Novel & Cerita Treating Myself Quotes

“You’re like my sister! Hindi ko rin gusto na ganyan ka! Tignan mo, ang payat mo na! You’re not the Patricia I knew before…” “I’m not really that Patricia anymore…” I shook my head. “I’m already weak but don’t worry, I’m taking everything slow to get up again,” Mom suggested some psychiatrist to me so many times and I just agreed to her yesterday. Naisip ko rin na maganda nga kung mag therapy ako. The pain is still stuck inside my heart. I want to remove it, to free myself from suffering. “Walang ibang makakatuong sayo kundi sarili mo lang. Narito lang kami para gabayan ka,”

Nangangatog ang tuhod pero pinilit kong tatagan ang sarili. Lumapit ako sa salamin. Saka pinagmasdan ang sarili na halos hindi kona makilala. Namamaga ang mata, magulo ang buhok, at namumula ang ilong. “Hindi ganito ang dapat mong itsura, Kat,” bulong ko sa sarili. “Hindi ka ito. Hindi ka ganyan kahina.” Huminga ako nang malalim at nagdesisyong gawin ang bagay na dapat kong gawin.

Ito naman ang humawak sa kamay niya. Napahugot s'ya ng malalim na hininga. "Hindi ko na alam ang gagawin ngayon. Pero ikaw, kailangan mo munang magpagaling. Babalik ako sa pag-te-therapy ng paa mo. Saka h'wag mo rin kalimutan ang gamot mo. Gagawan kita noong herbal soup para makatulong din."

"I really hate being belittled," Sabi ko. I called Zari since hindi sya umuwi kagabi because of her hectic schedule at work. "I know, Hest," she said gently. "Nobody deserves to be treated that way. And I know you; hindi ka basta bastang nagpapatalo." Her words resonated with me. I took a deep breath and nodded. "You're right. I need to start standing up for myself more."

Nagugulat ko naman siyang tiningnan. "Hindi na, may Eli ka na, eh. Wala akong balak maging... homewrecker," pabulong kong asik. "What?" "Wala, ang gwapo mo kaso bingi ka." "I'm not bingi, it's just that you're talking to yourself only." "And I'm just loving myself as well," sarkastikong dagdag ko pa. "Tungkol sa text ko... Alam kong nasabi sa'yo ni Gab."

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

Huminga ako nang malalim saka ko kinimkim ang aking pagkapahiya. Ilang milyong beses kong pinagsabihan ang sarili na huwag magpapaapekto pero kasi . . . First time na mayroong ibang tao na makakita ng pang-upo ko, tapos siya pa talaga! “I need you to understand everything.” Tumikhim siya bago niya niluwagan ang kaniyang necktie. “I touched myself, yes, but I seldom do that. I was just stressed that time. I need to—you know, I need something to console myself,” nahihirapan niyang paliwanag habang nakatitig sa kalsada.

Ni hindi nga niya ako magawang hanapin kagabi para kausapin. Nang maalala ang treatment na tinutukoy niya, binanggit ko iyon. “G-gusto kong subukan ang sinasabi mo sa akin noon… ’yong tungkol sa treatment.” Bahagyang nanginginig ang mga daliri kong hawak ang laylayan ng suot ko. “Gusto kong gumaling… para hindi na nila magamit ’yong sakit ko laban sa akin… para hindi na nila ako masaktan pa ulit.”

Hindi kumibo si Jascha, pumikit ako at hinayaan ang sarili na mahulog sa antok. "You have your own way of being beautiful." I am not sure if someone talked to my dream.

Nang mahimasmasan ay inayos ko ang sarili, ginamit ko ang bigay na lipstick sa akin ni Shiela, kinapalan ko ang paglalagay ko sa aking labi. Kaya ko ito! Kakayanin ko ito! Kailangan kong mabayaran si Shiela at ang mga kaibigan ko. Kailangan kong magpatuloy para kila tatay. Hindi ako pwedeng sumuko na lamang. Kaya mo ito Lyrica! Ayusin mo ang sarili mo! Tibayan mo ang loob mo, utang na loob. Hinampas hampas ko ang aking dibdib habang sinasabi iyon sa aking sarili.