Treating Yourself Quotes Novels & Stories

“Sorry. Hindi ko sinasadya. Akala ko kaya ko pa.” Lumapit siya sa akin at nilagay ang palad sa noo ko. “Medyo mainit pa rin. Uminom ka na ba ng gamot?” Umiling ako. “Hindi pa. Nakalimutan ko.” “Hindi nakakalimutan ‘yan,” matigas niyang sabi. “Dapat inaalagaan mo ‘yung sarili mo. Hindi mo kailangang ubusin ang lakas mo sa isang project.”

Kasalanan mo ito, kung nakinig ka lang sana sa advice ni Kerk at kung hindi mo sana siya pinabayaan, hindi siya mawawala sa'yo. And If you are alone make sure you're not lonely cause If you are, I blame myself for never being home I know I'm not the only one who will treat you like they should what you deserve.. "Sorry. I can't take care of you anymore. I'm giving up on you." mahina ngunit tagos sa puso ko ang sakit na sinabi niya. He can't take care of me anymore. He's giving up on me. Magsalita ka naman Mesaiyah! Say something to him! Defend yourself! Wag ka lang sumandal sa pintuan at maging tuod na tila isang bato. Andami na niyang salitang binabato sayo pero ni isang salita wala kang ma

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

Ilang araw rin akong umiiyak dahil sa pang iinsulto niya. "Kaya mo yan self. Di ba ito ang gusto mo. Ang makilala siya. Kaya tanggapin mo na dahil inumpisahan mo naman na. Kaya mo to self. Kakayanin natin to." pang aalo ko sa sarili ko. Bumangon na ako mula sa pagkakahiga at sinimulan kong mag ayos sa sarili ko. Hindi din kasi ako naglagay ng mga prosthetic sa katawan ng buong linggo dahil wala naman akong balak lumabas. Pagkatapos kong nag ayos ay lumabas na ako. Alas kwatro i medya na hapon ngayon ay naisipan kong ipagluto siya. Para naman kahit papaano ay maimpress naman siya sa akin.

Napalakas na rin ang boses niya. Mapait itong ngumiti at tumingin sa mga mata niya. "Sarili mo lang ang totoong makakatulong sayo! Paano kung habang buhay mo nang hindi maalala. Habang buhay mo rin pagkakaitan ang sarili mong maging masaya? Akala ko matalino ka! 'Wag kang maging makasarili! Isipin mo ang mga taong nakapaligid sayo, sa tingin mo masaya sila na nakikita kang ganyan? Tulungan mo ang sarili mo. Umpisahan mong tanggapin na parte na 'yon ng nakaraan mo at mananatiling nakaraan! Kapag nagawa mo 'yon, makikita mo ang mga nasayang mong panahon! Pwede naman magsisi pero 'wag tumambay, maglakad ka at makikita mo na ang ganda ng kasalukuyan." Pinunasan nito ang mga luha at mabilis siyan

“Nakikita ko sa mga mata mo. Araw araw, ang iyong ilaw ay lumalabo ng kaunti. Marami kang dapat iunpack. Maraming pagkakasala, pagkamuhi sa sarili at kapaitan sa iyong sarili. Kailangan mong makipag usap sa isang tao na makakatulong sayo ng propesyonal bago pa huli ang lahat." Hindi ko nais na makarinig ng anumang pag uusap tungkol sa isang therapist. Hindi ko maisip na sabihin sa matalik kong kaibigan ang lahat ng nararamdaman ko, pati na ang isang estranghero. Saan ako magsisimula? Na nahihirapan ako, nalulunod at ang pinaka kaakit akit na solusyon ngayon ay ang pagpapakamatay? "Hindi ko lang nakikita na kailangan ito," Bulong ko at ibinaba ang aking concealer pagkatapos kong gawin ito.

Nakapikit ang mga mata ko at mabagal ang paghinga ko. "Get up, Elizabeth Are you really gonna shut yourself off from the world?" Ano ang dapat kong gawin? gumala sa paligid? Tulad ng isang malaya at masiglang tao? Hindi! "Elizabeth This is not the end of the world. I told you you have to help yourself. You have to heal on your own dahil walang tutulong sayo bukod sa sarili mo!"

At hindi ko na muling sasayangin ang pagkaka-taon na ito upang baguhin ang buhay ko. You are not required to set yourself on fire to keep other people warm. If you aren't going to help youself, nobody will.

Mabilis ko ring iwinaksi agad sa isipan ko ang mga iyon dahil ako lang yung mahihirapan ng sobra sa huli. Maingat kong tinatampal ang sariling mukha. “Focus Faustina," bahagya kong tinapik ang mga pisnge ko. "You need to live now on your own.” Pagpapa-alala ko sa sarili. Iisipin ko nalang na sila yung mga tipong tao na dadating sa buhay para magbibigay ng ala-ala ngunit dadaan lang sa buhay.

Kung hindi ko magagawang palayain ang sarili ko mula sa posas, ay malulunod ako. Ang tanging naisip ko, ay ang mga bobby pin sa aking buhok. Kahit nilalamig na ako sa ibabaw ng kama ay nag-isip pa rin ako ng mabuti. "Self focuss..you can do it!" ang sabi ko sa sarili. Alam kong may isang paraan lamang para makalabas sa kulungan na ito. Huminga ako ng malalim, at binali ko ang hinlalaki ng kaliwang kamay ko.