakataas si Rozen. Doon pa lang ay kita na ang pagkakaiba ng yaman ng dalawa. ‘At ibig sabihin no’n, hindi ko rin talaga makakasalubong si Rozen.’ Nakahinga nang maluwag si Lianne sa napagtanto. ‘Mabuti naman…’

matigas ngunit malalim ang boses ng lalaki. “K-kwarto mo?” halos pabulong na tanong ko. "Hindi ba't room 805 'to?" "You're wrong Miss. This is room 806. Nasa tapat nito ang room 805." Nabigla ako sa sinabi niya. "Diyos ko, mali yata ang kwartong napasukan ko." Bulong ng aking isipan.

a ako ng kaunti ng alam kong kaya ko na ay dahan dahan na akong tumayo at dahan dahan na ang lakad pa punta sa room na ibigay sakin tinignan ko muna ang master card na inabot sakin ng kaibigan ko at naka lagay doon ang room 102 agad akong napangiti dahil ito rin yong room na palagi kong kinukuha pag nag babakasyon ako dito sa Boracay sumakay ako sa elevator at pinindot ko kong saang palapag ang aking room at bumukas ang elevator ay agad akong nag lakad at hinanap ang aking room number ng maramdaman ko ang pag ka hilo agad akong tumapat sa pinto at pilit pinapasok ang master card ngunit hindi ko ito maipasok ng di sinasadyang ma out balance ako at napahawak ako sa pinto ng biglang bumukas ito

Kaya lumakad narin kami. Nang kapadok namin ay kita naman ang mga napakaraming kawal na may pulang baluti ang nakahilera sa gilid ng pulang karpet. Nang mapatingin ako sa harapan ay kita ko naman ang usang trono na gawa sa ruby o yung pulang diyamante. Grabe kung ibebenta ito sa mundo ng mga tao ay siguradong yayaman ka. Nang malapit na kami sa trono ay may dalawang kawal ang humarang sa amin, ngunit nagpatuloy sa hari sa paglalakad. Nang nada trononna ang hari ay umupo na ito. Pagka-ipo ng hari ay siya namang paglabas ng isang napakagandang babae na nakasuot din ng korona at royal mantle na nangangahulugang siya ang reyna, at lumabas din naman qng isang napakakisig na lalaki na may puting b

madiin kong sabi habang tinititigan ko ang kanyang mga mata. Lumipas ang ilang linggo. Ang Rebuilding the Throne ay unti-unting nagkakaroon ng hugis. Mula sa ospital... bumalik kami sa mansyon... pero hindi na ito ang mansyong puno ng takot. Pinalitan ko ang lahat ng security... nilinis ang bawat sulok ng mga spy cameras... at tinanggal ang lahat ng tauhan na may koneksyon sa mga Valderama. Ngayong araw ang muling pagtapak ko sa Boardroom. Pero hindi ako mag-isa.

Hindi niya ako hinayaang magtagal doon dahil marahan niya akong iginiya sa kung nasaan ang pinto papasok sa game studio niya. The aisle, a pathway of polished stone, ran between the two streams, inviting me to step into this strange and wondrous place. Two automatic doors, crafted from polished metal and etched with intricate patterns, stood sentinel on the left side of the room. They seemed to beckon me forward, whispering secrets that I longed to uncover. It was a room that felt both familiar and alien, a place where reality blurred with dreams, where the ordinary transformed into the extraordinary. It was a room that whispered of enchantment and wonder, and I couldn't wait to explore it.