Talata Tungkol Sa Buhay Novels & Stories

Nilapit niya ang kutsilyo niya sa leeg ko atsaka nag tanong ng importanteng bagay sakin. ""Ano bang pakiramdam ng mabuhay habang minimithi ang kamatayan?"" Hindi ko inaasahan ang tanong niya ngunit parang may sariling utak ang bibig ko na siyang nag sagot sa katanungan ng babae. ""Ang mabuhay habang minimithi ang kamatayan ay walang kasiyahan, sa totoo lang."" Tinanggal niya ang kutsilyo sa leeg ko. Para siyang natutuliro sakin. Siya palang yata ang pinaka matagal na naka kwentuhan ko.

"Akala ko ba matalino ka? Kung ginagamit mo ang utak mo, dapat alam mo na hindi yumayaman ang mga mabubuting tao. Walang taong nagkakaroon ng maraming pera at nagiging makapangyarihan nang hindi gumagawa nang masama. Alam man nila o hindi, sinadya man nila o hindi... Nakasakit sila ng tao para makuha nila ang mga gusto nila. Bakit? Dahil ganoon ang takbo ng mundo. At alam mo 'yung ikinagagalit ko? Hindi ko natutunan 'yun sa'yo... Natutunan ko 'yun dahil naghirap ako. Magmula nung mamatay ka at si Mama noong bata pa ako, hindi ko alam kung saan ako pupunta... Pinagpasa-pasahan ako ng mga kamag-anak natin, hanggang sa lumayas na lang ako dahil alam kong wala naman silang pakialam sa mangyayari

Kung mayroon talagang bagay na ayaw kong balikan, yun ay yung katotohanan na may binalewala ako sa kan’ya. Okay lang kaya siya? Ano kaya ang course na kinuha niya? May boyfriend na ba siya? Asawa? Kung hindi naman . . . anak? Buhay pa kaya siya? Muntik ko nang sampalin ang sarili ko nang pumasok sa isip ko ang tanong na ‘yon. ‘Tang ina, siyempre, buhay! Bakit naman mamamatay ‘yon?!

“Talaga namang magnanakaw ka diba? Yung manuscript ay akin!” “Tss. Fine. Iyo nga… Pero alam mo ba ang kahaharapin mo sa paratang mong yan? Kahit totoo nga naman… Sa tingin mo ba may maniniwala ba sayo? Sure. Ilaban mo yan, at tignan natin kung may mapapala ka. Nilalagay mo lang Dahlia sa alanganin ang buhay mo.” Lumiliyab sa inis ang mga mata niya, at bago pa man ako makasagot. “Pasalamat ka, ang sarap mong patayin, pero hindi sa ngayon. Parang gusto pa kasi kitang paglaruan at mahirapan nga ng husto sa mundong ito!”

Bawi nalang siguro bukas? Hindi ba ganoon naman talaga sa buhay? Parang katulad lang sa sets of mysteries sa rosary. Ang buhay, hindi palaging joyful, glorious, luminous, kailangan ding maranasan ng tao ang pagiging sorrowful. Dahil ganiyan naman talaga ang buhay. Hindi palaging masaya, kailangang ding magdusa at maging malungkot.

Gumagaralgal na sagot niya. Ang ibang tao ay nagsialisan na, samantalang ang iba naman ay naroon pa rin titig na titig kay Thana at animo'y kakainin ito ng buhay. Halatang napaniwala ni Tiffany ang lahat maliban sa'kin na sa simula pa lang ay alam ko na kung ano nga ba ang totoo niyang nakaraan.

Ngayon naiintindihan niya na ang tunay na ganda niya ay manggagaling sa kanyang kalooban at hindi panlabas lang. “Third, live a purposeful life. Kahit babae ka, dapat ay may mataas kang pangarap para sa iyong sarili. Be grateful and take advantage of the way you are blessed by God. Gamitin mo ang resources na iniwan ko sa iyo para pagyamanin ang iyong sarili at tuparin ang iyong mga pangarap.” Napabuntong hininga si Tala, hindi pa rin siya sigurado sa kursong gusto niyang kunin sa kolehiyo.

this is what i want but im not happy as always Im kind of a person na hindi alam ang kaligayahan because hindi ko naman naranasan i know im heartless back then but this me ganito ako pinalaki at ganito din ako mabubuhay pathetic. They say na dapat daw tayong magpasalamat dahil na tamasa natin ang mundong meron tayo... na hindi na natamasa ng iba but me no. I want to disappear, i want just to die to like aling lucia now aling lucia dead hindi na siya masasaktan hindi na siya iiyak hindi na siya magdudusa, sana ako na lang sana siya na lang yong buhay kasi pag uwi niya may anak na kailangan niyang alagaan, na kailangan ng kalinga niya. Na kailangan siya while me hindi alam san lulugar hindi a

Ganitong ganito kami, magulo, maluku, pero masaya. "You really are meant to be huh? Extra lang pala talaga ako sa buhay mo." Aniya niya ng maikwento ko sa kanya ang tungkol sa pagkawala ng mga ala-ala ko maging ang pagbabalik nuon ng naaksidente ako.

Sa tanang buhay ni Riva, hindi niya pinangarap ang marangyang buhay. Wala siyang listahan ng mga mamahaling kotse, designer bags, glitzy jewelry, o mga yate na nasa postcards lang nakikita ng karamihan. Hindi siya naglakad sa buhay para sumikat, para makita sa billboard, o para ma-feature sa lifestyle section ng magazine. Hindi siya gano’n. Simple lang ang gusto niya.