Trial In Tagalog Novels & Stories

Pinitik ko ang ilong nito habang humihikbi. "Ano'ng tinitingin-tingin mo? Do I look pity to you na kung makatitig ka parang kawawa ako? Masaya kaya ako. Eh ikaw ba masaya?" Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. "Siyempre masaya ka! Kasama mo na ang pinakamamahal mo. Nagawa mo nga ang magmakaawa dati 'di ba? Pero ikaw ba? Naawa ka ba sa akin?" Humihikbi ko pang saad na muling pinitik ang ilong ng stuff na baboy.

"Oh tita, una na po kami ha. Wag niyo kaming masyadong mamimiss!" "Assuming kisses, ako lang no!" Inirapan ako nito atsaka nagflying kiss pa kina mama. Lumingon naman ako sa kanila at nakitang nakangito silang nakatingin sa akin. Mama mouthed 'good luck' with a smile while Jelai positioned her hand and form into a fist saying 'fighting' ngumisi ako atsaka tumango at kumaway. Pagkatalikod ko ay kaagad na tumulo ang luha ko.

Kaya rin walang fourth year dahil walang kumuha ng major na iyon pagka-graduate ng naunang batch. Sa pangunguna ni Angela, sumayaw kami ng walang practice. Kumbaga impromptu. Naglaro rin kami ng Trip to Jerusalem kung saan iikot kaming mga babae at uupo kami sa kandungan ng mga lalaki. Nakisali na rin ako for participation. "Tara na, Mich! Sali na tayo," wika ko habang hinihila ang kanyang kamay. Binawi niya ang kanyang kamay. "Ayaw ko. Ikaw na lang."

Hindi n'ya alam kung ano ang ibig sabihin nito dahil hindi n'ya naman kilala ang kapatid ni Bailey at wala s'yang alam sa background nito ngunit kahit ganon pa man ay wala pa rin itong karapatan na tratuhin ng ganito. "Kahit ano pa ang rason mo ay wala ka pa ring karapatan na tratuhin s'ya na parang hayop!" galit na sabi n'ya rito at nakalimutan na hindi pala nakakaintindi ng Tagalog ang lalaki.

“Kung piliin niyang tumalikod, masakit pero hindi ibig sabihin na mawawala na ang halaga mo at ng batang dinadala mo.” Napapikit si Mae, at tuluyang pumatak ang luha mula sa gilid ng mata niya, tahimik na dumudulas pababa sa pisngi niya. Ramdam niya ang bigat ng posibilidad na iyon, parang unti-unting dinudurog ang natitirang lakas na pinanghahawakan niya. Pero sa gitna ng sakit, may maliit na bahagi sa kanya ang pilit kumakapit sa sinabi ng Lola niya na kahit anong mangyari, may halaga pa rin siya.

Pero sa dami ng nangyari nitong mga nakaraang buwan ay…hindi ko na sigurado. But then I remember my dream. Arts. Hilaw na ngumiti ako. "Well, yeah. But I like being here now. May mga…kaibigan ako." Inakbayan ako ni Tristan. "Oh, you have lots of friends in Manila! Doon ka na para lagi kitang nakikita," aniya at pabirong kindat sa akin. Ngumisi ako kahit pa bumabagabag sa isipan ko iyon.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

CHAPTER 27 HINDI kami nagkikibuan ni Arken simula nang nagkasagutan kami. Ayoko ring lunokin ang pride dahil hindi ko naman kasalanan ‘yon. Ngunit sa araw na ito’y nakatanggap ako nang hindi inaasahang tawag.

kunot-noong tanong ni Yaya Cora at saka ko naisip na hirap nga pala siya sa English sabi niya. Napatingin ako kay Trace kasi hindi ko rin alam ang Tagalog translation ng rare. “Bihira lang, iilan lang, kaunti lang…” Trace supplied me the Tagalog translations for the word and I just nodded habang nakatitig din siya sa mga mata ko. With Trace’s stare ay hindi ko na gustong mag-isip ng meaning. Ayokong isipin na adoration ang nakikita ko roon.

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.