Treating Yourself Quotes Novels & Stories

Mapepera nga sila pero masahol naman ang ugali. How they treat me, is how they feel about me. Actions tell what people hide. They were disgusted and embarassed about the idea of me being a mute. If they can't like me, so what? Ayoko rin sa kanila. Action speaks louder than words and it will truly shows their true colors. Minsan hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Minsan ang tapang ko, minsan ang hina-hina ko. May mga araw na kaya kong i-handle 'yong tingin nila sa akin at may araw na down na down ako sa mga napapansin at naririnig patungkol sa akin. Pinipilit ko lang pala maging malakas para sa sarili ko kasi ayoko na maging talunan. Kasi walang iba na tutulong o dadamay sa akin kundi a

Pumikit ako para i-composed ko ang sarili ko. " Common Mirabella, easy.easy .it's your first day, don't let this frustrate you" mahinahon kung sabi sa aking sarili. Ipinagpasalamat ko na dahil sa pinagdaanan kong sakit sa buhay, natuto akong mag handle ng aking emosyon. Agad kong kinuha ang panyo sa aking bag, at pinunasan ko ang mukha ko at ang damit ko hoping na ok pa. I don't want to feel helpless sa mata ng iba, I do't want pity, that's the last thing I could hear from anyone. That's why, mas gusto kong mapag isa lagi, I believe na I don't want anyone's help. Ako lang ang makakatulong sa aking sarili, no one, not even my family.

Huwag na uy! “Alam mo ikaw, sobrang negative mo. Ikaw na nga itong tinutulongan ko para magkaroon ka ng kumpyansa sa sarili mo, ayaw mo pa. Gusto mong makagain ng self-confidence, ‘di ba? Why don’t you help yourself? Andito nga ‘ko para tulongan ka pero ikaw naman itong hindi gumagawa ng paraan para tulongan iyang sarili mo. Useless lang ang pag-e-encourage ko sa ‘yo kung ikaw di-ni-discourage mo naman ang sarili mo,” aniya at nakasimangot na umalis ng gazebo.

Dito niya nilalabas ang sakit na nararamdaman niya, at madalas ay sinasaktan niya ang sarili niya. “Fuck you, Asshole! Now you are taking your own medicine,” paninisi niya sa sarili niya. “Kasalan mo kung bakit siya lumayo sa iyo. You can keep her even though as your maid, but you caused her trauma! Gago ka kasi!” Sinunok niya ang ulo niya. Iuuntog niya sana ang sarili niya. Pero hinila siya ni Adah. “Hurting yourself won’t help you take away the pain, Cous! Alam mo naman na mas sinasaktan mo lang ang sarili mo,” wika ng pinsan niya.

"Pasensya ka na Kuya sa kadramahan ko ha. Pati ikaw nadamay pa tuloy." Tuluyan ko nang tinuyo ang mga luha sa aking pisngi at inayos ang aking sarili. Kuya is right I shouldn't mourn for someone who's okay with losing me. Kung ayaw niya akong makatrabaho edi okay." "Treat yourself with kindness and understanding, Ma'am. That's the biggest gift you can give yourself." Kuya uber have so much wisdom. Lahat ng mga salitang lumabas sa bibig nya ay tagos sa puso. Hindi ko man siya kilala pero nararamdaman ko yung pagmamalasakit nya sa akin.

My every word was filled with virtue and conviction. "Being soft does not make anyone less of a person. Sometimes, we also have to be weak in order to grow stronger. Do not ever change just to conform in other people's world. Just be yourself and rule your own queendom." I gave a one last alluring smile before uttering my thank you. Everyone clapped and it was my signal to elegantly go back to my position. Nakangiti man ako habang nakaharap sa audience kanina ay hindi ko maiwasang mapapikit pagkatalikod.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

Ang laki nito ay kakasya ang dalawang tao. "Oh! Hooooly mother of Siobe, magsu-swimming ba kami dito? Huwag naman sana papa G at baka dito kami magsisiran sa loob na dalawa ni Drake. Pero ayos lang naman sa akin, gusto ko din naman na masisid," parang baliw na sabi n'ya na agad ding kinastigo ang sarili ang maalala ang mga pinagsasabi. "Ay naku, ang harot natin self. Baka hanggang harot ka lang at hindi mo naman kakayanin," sermon n'ya sa sarili.

Sa madilim na mga mata ni Andrea, mayningning na liwanag na parang bituin. "Ang lihim kung paano ako nakatayo rito na may medalya sa kamay ay: Sinimulan kong mahalin ang aking sarili, ginamit ko ang matinding tapang upang salubungin ang bagong buhay, hindi natakot sa reaksiyon ng iba, at hindi nagduda sa sarili dahil sa hatol ng mundo." aniya. Pinayagan niya ang sariling tanggihan ng iba, pero hindi siya hihingi ng pagkilala maliban sa kanyang sarili. Siya ay siya ang tunay na may-ari ng sarili!

Isa pa, baka lalo itong mabwisit at maalala ang ikanaalsa ng presyon kanina. "Aw!" Anito nang diinan niya ang daliri nito sa paa. "I'll stop the bleeding," she smiled, "Just hang on. Whatever it is that makes you mad, you better always think of yourself first. Wala naman magagawa ang pagwawala mo kahit galit ka, mabuti sana kung 'yong kinaiinisan mo ay 'yong paso na sinipa mo kanina, nakabawi ka talaga. The problem is, hindi naman. You only hurt yourself more," pangaral niya rito.