Tula Para Sa Sarili Ko Novels & Stories

Tigas-ulo is real. Ilang beses na siyang sinabihan ng kanyang ama na huwag magpapagabi at huwag mag-enroll sa anumang sports na panlalaki just like wushu, taekwondo, kickboxing at iba pa. Hindi naman siya tibo. Hindi mo nga aakalaing may alam siya sa self-defense, dahil mahinhin naman siyang kumilos at napakaamo ng mukha. "Dad, I'm a grownup woman naman na eh! Besides, nag-aral ako ng self-defense. I can protect myself." Lagi niyang sagot pag pinapaalalahanan siya ng kanyang mga magulang.

Saka pa tumulo ang luha ko nung makita kong nakalabas na ito at wala na sa loob ng kwarto. Aalis ako rito kahit anong mangyari, sabi ko sa sarili ko bago ako nawalan ng malay. *** Note: Baka may nais magshare ng load diyaan hehehe wala pang sahod e. Mawawalan na ako ng data. Last update ko na ito for this week baka next week pa ako makapag update kapag wala na akong Data. Baka lang naman may nais magshare diba? Peace!

Mas lalo lang akong masasaktan. “Saglit lang naman ‘to, I can endure it,” I whispered to myself, being a fool again. “Matatapos din ‘to. The pain will fade..” Para akong asong naghihintay sa kanyang amo. Waiting for the moment when it’s my time to receive a treat no matter how long the time escapes, even if I have a rival to his heart.

Mas tahimik nga lang ang reaksyong ibinibigay ko sa harap ni Lulu, dahil baka kung anong gawin niya sakin kung madulas ako at makwento ko pa ang nangyari kagabi. “Matuto ka na mag ayos ng sarili ah? Tapos ‘wag mo na ko lagi hintayin pag uuwi ka, deretso field ka magantay sakanya.” Bilin ni Lulu sa akin. Kinuha niya ang liptint niya at sinubukang lagyan ang labi ko.

Mukhang kailangan ko na namang ihanda ang sarili ko para sa panunuway sa mga magugulong suki ko. "Welcome to AesTEAtic Milk tea! Where you can find the beau-TEA of life!" sabay-sabay na sambit ng mga kaibigan ko kaya naman otomatikong napawi ang ngiti sa labi ko at napalitan ng pagsimangot. Mga bwisit. Gawin ba naman daw pang-asar sa akin ang tagline ng shop namin?

Kulang lang ako non Sanay na ako sa lahat ng bagay and im proud of that. Ng matapos ako ay nag pahinga nalang ako saglit para mag ayos sa sarili. Sina sam kumuha pa ng mga alalay para ayusan pero hindi na ako marunong naman ako saka sanay na ako. Habang tinitignan ang damit ko i remember being a queen. They treat you like a god... they treasure you. I look at my self in a mirror im beautiful. It feels like im a queen na ulit. Nanv matapos ako ay agad na akong nagtungo sa venue..

Isang buwan ko siya makakasama araw-araw dito. Kalma self, isang buwan langh iyan. Mabilis lang iyan. Lilipas din iyan ng hindi mo namamalayan. KUMALMA KA!

"tapos ka na pala," Halos mapatalon siya nang mapansin siya nito, namumula ang mukha na humarap siya. Gusto niyang kastiguhin ang sarili dahil alam niyang wala siyang hiya. "Common, self. Kailan ka pa nahiya?" bulong niya na para bang may sagot siyang makukuha sa sarili niya.

Tumikhim ako at naka isip agad ng idadahilan. "Nasa Pilipinas ako, sa sarili ko pang bansa hindi ba kabastusan naman kung mag i english pa ako kahit na alam ko naman kung paano mag salita ng tagalog?" "Phew! Makabansa ka pala, hindi ako na inform." "Bakit?" "Wala naman, sasabihin ko lang sana sa'yong bukas mag papagawa ako ng tarpaulin na may nakalagay na suportahan ang sariling atin."

Ano bang ginawa ko para gawin sa'kin 'to! Marahan akong tumayo mula sa pagkakadapa ng mapatid ako ng sarili kong mga paa. Napadaing pa ako sa kirot na naramdaman ko sa tuhod ko. At kung 'di ko lang mahal ang sarili ko at ayos lang sa akin ang mapahiya, baka umiyak na ako sa sunod-sunod na kamalasan ko.