Novel & Cerita Tunog Ng Ulan Sa Salita

tanong ko. Bahagya siyang tumawa. “Oo naman. Lagi ko kayang inaabangan ang ulan.” I smiled again. She loves the rain—the sound, smell, and the feeling it gives her. Pati tuloy ako, inaabangan na ang ulan ngayon, kahit na dati, naiinis ako kapag umuulan kasi nakakatamad kumilos, at lagi pang mahirap bumyahe. Pero ngayong nakikita kong masaya siya kapag umuulan, parang nagugustuhan ko na rin ang pag-ulan.

napalingon ako sakanya ng kalabitin niya ako "Ako ba kinakausap mo?" Takang tanong ko "Kakalabitin ba kita kung hindi?" "Bakit ba?" I tried to look pissed. Natamaan kasi ang ego ko nung nalaman ko na mas matalino siya kesa sakin. "You're cursing the rain, ba't ka galit sa ulan?" "Napakaingay" sagot ko. "Sino?" "Both of you. Ikaw at ang ulan. Napakaingay niyo"

Bigla kong naalala ang pakay ko kanina sa magkaibigan. “Lola, anong ibig sabihin ng gardo…wait garbo?” “Garbo. Ligaw. Bakit? Saan mo narinig ‘yan?” “Ha? Sa isa sa mga bata,” ngumiti ako pero deep inside iba ang kaba ko. “Iyong word na uyab?” “Jowa. Syota.” A little O-shaped in my mouth. “Ahm…yong dire?” “Hindi. No.”

madiing bulong nito at lumabas narin at padabog na sinara ang pinto. "Tangina mo kasalanan ko bang wala akong ganang kumain kung ikaw kaya ang makidnap may gana ka bang kumain palibhasa hindi mo alam ang nararamdam ko kaya ganyan ka mag salita p*****a ka." hinayaan kong tumulo ang luha ko habang nakatingin sa pinto. "Tangina mo gusto ko ng umuwi." gustong gusto ko ng umuwi kahit hindi na ako makauwi ng pilipinas basta ayoko dito.

What the hell is he saying? "Matapobre? What is the meaning of it?" Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa bago niya ako iningusan. "Kaming mga mahihirap lang ang nakaka-alam ng ibig sabihin niyan. Huwag mo akong tinatanong dahil hindi ko sasabihin." "Seriously Trexie?" Humalukipkip siya at tumingin sa unahan. "Seryoso ako Chanel. Kung ayaw mong itakwil kitang kaibigan huwag mo na ulit bibigkasin ang salitang iyan."

Siguro noong araw, gamot ang ulan pero sa panahon ngayon, sakit na ang aabutin namin kapag nabasa kami nito. "Baka kung anong mangyari sa'yo. Bumalik na tayo sa loob. Nag-sisipasukan na ang iba." "Hindi ka ba natutuwa? Kasabay ng liwanag na binibigay ng fireworks ay ang pagpatak ng ulan. Napaka-perfect 'di ba?" Hindi ko s'ya maintindihan. Sa simpleng ulan masaya na s'ya. Bibihira lang ang babaeng ganito, na sasaya sa ganito kasimpleng bagay.

Hardin said honestly looking Ulan mood of dressing. "It's actually going go be fantastic so I will get go beat some hold rag man overnight it's been long I went to gym for training" Ulan smirked. "Weirdo" He said shortly. "You actually said that so I could heal your right?" Ulan asked and he nodded positively. "What's not weird in this world right now? Even checking walking with his two legs will have it's leg raise up at last generation right in front on us on our table" Ulan said.

“Ang buhay ay hindi naman palaging umuulan. Minsan naman ay makulimlim, minsan naman may araw. Hinahayaan ng Diyos na maulanan tayo paminsan minsan dahil alam niyang pagkatapos ng ulan ay magiging mas malakas ang resistensiya natin mula sa mga sakit. Minsan hindi natin kailangan ng payong kapag umuulan kung ‘di ng taong sasamahan tayo kahit pa sa lamig na dala ng ulan.”

“We’ll ruin you.” Nakangiting binigkas ni Gael ang mga salitang iyon habang nakatingin kay Luther, punung-puno ng pagmamataas. Ang bawat salita ay parang sibat na itinarak sa harap ng maraming tao.