Treating Yourself Quotes Novels & Stories

Sikat ng araw ang tumatama sa aking mukha ng magising ako. Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako. "Happiest Birthday, Self" sabi ko sa sarili ko. "Ang wish ko sayo, sana maging matapang kana this time! Kaya ba natin yon?! Syempre! Kaya natin yon!" pahabol ko pa at binigyan ko ng isang mahigpit na yakap ang aking sarili.

“Ikaw na lang. Uuwi na ako sa amin.” “Diyos ko! Ano bang gagawin mo sa pera mo? Isang linggo natin iyang pinaghirapan kaya dapat ay i-treat mo ang sarili mo. Saka ganoon kapag unang sahod, `di ba? Dapat may bibilhin ka. Remembrance, kumbaga.”

Tutal, hindi ko naman kasalanan na marinig ang girls talk nila, kusa ko lang narinig iyon dahil may tainga ako at manipis lang ang ding ding namin dahil gawang plywood lang naman. "Real talk lang beh, ha?" ani ni ate sa kausap nila. "Kadalasan kasi 'yong heartbreak na lang lagi natin naiisip. Iyong sakit at hirap. I'm not trying to downplay that emotion ha, totoo naman na mahirap talaga iyon pero bakit may mga mabilis maka recover? kasi 'yong mga tao na 'yon kalaunan titigil din sila sa kakaisip tungkol sa love-life nila at magsisimulang magpokus sa kanilang self-life." dagdag pa niya. Totoo naman. Self-life, ito 'yong sarili mo naman ang paglalaanan mo ng atensyon. Sarili mo naman paglalaan

Hindi kumibo si Jascha, pumikit ako at hinayaan ang sarili na mahulog sa antok. "You have your own way of being beautiful." I am not sure if someone talked to my dream.

Sa tingin ko ay buong buhay akong magluluksa dahil nawalan ako ng katuwang sa buhay. "Ano ba yang mga pinagsasabi mo? Magpapagamot ka para gumaling at para hindi mamatay. Masyado namang mababa ang tingin mo sa sarili mo." pagtatama ko dito at pinunasan ang luhang nagbabadyang tumulo. Mabuti nga at hindi niya ito napansin.

“Worst if ever makikipaglapit siya sa’yo, pera lang ang habol niya.” “Kung pera ang habol niya. Madami akong pera.” “Are you crazy? Isusumbong kita sa daddy mo.” “Grabe naman ang paninira mo sa kaibigan mo.” “Exactly, kaibigan ko nga kaya kilalang kilala ko likaw ng bituka niya. He will not treat you right.” “I can fix him.” “Tigilan mo ang kakapanood ng drama. You cannot fix anyone. They can only fix themselves, if they want to. You can’t handle Justin.”

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

"What the heck is that for?" "Para kung sakaling gantihan mo ko ngayon dahil pinatulog kita kanina." Nakangising sagot n'ya saka sumeryoso bigla. "This is what I keep on telling you. Kung anumang nararamdaman mong negative, tigilan mo na. Masyado na kayong maraming pinagdaanang dalawa. Sana patawarin mo na ang sarili mo sa lahat ng nangyari. Hindi makakatulong ang pagsisi mo sa sarili mo, Adam. Naranasan na natin 'yan noon." Kita kong naluluha na s'ya at hindi kami sanay nagiging emosyonal sa harap ng isa't-isa kaya naman nagtawanan nalang kami nang sabay tumulo ang luha namin at agad pinunasan iyon. "Wag kang umiiyak, pre. Nahahawa pa ako e. Lagi mong tatandaan na mabuti kang tao at deserve

Akala ko dati, nag-o-over react lang ako, na ako lang yung irrational, na ako lang yung nagbibigay ng problema sa sarili dahil sa mga iniisip ko pero ngayong narinig ko ito mula sa kanila para bigla akong ngakaroon ng pag-asa. "Everything is going to be okay. Don't be too hard on yourself. You're still young. You have a bright future ahead." she continue. " Wag kang magpadala sa kung anong sinasabi ng mga taong nakapalibot sayo. Ikaw ang nakakakilala sa sarili mo." I've been telling this to myself pero kapag nag-iisa nalang ako parang may bumubulong sa utak ko ng kung-ano ano. Mga masasakit na salita na alam kung hindi naman totoo pero nasasaktan pa rin ako.

Gustong-gusto ko na silang sugurin at pagsasampalin ngunit naisip kong hindi iyon sapat para maibsan ang sakit na kasalukuyan kong nararamdaman. Muli akong bumalik sa kusina at doon ay pilit kong kinumbinsi ang aking sarili. "Bawal kang umiyak, self. Kailangan mong maging matatag at ipakita mo sa kanila na hindi ka apektado sa kanilang ginagawa." Patuloy na pagkausap ko sa aking sarili.