Tokyo City Lights Novels & Stories

Mula rito ay tanaw na tanaw ang paglubog ng araw, kung saan nagbigay ng ibang liwanag sa buong syudad. Mula rito, kitang-kita ang kasiglahan ng kalye ng Asakusa. Ang matayog na Tokyo Skytree na hindi kalayuan dito, ang kislap ng mga lanter na nagsisimula nang magbigay liwanag mula sa baba. Lahat ng ito ay sakop ng paningin ko. What a picturesque view. "This is..." I trailed off, taking it all in. "Beautiful?" Riel finished for me.

Pinakiramdaman ko siya at narinig ko ang malalalim niyang paghinga, indikasyon na nakatulog na siya sa sofa. At para masiguro kong tama ang hinala ko, dahan-dahan kong ibinaba ang kumot at lumingon sa gawi niya. Ang tanging liwanag na lang sa kwarto ay nagmumula sa mga ilaw ng lungsod ng Tokyo na tumatagos sa malaking bintana. Pero kita ko pa rin kung paano siya nakahiga sa sofa.

Kung titingnan ito mula sa malayo ay tila nagmumukha itong mga alitaptap na aandap-andap. Kung tutuusin ay malalim na ang gabi ngunit maliwanag ang paligid dahil sa mga nakahilera na kalalakihan na unipormado ng itim na tuxedo. May hawak ang bawat isa sa kanila na malalaking torch. Para silang mga estatwa sa kanilang kinatatayuan at tila nagsilbi silang bakod sa venue. Artipisyal ang mga hawak nilang torch, tila kahoy ang disenyo ng handle nito. Naglalabas iyon ng light effect na tila nagmumukhang tunay na apoy.

Kitang-kita nila ang maliliwanag na ilaw ng buong city. Magkatabing naglakad sina Damian at Eliana patungo sa open-air restaurant na nasa gitna ng garden area. Ilang couples lamang ang naroon na nagdi-dinner, kaya nanatiling tahimik at payapa ang paligid. Mula sa kanilang mesa, kit pa rin ang magandang city lights at ang matataas na buildings na mistulang isang magandang painting sa gabi—may mga ilaw na kumikislap sa malayo at mahinang huni ng mga insektong sa garden area.

sagot niya. Ngumuso ako at hindi na nakipagtatlo. I looked around. Puno ng lights ang buong lugar. Sa gilid namin ay may isang malaking salamin. Dito ay kitang kita mo ang kabuuan ng lugar sa labas. Dahil sa city lights ay mas lalong gumanda ang tanawin. May mahina ka ring tunog na maririnig. May nakikita rin akong mga couple na tahimik na kumakain. It's a romantic place. “Do you like this place?” Damon asked me.

sagot ni Ella, walang pakialam at nagkibit-balikat. Ngumisi lang si Rico. Alam nilang pareho kung kanino galing ang marka, ngunit hindi na ito nagbigay ng paliwanag. Malamig ang simoy ng gabi sa Tokyo, ngunit siksikan ang mga tao sa lansangan. Iba't ibang putahe mula sa iba't ibang bansa ang nagkalat sa mga kanto. Diretso silang naglakad patungo sa pinakamataong distrito.

Helm by Josh Boutwood — Bonifacio Global City Punô ng warm lights at elegant minimalism ang Helm. Soft jazz hummed in the background habang ang city lights sa labas ay parang mga bituin na kayang abutin ng kamay—isang lugar na sakto para sa mga taong sanay sa karangyaan pero marunong pa ring mag-enjoy sa simpleng saya. Nagtatawanan silang tatlo pagpasok pa lang.

Floor-to-ceiling iyon, at kitang-kita ang dazzling lights ng New York—kumikislap na parang milyon-milyong bituin na bumagsak sa lupa. “Look,” bulong niya habang nakayakap mula sa likod ni Calestine. “Perfect view, diba?” “Yeah,” mahinang sagot ni Calestine. Pero ang ngiti niya ay hindi nakatingin sa city lights. Nasa reflection ni Adrian. Napansin iyon ng lalaki, kaya tumawa nang mahina, saka hinawakan ang baba ni Calestine at iniangat para magtama ang mga mata nila.

Tumambad sa kaniya ang milyun-milyong makukulay na ilaw mula sa mga naglalakihang skyscrapers sa malayo, mga billboard na sumasayaw sa dilim, at ang tila walang katapusang agos ng mga sasakyan na parang mga pulang langgam sa kalsada dahil sa kanilang mga headlights. Napakaganda ng tanawin. Sobrang buhay ng siyudad sa gabi. Pero sa gitna ng karangyaan at liwanag ng mga city lights na iyon, pakiramdam ni Chrisha ay lalo lang siyang naging maliit, mahina, at nag-iisa. Ang ganda ng paligid pero ang dilim ng kaniyang nararamdaman sa loob ng kaniyang puso. Ang daming tao sa labas na nagmamadali, nagtatawanan, at may mga kasama, pero wala man lang siyang matawagan para sabihing ligtas siyang nakara

Masiglang sabi ni Marcus. Mabilis na sumunod sina Dana at Michaela kay Marcus. Bumili sila ng ticket at sumakay sa elevator. Habang nasa loob ng elevator, nakaramdam sila ng pressure sa tenga kaya sunod-sunod ang paglunok nila. “Nandito na tayo sa main deck,” anunsyo ni Marcus nang bumukas ang elevator. Halos malaglag ang panga ni Dana nang makita ang magandang tanawin ng Tokyo City. Na-speechless siya sa ganda ng night view ng Tokyo City. Ang mga ilaw ng mga skyscraper ay parang mga alitaptap.