Tokyo Nights Novels & Stories

Una ay dahil hindi natin sila kilala, at ang pangalawa ay dahil sa kilala natin sila—kung ano ba sila. Mabilis na lumipas ang oras, hindi na namin namalayan na alas singko na pala nang hapon. Dahil sa tinapos namin ang 3 palabas ng movie na 'yon. Nag ligpit kami ni Thalia ng pinagkainan naming miryenda kanina, at si Arthur naman ay nakatulog na sa sofa kaya hinayaan na lang muna namin siyang matulog. Ang sabi ni Thalia ay may pupuntahan daw kami, tutal ay linggo naman ngayon at hindi maaga ang trabaho namin bukas.

sabi ni Blake, seryoso ang tono. Pagsapit ng alas-dose, nagsama-sama ang lahat sa garden area upang sabay-sabay salubungin ang bagong taon. Habang pinapanood ang fireworks na nagliliwanag sa kalangitan, hindi maiwasan ni Allie na mapansin kung gaano siya kasaya sa sandaling iyon. “Allie,” tawag ni Blake, bahagyang yumuko upang makuha ang atensyon niya.

Binigyan ko siya ng isang ngiti, ngiting totoo. “Goodnight and thank you Tanner. Na-appreciate ko lahat ng ginawa mo.” “Anything for you.” Napasandal ako sa pinto ng kwarto na pinasukan ko at tahimik na napatili—teka hindi dapat ako kiligin! Hindi! Saglit lang ‘to! Bukas ay uuwi na ‘din kami! Tama! Itutulog ko na ito para dumating na ang bukas, tama-tama. ***

Matapos marinig ang tawag sa kanya ni Nanako na Otosan, mahinang bumuntong-hininga si Yahiko habang sinabi, “Nanako, sige, gawin mo ang gusto mo. Gagalangin ni Papa ang lahat ng desisyon mo. Pwede mong habulin ang mga pangarap mo na may malinaw na konsensya. Hihintayin ka ni Papa sa Tokyo!” Matamis na ngumiti si Nanako bago niya sinabi, “Otosan, kung masasaktan man ako nang husto ngayong araw, ayokong bumalik agad sa Tokyo. Mas gusto kong pumunta sa Kyoto para magpagaling. Mas gusto ko ang kapaligiran sa Kyoto…” Ang Tokyo ay ang kabisera ng Japan, at ito ay isang cosmopolitan na lungsod na may matataas na gusali, abalang trapiko, at napaka modernong kapaligiran.

Ang buong lugar ay napapaligiran ng salamin na nagbibigay ng 360-degree view ng city lights, habang ang mga low-level na sofa at high table ay nakaayos sa paligid ng isang sleek na bar counter na yari sa polished wood at stainless steel. Ang mga pendant light na may warm amber glow ay nakasabit sa ceiling, na nagbibigay ng intimate pero classy na ambiance. Sa gitna ng rooftop, isang DJ booth ang nagpapatugtog ng deep house music, samantala ang mga tao roon na nakasuot ng mga semi-formal attire ay nag-uusap, nagtatawanan habang may hawak na mga cocktail glass. Ang hangin ay may halong amoy ng sea salt at citrus mula sa mga signature drinks na inihahanda ng bartender.

Aside from being pre-trained by her father in shooting and combat, those who tried to drag her down was kicked out. Pasado alas-una ng madaling araw ay sakay na siya ng bangka. She used ‘backdoor exit’ not to be traced. Bukod sa suspendido siya, ay wala siyang awtorisasyon na magsagawa ng rescue operation. Mag-uumaga na nang makarating siya sentro ng Tokyo. “All high calibers and bombs,” wika ng Hapones na kinontak niya.

Pumasok kami sa loob at katulad ng dati,maingay na naman sa loob Dumiretso ako sa dating inuupuan namin habang si Lisa naman ay dumiretso sa dating gawi,ang maghanap ng makaka tsuktsakan niya Napatingin ako kay Lisa na ngayon ay nasa dancefloor na at may kasayaw, ngumiwi ako ng Makita kung paano sila m********n na dalawa.Anlakas din ng babaeng ito,kakadating lang namin pero may nahugot na agad,pero inferness ang gwapo ng nakuha niya Nag order ako ng tequila ng sa ganon ay may magawa naman ako Hindi lang nanonood sa mga naglalalaplapan

Ngunit ang hindi alam ng banda, sa bawat hotel na tinutuluyan nila at sa bawat concert hall na tinatapakan nila, ay may isang tahimik na digmaang nagaganap. Tokyo, Japan: The Blade in the Alley Sa Tokyo Dome, habang inaawit ni Sirius ang "Gravity's Map," si Haven ay kasalukuyang nakikipagpalitan ng bala sa isang pangkat ng Yakuza sa Shibuya District na inupahan ng mga natirang kaalyado ni Mr. Chua sa Japan. Sa isang madilim na eskinita sa labas ng dome, ginamit ni Haven ang kanyang Nano-Steel Karambit upang itumba ang limang assassins. Bago pa man matapos ang unang kanta, ang mga bangkay ay nakatago na sa ilalim ng mga basurang plastik, at si Haven ay dahan-dahang naglalakad palayo, pinupuna

Masyado na siyang na-su-suffocate sa presence ni Drew, bagay na ikinakabahala na niya. ~~~~ Pagsapit ng alas-siyete ng gabi, nagsimula na ang congratulatory dinner sa rooftop restaurant ng hotel. Napapalibutan ng malamig na hangin ang buong lugar. Mula roon ay tanaw ang kumikislap na mga ilaw ng buong lungsod ng Baguio.

Hindi na rin nagtagal ang tawagan namin at siya na mismo ang pumutol ng tawag. I rested my back in the chair I was sitting in. I felt so relieved because Elisha was there to the rescue. Imagine how weird my craving are? Gosh! Sana hindi tuwing ganitong oras ako sumpungin ng paglilihi sa pagkain dahil mahihirapan talaga ako ng sobra pagnagkataon. While waiting for her, I shifted my attention to the City Lights though my glass wall. I’ve been living here for three years but I think, this is the first time I was able to acknowledge the beauty and solemnity of the night life here in Metro.