Novel & Cerita Treating Yourself Quotes

Nakatingala niyang hinaing sa sarili habang nakapikit. “Yeah, I can handle this, breath in, breath out,” aniya sabay dilat ng mata na siyang dako naman sa mesa na may 1 bottle water, styrofoam na tingin niya pagkain ang laman habang may isang balot na tasty bread at gatorade na siyang nagpasikip muli ng dibdib. “Grabe, your such a useless creature in this world,” bulong niyang iling.

"What the heck is that for?" "Para kung sakaling gantihan mo ko ngayon dahil pinatulog kita kanina." Nakangising sagot n'ya saka sumeryoso bigla. "This is what I keep on telling you. Kung anumang nararamdaman mong negative, tigilan mo na. Masyado na kayong maraming pinagdaanang dalawa. Sana patawarin mo na ang sarili mo sa lahat ng nangyari. Hindi makakatulong ang pagsisi mo sa sarili mo, Adam. Naranasan na natin 'yan noon." Kita kong naluluha na s'ya at hindi kami sanay nagiging emosyonal sa harap ng isa't-isa kaya naman nagtawanan nalang kami nang sabay tumulo ang luha namin at agad pinunasan iyon. "Wag kang umiiyak, pre. Nahahawa pa ako e. Lagi mong tatandaan na mabuti kang tao at deserve

Ngayon ko napagtantong hanggang ngayon pala ay umaasa pa ako maging kami. "Maybe someday you will fine someone who will treat you like you are his world. His everything. Someone who will treat you better. But that is not today. All you have to do is wait and do your best and be yourself. At the right time the right person will come." he added, slowly caressed my skin. Huminga ako ng malalim at sinubukang tumang dito. "Good girl.." Maluwang itong ngumiti saakin bago tapikin ang buhok ko ng marahan.

Akala ko dati, nag-o-over react lang ako, na ako lang yung irrational, na ako lang yung nagbibigay ng problema sa sarili dahil sa mga iniisip ko pero ngayong narinig ko ito mula sa kanila para bigla akong ngakaroon ng pag-asa. "Everything is going to be okay. Don't be too hard on yourself. You're still young. You have a bright future ahead." she continue. " Wag kang magpadala sa kung anong sinasabi ng mga taong nakapalibot sayo. Ikaw ang nakakakilala sa sarili mo." I've been telling this to myself pero kapag nag-iisa nalang ako parang may bumubulong sa utak ko ng kung-ano ano. Mga masasakit na salita na alam kung hindi naman totoo pero nasasaktan pa rin ako.

Gustong-gusto ko na silang sugurin at pagsasampalin ngunit naisip kong hindi iyon sapat para maibsan ang sakit na kasalukuyan kong nararamdaman. Muli akong bumalik sa kusina at doon ay pilit kong kinumbinsi ang aking sarili. "Bawal kang umiyak, self. Kailangan mong maging matatag at ipakita mo sa kanila na hindi ka apektado sa kanilang ginagawa." Patuloy na pagkausap ko sa aking sarili.

Mas seryoso ang mukha niya ngayon. “Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mo,” sabi niya, mahina pero malinaw. “Kahit ano pang maramdaman mo. Kahit wala, okay lang. Hindi magbabago kung paano kita tratuhin.” Parang may kung anong sumikip sa lalamunan ko. “Bakit?” hindi ko napigilang tanong. “Bakit ako?” Isang segundo siyang natahimik.

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

Muling nagpaparamdam saakin lahat ng sakit na matagal ko nang tinatakbuhan. "I got drowned, but there was no one to save me but m-myself. I hugged myself in the dark room. I comforted myself... I made a deal with myself. I told myself that I'd be f-fine, that everything would be fine. I do those things for myself because no one can do them for m-me."

Pfft! Iyong cutter sa kuwarto ay matagal ko ng inalis, Inilagay ko 'yon sa kuwarto ni niccolo. Sinusubakan ko na hindi makahanap ng mga bagay na puwedeng makapagtrigger sa akin para maghiwa. Madalas kapag gabi, bigla-bigla pa rin akong nalulungkot na para bang parte nang buhay ko ang kalungkutan. Kaysa sabihin kong, I'm damaged, I'm broken, I'm depressed, I'm suicidal, I overthink a lot...madalas ko ng sinasabi sa sarili ko na, I'm healing, I'm rediscovering myself, I'm starting over. "Positive self-talk, jaq. Positive self-talk dapat palagi." paalala ko sa sarili ko.