Toni Gonzaga Starting Over Again Novels & Stories

nakangiti kong sabi sa kanya, saka isa isang lumapit ang mga batang estudyante niya. "Wha- what are you doing here kids?" may dalang bulaklak ang mga bata. Inawit nila ang You are The One ni Toni Gonzaga. Doon lalong naiyak si Lizzy. Kinuha ko ang kanyang kamay, at inanyayahan ko siyang sumayaw. "Lizzy.." habang magkayakap kami sa dance floor," will you change your last name to Suarez?" "Huh?" napalayo siya sakin. "A- are you--"

Nararamdaman ni Toni na may mali, kaya hinila niya si Elena papunta sa restroom. Sa harap ng malaking salamin, hinayaan ni Elena na dumaloy ang malamig na tubig sa mga kamay niya. "Huy, what’s wrong? You look like you’ve seen a ghost," untag ni Toni habang nag-re-retouch ng lipstick. "Wala 'to. Pagod lang siguro sa work," Elena lied, slowly drying her hands.

Hindi ko ito natapos kagabi dahil nababagabag ako sa balita mula sa Italya. Tita Carolina called me in regards with the El Gonzales. Nabaliw na raw ang tiyuhin kong adik at mukhang itinaya na raw niya ang negosyo niya at pangalan ko sa mga El Gonzales. Tita was against it, but there was nothing she could do. She doesn't have the power to stop the deal. Huh, mga walang silbi rin ang dalawa kong lalaking kapatid ano? Dapat sa kanila mawala rin sa mundo. Isip ko.

wika ni Austin. "Brent's villa," paglinaw ko na ikinahalakhak niya. "Well, I shall leave. I have something to do," Tumayo siya at parang may hinahanap sa paligid. I bed my goodbye and was about to take my leave but he suddenly spoke. "About the Gonzales's post..." Kinabahan ko nang marinig ang apilyedo na 'yon. "I saw it, but now it was taken down. You don't have to worry about what our family's gonna think of you. We don't really care about what people say as long as you do your job," aniya kaya napaharap ako sa kaniya.

ani Gavin habang hinahalik-halikan ang kamay ng kaniyang Lola Conciana. “Sir Gavin, hindi pa rin daw po totally nag-fa-function ang brain ni Donya Conciana. She still needs to undergo some tests and medication para raw po magtuloy-tuloy ang recovery niya. She can speak some words pero hindi pa raw po ganoon kaayos ang pagsasalita niya at tulad po ng sabi niyo, mas kakailanganin pa po ng inyong lola ang sapat ng pahinga," ulat ni Brandon na ngayon ay nasa likuran ni Gavin.

Unting unti namuo sa isipan ko na tama ang hinala ko pati siya binalaan ni Tito Bert sa pakikipaglapit sa akin. Ano ba masama makipaglapit dito? At ano ba yung plano na sinasabi ni Tito Bert? Malabo yung sinasabi niyang yun. Mabuting tao ang mga Gonzales. Kakikilala pa lang namin ng tinulungan niya ako kahit si Tita Cora maayos ang pakikitungo sa akin. Hindi naman sila tauhan ng mga Debora. Dumating ang araw ng pag-alis ko papunta sa manila hanggang ngayon hindi ako kinakausap at pinapansin ni Atticus.

"Ayoko lang ng usap-usapan." "Okay... May natitira ka pa rin palang katinuan. This time, hindi mo tinulungan ang mga Gonzaga. Alam mo naman sigurong napakasama ng reputasyon ng pamilyang 'yon ngayon. Ang sinumang malapit sa kanila ay madadamay. Ano, love mo pa rin ba?" Bigla ay nandilim ang awra ni Brandon. "Kung akala mong hindi kita papatulan dito sa lugar mo, nagkakamali ka Gab Olivarez."

Hindi na nagsalita ang Donya pero ngumiti ito sa akin. Lumapit ulit si Tito Conrad sa amin. Katabi nya ngayon ang isang pormal at masungit na lalaki. "This is Atty. Gonzales, our lawyer." Umayos ito ng tayo at pormal na tumango sa amin. Gonzales? Kaano-ano niya kaya ang huwes na nagkasal sa amin, si Judge Gonzales?

Hindi muna s'ya umuwi sa condo dahil ayaw n'ya ring makita muna si Atara. Hindi n'ya rin alam kung sa condo n'ya pa rin umuuwi ang dalaga matapos ang sagutan nilang dalawa. Isang linggo ang nakalipas, maayos na ang kalagayan ni Gonzaga. Ito na lamang ang hinihintay nila para lusobin ang pinagtatagoan ng kasamahan nila na nag traidor sa kanilang grupo.

“Bakit hindi kayo mag-stay hanggang tanghalian? Tutal ay narito na rin lang naman kayo para naman mas mahaba ang usapan niyo ni Gigi?” Hindi nagsalita si Georgina dahil hanggang ngayon ay malamig pa rin ang pakikitungo niya sa matanda kaya naman upang mabasag ang pagkaasiwa sa paligid ay si Tony ang sumagot. His cheerful voice broke the awkwardness in the room and his smile lowered Lola Rhea’s vigilant eyes. “Sure po, Lola. Ang tagal ko na ring nakatikim ng pagkaing lutong-bahay!”