Uchiha Eyes Mga Nobela at Kwento

Hindi na namin kailangang maghugis-tao dahil kung pisikal na anyo lamang ang pag-uusapan, wala kami halos pinagkaiba sa kanila. Well, except that we age slowly than normal humans. Plus the ability of our eyes to reveal our souls and real emotions. Red when angry. Yellow when happy. Gray when sad and afraid. Green when we use or apply our intrinsic abilities to nature and environment. Blue when we use our potent senses or what other normal humans call powers four times stronger than theirs. Purple as our natural eye color. Black when we want to mask. And white—an eye color of uncontrolled ones. Or what Aurdels consider as... deviants.

Tumango lang ito kay Ate Susan, di man lang ngumiti, bago binaling ang tingin sa akin. Pasimple kong tiningnan ang mukha niya. Makapal ang kilay niya na para bang palaging lang nakasimangot. His eyes are the same color with Sam, hazel brown but his has a slight tint of green, very intense and fiery na para bang nag-iiba ang kulay habang nakatitig siya sa akin. There's no trace of smile on his lips. Siguro suplado talaga ito at hindi palangiti. Napilitan lang pumunta dito dahil naparusahan ng daddy nila. Bigla tuloy akong nakadama ng takot.

"Let that be a warning to you, Hija." The coldness in Tita Ingrid's voice sent shivers down my spine. I looked at her. Sharply, her scary hazel brown eyes glared at us before entering the room.

Anong klase ng multo ang kaharap ko ngayon, Hiro? “I’m not that stupid. I’ve already seen you through, from the very first time I saw your eyes.” Wika niya na parang nagbabanta. “Black is not your real eye color. You’re wearing camera contact lenses. Am I right?” He said with a super intense gaze.

Tumingala si Hunter mula sa kanyang mataas na posisyon, ang kanyang katawan ay nagbigay ng bigat ng isang alpha at ang intensity ng isang lalaking nasasabik. Malalim at matindi ang kanyang maitim na mga mata habang mariin siyang nakatingin kay Ayumi, isang gaze na tila lumalamon sa dalaga.

Kumikislap sa luha ang malalaking mata nito, bahagyang namaga at mamula-mula ang kanyang mga labi mula sa halik, mukhang inosente ngunit mahina. Hinaplos niya ang mga labi nito gamit ang daliri. Mahina at mapanuksong sabi niya, “Mula ngayon, ganito ka magpapasalamat sa akin. Naintindihan mo?” “Sinasamantala mo ako,” reklamo ni Hiraya habang nakatingala sa kanya gamit ang kanyang malalaking mata. Mahina at matamis ang kanyang boses, ang uri na halos imposibleng tanggihan.

Sa mas malapitan, may isang bagay na biglang tumama sa isip ni Lucas, Kamukhang-kamukha niya ang anak nito. Lalo na ang mga mata. Mahahabang pilikmata na parang pamaypay. Maitim na iris. Bahagyang nakaangat ang dulo, na tila likas na may eyeliner. Parehong-pareho. Sa tuwing titingin sa kanya si Lucas, may kung anong hindi maipaliwanag na kilabot ang gumagapang sa likod niya.

" So it's the dream, that shows in you repeatedly.. what scenery is that? Or should I say who is the specific person you repeatedly dream of? " Napabaling siya dito and she can't help but to smile. Nangunot naman ang noo nito nang mahuli siyang nakangiti. She can't believe it na darating ang araw na makakausap niya si Lexus about her dreams na laging ito ang laman. " What? "Umarko ang kilay nito and his beautiful pair of heterochromia eyes was settled on her. But she didn't response halata sa mukha nito na para bang naghihintay ito ng sagot mula sa kanya.

“Small world indeed.“ Sabi ko na lang dito kaya agad nang binuksan ni Kiryuu ang pinto at pinapasok na ako sa loob. Tumatawa pa rin si Kiryuu habang nagda-drive na ito at binati ako ni Xanty. “I didn't know na may kakambal ka, kaya pala pamilyar sa akin si Kyros.“ Sabi nito kay Kiryuu na nakatawa pa rin. “Hindi kami magkamukha, pero may hawig lang. May palatandaan kami sa mukha, he has mole in his left eyes and me in my right eye.“ Sabi nito na napatingin sa akin kaya napatango ako.

Wala eh, tuwang-tuwa talaga ako pagnakikita ko ang mapupula niyang pisngi sa inis niya sa akin, ang pagkintad ng mga blue green na mga mata niya- gustong gusto kong makita iyon. Madalas din na hindi niya matagalan ang mga titig ko kaya sobrang naiirita talaga ako. Ang damot damot! Tititig lang naman sa mga mata niya, eh... ipagkakait pa! Minsan naiisip ko na dukotin na lang ang mga mata niya. Pero pag tumititig na pabalik hindi kuna maialis pa ang mga mata ko sakaniya, lalo siyang gumaganda sa paningin ko. "Anime na naman ba 'yan, Zhia?" Ang pabida kung pinsan ay inistorbo na naman si Zhia na kinikilig sa pinapanood.