Tips Sa Pagtitipid Ng Pera Novels & Stories

Bigla tuloy akong nataranta dahil hindi ko alam kung paano ito ipapaalam o pakaka-malhin. And in the first place, bakit ko naman sya sisisantihin? Hindi ba pwedeng wala lang talaga akong nagustuhan dahil hindi ako mahilig sa mga damit? I love the style and design but not to the point na bibilhin ko ito, it’s unnecessary. Mas mabuting mag ipon ako ng pera at hindi basta mag-waldas, I might need a lot of money in the near future, mas mabuting may handa in case na matuklasan nila ang aking katauhan. How could I survive kung wala akong pera?

Lumingon sa akin iyong nakaiwan ng sukli at nagtaas ng kilay na parang nagulat. Inabot ko sa kanya ang pera. “Sukli mo. Naiwan mo kanina,” sabi ko at bigla siyang tumawa. Napakunot tuloy ang noo ko. Masiyado yata siyang masayahin at kahit seryoso ang usapan ay talagang tumatawa siya. “Sinadya ko talagang iwan, Miss. Keep the change.” Napanganga ako sa sinabi niya. “Keep the change? Eh, isang daan lang ang binili mo tapos 400 ang tip?”

"Sya nga pala pasok ka muna sa loob para makapag kape at meryenda ka" "Naku.. hindi na po mabilis lang po kasi ako at.. gusto ko lang po sanang ibigay ulit to sainyo.." Kaagad naman inilabas ni Heaven ang tatlong tupi ng pera para ibigay kay sister Loida.. "Naku.. ang laki naman ata ng perang ito.. saan ba ito nang gagaling ha Heaven.."

Nang tignan ni Mira kung magkano ang isinulat, halos hindi niya mapigilang tumawa. "Fifty Million? Ang cheap naman ng anak mo madam! Why not make it One Billion para worth it? With that Fifty Million, isang Ferrari Purosangue lang ang mabibili ko diyan which is around 45-55million, pagaabonohin ko pa si Aries ng 5million. How about my daily allowance at mga pang shopping ko? Hindi ba mas okay kung steady kami ni Aries para mas malaki pa ang makukuha ko?" nagkunwari siyang pinagiisipan ang ideya.

usisa nito. "Wala na po siguro akong nakakalimutan. Basta't magbenta po kayo kung mayroong bibili. Nakasulat naman po sa ilalim ng bawa't pigurin ang presyo." "O, siya, ako na ang bahala dine. Sulatan mo na lang ako nang madalas, ha?" Ngumiti ito kay Tyler. "Alagaan mong mabuti ang aming dalaga, ha? Huwag mo sanang papagurin nang husto."

"Sabi ng Mama mo, kaysa naman mawala ang lahat ng ganoon na lang. Bakit di pa sa atin, tutal, matanda na raw siya at tayo naman ay magsisimula pa lang, buti na yong sa atin na mapunta." "Pero wala pa akong ganong kalaking pera. Milyon-milyon panigurado ang halaga nang lahat. Kaya nga ako babalik ng States." agaw ni Jorge na ayaw magpahalata. "Okay na iyon. Pinag-usapan na namin. May pera ako sa bangko, sapat na sa aming usapan. At kung kukulangin pa, may maibebenta akong pag-aari ko rin, para lang mapagtakpan ang pabagsak nang negosyo ng Mama mo. Tingin ko naman, kaya pang makabangon kung masasagip nga lamang ng maaga." mahabang paliwanag ni RiaMae na hindi napapansin ang makahulugang tingin

Taas noong sabi niya sa sarili sa harap ng salamin. LAGLAG ang mga balikat ng hindi niya napagtagumpayang i-close ang deal sa kanyang mayamang clients. Ilang beses nang nangyari iyon. Noong una at panglawa ay nakabenta pa siya. Pero nitong mga sumunod ay hindi na. Siguro kulang sa convincing power ang panghihikayat niya para kumuha ng units ang mga clients niya. Sayang at marami na siyang napapalampas. Ngayon pa ako minamalas kung kailan kailangang-kailangan ko ng pera para sa bahay namin. Uhfff! Saan na? Saan na kami nito pupulutin after the left 3-days?

"Alam mo na, lumaki ako sa isang lugar na hindi ka dapat nagpapakita ng kahinaan. Konting mali, suntok agad. Hindi ko nga alam kung paano ako nakaligtas noon." "Grabe naman ‘yun," bulong ni Thalia. "Sanay na ako," sagot ni Nathan. "Pero ‘yung pinakamasakit? Hindi ‘yung suntok o pasa. Ang pinakamasakit ‘yung makita mong umiiyak ang mama mo kasi hindi niya alam kung paano pagkakasyahin ‘yung pera sa isang linggo. ‘Yung makita mong lumalaki ‘yung mga kapatid mong kulang sa pagkain, pero kailangan mong magpanggap na okay lang lahat para sa kanila."

With excitement, kukunin ko na sana 'yon but I pouted nang bigla nalang niya itong inilayo mula sa'kin. "At bago mo kunin 'to, Don't you dare to forget to buy everything what you only need!" I just rolled my eyes at that saka nagkibit ng balikat. "As if I'd buy a new car that worth a billion dollars! I promise." "And mind you, ayokong sinasayang ang pera ko so make sure to spend my money wisely. Are we clear, Ms. Javier?" Matigas nitong bilin sa'kin.

Tumahimik ang lamesa at sabay-sabay na nagtinginan sa akin ang triplets, naghihintay sa sagot ko. Napainom ako ng tubig. “O-okay lang. Ano ba kayo?” awkward akong tumawa. “Hindi ko na alam kung saan pagkakasyahin ang pera ko kaya walang problema sa akin. Hindi naman pati sa masamang bagay mapupunta diba?” “Walang kasiguraduhan ang paggaling niya. Paano kung habambuhay siyang ganoon? Edi forever mo siyang pasanin.”