Throwback In Tagalog Novels & Stories

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Tama lang talaga ang desisyon kong magpahangin muna rito. “At kailan naman po kayo babalik?” tanong ko pa. Sinagot niya naman ako ng isa pang tanong. “Why? You're going to miss me?” Ngumiti ako at saka inipit ang ilang hibla ng aking buhok sa likod ng aking tainga. “It means 'di na ako makakatambay dito nang hindi sinisita. You know, no one dares to touch me kasi nandiyan ka.”

Napatingin naman ako kay Antimony na nakatutok sa gadget niya. Alam ko kung ano ginagawa niya. Nagtatranslate ng tagalog to English ‘yan. “Oroa dig inte! (Don’t worry!) I will translate that later, okej? (okay?) “ sabi ko na ikiningiti naman nila. “Tack, jag mar bra (Fine, Thank you)”

"I missed you so much," Tila naging sandata ang mga salitang iyon laban sa akin. Ang sakit-sakit no'ng pakinggan. Doon lang din ako bumalik sa ulirat. Ginamit ko ang buong lakas ko para itulak siya nang malakas.

Hindi ko tuloy maiwasan na mapaluha habang tumatawa. "T-This is not a dream right?" he stammered. Nagsimulang mamula ang kaniyang mga mata habang naiipon ang luha roon. "No, Agustine. You're not dreaming, I am really taking you back," I said softly. Like what I've said, we're not teens anymore. Marami na kaming nasayang na panahon at hindi ito ang oras para magsayang muli.

tanong niya. "Oo. Bakit anong meron?" kunot noo kong tanong. "I suggest hanapin mo ulit 'yun at magbackread ka. Subukan mong mag throwback. Oh it's getting interesting," tinuro niya ang screen. Napalingon ako sa screen. "Huh?" "Hindi ka ba nacucurious kung paano nagbago ang ugali ni Timothy?" "Yeah, now that you've mentioned it, How?"

•End of Flashback• "Simula noon ay tumatak sa isip ko na mga mukang pera ang mga probinsyana, masasamang tao sila" ———— Thankyou for Reading ❤️🥰 Please! Dont Forget To Vote & Comment

“Sasabihin ko na may malaki akong utang na loob sa iyo, at dahil sayo naligtas ang buhay ko, Binibini” Muli kaming naglakad sa gitna ng kagubatan. Lagpas tanghali ng makarating kami sa aking lupain na tinitirhan. Nang makita ako ng isang bata na paparating ay agad siyang tumakbo at nagsisigaw, “Bumalik na si Palan-taw! Bumalik na si Palan-taw!” inulit-ulit niya yun hanggang sa malibot niya ang lahat ng bahay kubo. Ilang saglit lang ay nagsilabasan na ang mga tao. Hindi ko alam kung tuwa ba o pagkadismaya ang nakikita ko sa kanilang mga mata. Marahil natutuwa sila dahil ako ay nakabalik, pero may pagkadismaya at gulat ng makita nilang may kasama akong isang Binibini.

"Dahil wala akong tiwala sa kanya," "Paano mo siya tinanggap kung wala ka pa lang tiwala? Bonak lang?" saad ko pa, nakakunot naman ang noo nito na parang nagtataka. "Bonak? What is bonak?" Bobong anak. "Bonak means, bilisan mo na lang bumalik dahil bubuo pa tayo ng anak." Ngumiti ako sa kanya nang tumango-tango ito, bobong anak nga.

- ILANG araw na ang nakalipas matapos ang insidenteng iyon or let say yung tagpo namin ni Grey sa kwarto niya, syempre nag tataka kayo kung ano nangyari so ito na nga.. -flashback- "Ang aga niyo naman masyado mag loving-loving at diyan pa sa hagdan"