Together With Me Novels & Stories

Minsan maiisip mo tuloy baka obsessed sa kalinisan yung nagdesign nung lugar. I decided to just buy tocilog, and eat together with the trainees na dun ko rin naabutang kumakain. In fairness, though namimiss kong kasabay kumain si Marco, mabait naman talaga tong mga trainees ko kaya komportable din akong kumain kasama nila. Ngayon ko lang tuloy narealize na hindi naman pala ganun kahirap kumain na kasama yung ibang tao, nakasanayan ko na lang din siguro talagang kumain kasama si Marco kaya feeling ko loner ako pag di ko siya kasama ng lunch. Siguro dapat masanay na rin ako ng ganito, pano na lang pag nagka jowa na si Marco di ba?

tumawa pa siya, bigla tuloy siyang na-excite. 'Malakas raw! kuung hindi ko lang alam na may crush ka kay Thunder maniniwala ako riyan, pero... nako ha!' "Kaya love kita e, galing mo talaga! anyways, sino pa ang kasama? siya lang ba na model or meron pang iba?" 'Meron pa, si Eleina Johnson at Gino.' "Ah, sige sige, itext mo na lang sa akin kung anong oras tayo! Thank you, I love you ate Bella!" nagpaalam siya rito at siya naman mas umapaw ang kasiyahan ngayong araw.

Sayang na kombinasayon! Halatang-halata ni Pia ang takbo ng isip ng kanyang ina base pa lang sa mukha nito. Lumapit siya at marahang bumulong, "Ma, huwag niyo na po kasing lagyan ng malisya. Kasama ko po si Lily sa buhay ko ngayon, sino pa ba ang magkakagusto sa isang katulad ko?"

"Huh? Totoo talagang may mission?" Kumindat siya sa akin at mabilis akong hinila para makatakbo kami, gulat man ay agad kong binato sa likuran ang bulaklak at alam kong si Meast ang nakasambot noon dahil tinukso siya ng lahat pero wala na akong pakialam we are both running together like we are chasing something with the smile.on our face. Ngunit ang ngiting iyon ay unti-unting nawala, kasabay ng unti-unti naming paghinto ng makarinig kami ng putok ng isang baril.

“So whether you like it or not, you’re coming with me.” Gusto ko pa sanang umapila pero hinila na niya ang mga gamit ko palayo kaya sumunod na lang ako. Hindi ko talaga gusto ang isiping kami lang dalawa ang magkasama. Palagi na lang kasing nauuwi sa away at bangayan.

Kahit masakit. I slowly nodded. "Payag ako." Ngumiti agad siya at nagliwanag ang kaniyang mata. "Mangako ka na mabubuhay si Uno. Pakakawalan mo silang dalawa ni Mikhay at sasama ako sa iyo kahit saan."

Minsa ang totoong saya ay dahil sa taong nakakasama natin. Masaya ako na siya ang kasama ko. Hindi man bongga. Hindi rin mamahalin pero masaya ako, masaya siya, masaya kaming dalawa. Alam naming dalawa na marami pa ang pagdadaanan namin pero alam ko rin na matatapos ang lahat ng iyon at magiging masaya kaming dalawa.

Ngumiti siya, isang ngiting puno ng pangako, bago niya muling hinawakan ang aking mga kamay at dahan-dahang inilapit sa kanyang labi. “Then we’ll figure it out,” sabi niya. “Together. Lahat.” Tumango ako, at sa pagkakataong iyon ay wala na akong pagdududa. Hindi dahil sigurado ako sa magiging takbo ng buhay. Kundi dahil sigurado ako kung sino ang kasama ko.

And I will always be with you And there is nothing we can't do, As long as we're together "Maybe because nasanay na kong nakikita ang masaya mong mukha sa tuwing nasusurpresa kita." I just can't live without you And I want you to know I need you as I've never needed anyone before Sa narinig ay hindi ko napigilang mapaiyak...mapaiyak dahil sa sobrang sayang nararamdaman.

Ang sweet talaga niya! “Oo nga eh,” sabi ko. “Sana lagi na lang tayong magkasama.” At habang naglalakad kami pauwi, alam kong hindi na mawawala ang saya na nararamdaman ko. Dahil kasama ko ang mga best friends ko, at lalo na’t kasama ko ang lalaking mahal ko. Ang saya-saya ko! Ang saya-saya ng buhay ko!