Novel & Cerita Tula Sa Pag Ibig

Isang diin na umabot sa kanyang puson ang ibinigay nito saka hingal na hingal na dumapa sa kanyang ibabaw. “I really want this for the rest of my life, mi vida…” malambing na bulong ni Joaquín na habol-habol pa ang hininga. Kinulong sya sa mga bisig nito at umunan sa kanyang dibdib. ‘'Want'. 'Need'. 'Love'. Magkakaiba ang ibig sabihin no’n. ‘This’ and ‘her’, magkaiba rin ang ibig sabihin. “Pagod ka, mahal ko?” bulong nya habang hinahaplos-haplos ang dark brown nitong buhok.

"Tayo na?! yes! thank you! yes!" Ang bulag na pag-ibig ay madaling mapaniwala. Ang mga taong may ganitong klaseng pagmamahal ay madalas niloloko at nasasaktan. Hindi sila masamang tao, sadyang umibig lang sila at mali ang pamamaraan ng kanilang pagmamahal sa isang tao.

Si Alexandro De Luca, ang lalaking nakakaalam ng lahat, na kayang sirain ang isang kumpanya sa isang gabi, na kayang pumatay nang hindi kumukurap, ay hindi alam kung ano ang pag-ibig. "Ang pag-ibig ay kapag gusto mong maging masaya ang isang tao, kahit na kailangan mong isakripisyo ang iyong sariling kaligayahan. Ang pag-ibig ay kapag iniisip mo siya bago mo isipin ang iyong sarili. Ang pag-ibig ay kapag nakakaramdam ka ng init sa tuwing nakikita mo siyang ngumiti. Ang pag-ibig ay kapag natatakot kang mawala siya higit sa anumang bagay sa mundong ito," sagot ko.

Malalim ang tingin nito, tila may gustong sabihin ngunit mahirap basahin. “I think… I’ve fallen in love with you,” mahina niyang sabi. Bahagya siyang napangiti, ngunit may bahid ng pagkapait ang tono. “So kailangan kitang ilayo sa akin… bago pa ako tuluyang malunod.” Bahagyang humigpit ang hawak ni Talia sa kubyertos. May kung anong kumirot sa dibdib niya, hindi niya maipaliwanag pero agad niya itong tinakpan.

Hindi ko alam kung paano magsisimula pero ang alam ko lang ay mas makakahinga ako ng maluwag kung malayo na ako sa kanya. Sa laro ng pag-ibig, sa simula pa lang ay ako na yung talo. Alam ko nang talo pero sumugal pa rin ako at inubos ang kung anong mayroon ako. itinaya ko ang lahat sa ngalan ng pag-ibig pero totoo nga pala yung mga sinasabi ng iba, WALANG NANANALO SA SUGAL! padadamahin ka lang sa simula hanggang sa malulong ka.

LAHAT ng tao nagkakamali. Lahat din ng tao nadadapa dahil tanga. Sabi nga ni ermat kapag nadadapa ako ayan kasi tanga!. Lahat ng tao nagiging tanga at bobo sa pagibig. At paano ako napunta sa pag-ibig thingy na 'yan? Meron ding pelengero't pelengera. May paasa at mga taong umaasa. Meron ding baliw gaya ko. Kung anu-ano ang naiisip.

Tulala akong napatingin sa kanya nang bigla niyang hawakan ang pisngi ko at pilit itong pinaharap sa kanya. "I am not expecting you to answer that right away. I did not say it to hear some response. I love you means mahal kita at mahal talaga kita. But it doesn't mean na kailangan mo rin akong mahalin agad. I can wait, you know. Kahit gaano pa katagal yan. Sapat na saking pinayagan mo akong ligawan kita kahit alam kong hindi ka pa tuluyang nakakamove on sa kanya." Doon ako tuluyang natigilan.

AMERY HEART POV TULALA akong naglakad palabas ng banyo. Ang akala ko pa naman maiibsan na ang sama ng loob na nararamdaman ko dahil nakaiyak na ako pero mas lalo pa yatang nadagdagan. Hindi ako materialistic na tao pero masakit pala. Sobrang sakit na ang akala ko sa akin siya magpo- proposed pero sa ibang babae pala. Para sa ibang babae ang singsing na iyun at hindi para sa akin

Maliwanag, propesyonal, at maginhawa—katulad niya. “I hope you like it. Okay ba?” Bulong ko sa tenga niya. “Are you kidding me? I love it!” sabi niya, agad lumapit sa mga bulaklak. Binasa niya ang card kung saan ipinaliwanag ko ang kahulugan ng bawat kulay ng tulip—pag-ibig, kapayapaan, pagpapatawad, katapatan, kasaganaan—at nagtapos sa pangakong hinding-hindi ko na uulitin ang pagkakamali ko at mamahalin ko siya habangbuhay. Kumikinang ang mga mata niya ng lumapit siya at halikan ako ng mariin. Pumalakpak pa ang mga kaibigan namin sa likuran, habang pinapahid ko ang luha sa pisngi niya.

Sa taxi pauwi, pinanood niya ang ilaw ng Ilustre Tower habang palayo ito. Matayog, makintab, malamig — tulad ni Rafael. At kahit anong subok niyang kalimutan, isang katotohanan lang ang naiwan sa isip niya: Minsan, ang pinakamasakit na pag-ibig ay ‘yung kahit pareho kayong marunong magmahal, mali pa rin ang panahon. At habang patuloy ang ulan sa Baguio, alam ni Lia —