Tula Tungkol Sa Inspirasyon Sa Buhay Novels & Stories

Koven deeply empathized with Lucy’s words because he had walked a similar path before. He faced criticism from people when he was having a hard time feeling inspired. Although things had improved for him now, he had never forgotten how that felt. “It’s okay. Inspiration will come around eventually, whether it be when you see a fallen leaf on the street, feel the wind brush against your face, see the ripples of a lake, watch people walking by, gaze at the clouds in the sky, or admire the moon at night.

Mabuti na lamang at walang sawa pa rin itong nakikinig sa kaniya. "Natuto akong makontento at hindi umasa sa kaniya kahit pa na may pera siya. Natuto akong maging honest sa sarili ko at mabuhay sa katotohanan. Natuto akong tanggapin ang buhay ay hindi fairytale na instant lahat." Malayo ang kaniyang tingin habang natatawa sa kaniyang sinasabi. Malinaw pa ang lahat sa kaniyang alaala lalo na yung mga panahong hindi pa niya alam kung gaano kalakas ang tunay na pagmamahal.

“My mistakes. My pain. My mother’s insults. My life experiences, my parent's journey and more.” Franklin’s heart skipped in the corner of the room. He was the past she meant. “Can you take us a little deeper into that?” the interviewer pressed gently. Thalia bit her lip, her eyes dropping to the floor before she gathered the courage to speak. “I don’t really know how to explain it,” she admitted. “But people often think inspiration only comes from happy memories, from victories and encouragement. For me, it’s the opposite. My inspiration comes from the nights I cried myself to sleep, from the days I walked into rooms and felt like I was a nobody because to some people I'm always the villain.

Napangiti ako sa naisip. Sa mga panakaw na tingin kong iyon na-master ang art of deadma-tology and deadpan look. Everytime na mahuhuli ako nitong nakatingin at nakatulala or rather eye fucking him, I will slowly turn my gaze away from at patay malisya ko. Nagkukunwaring may ginagawa. "You can never change my mind. Naiinspire pa naman ako dahil sa mga nangyayari sa life mo. Sa sobrang kilig ko, gusto kitang palamunin ng watusi."

"Oo, Thalia. Yun ang pangarap ko. Hindi kayamanan, hindi kasikatan. Gusto ko lang ng buhay na puno ng pagmamahal." Tumingin siya sa harapan, tila iniisip ang kanyang hinaharap. "Na-imagine ko ‘yung sarili ko, uuwi sa isang bahay na may ilaw na bukas. May asawa akong sasalubong sa akin, nakangiti, kahit pagod sa araw niya. Tapos may isang maliit na bata na tatakbo sa akin, tatawagin akong ‘Papa’, yayakapin ako nang mahigpit. ‘Yung simpleng bagay na gano’n, pero alam mong mahalaga."

"Ang yaman at kapangyarihan ay nawawala at lumilipas. Ngunit ang pagpapatawad, ang pagtanggap, at ang pagbabago — iyan ang mga bagay na tunay na may halaga. Hindi mo kailangang ituloy ang landas na pinili ng iyong ama. Mayroon ka pang pagkakataong pumili ng tama." Tumingin si Valeria sa akin, at sa mga mata niya ay nakita ko ang pagguho ng lahat ng kanyang itinayo — ang kanyang poot, ang kanyang hangarin, ang kanyang buong buhay na binuo sa maling paniniwala. Bumagsak ang liham mula sa kanyang mga kamay, at dahan-dahan siyang lumuhod sa lupa, habang ang mga luha ay tuluy-tuloy na dumadaloy sa kanyang mga pisngi.

Dali-dali akong bumaba at ng naroon na ako sa tapat ng tv ay bigla akong natigilan. Mariin kong pinagmasdan ang larawan namin ni Thana na nakalagay sa picture frame. Dahan-dahan kong nilapitan 'yon at dinala sa aking dibdib, dahilan upang muli na naman'g maguluhan ang aking puso't isipan.Mataman kong pinagmasdan ang aming larawan at pilit kong inalala kung gaano nga ba kahalaga sa buhay ko ang babaeng 'yon. Subalit, bigla na lang kumirot ang sentido ko pero wala naman akong makuha'ng kasagutan.

"Akala ko ba matalino ka? Kung ginagamit mo ang utak mo, dapat alam mo na hindi yumayaman ang mga mabubuting tao. Walang taong nagkakaroon ng maraming pera at nagiging makapangyarihan nang hindi gumagawa nang masama. Alam man nila o hindi, sinadya man nila o hindi... Nakasakit sila ng tao para makuha nila ang mga gusto nila. Bakit? Dahil ganoon ang takbo ng mundo. At alam mo 'yung ikinagagalit ko? Hindi ko natutunan 'yun sa'yo... Natutunan ko 'yun dahil naghirap ako. Magmula nung mamatay ka at si Mama noong bata pa ako, hindi ko alam kung saan ako pupunta... Pinagpasa-pasahan ako ng mga kamag-anak natin, hanggang sa lumayas na lang ako dahil alam kong wala naman silang pakialam sa mangyayari