Unattainable Love 소설 & 이야기

Ngunit hindi siya pinabayaan ni Ralph. Araw-araw siyang sinasamahan ng lalaki sa paghilom, kahit wala ring kasiguraduhan kung kailan ito matatapos. Hindi siya binigyan ng false hope, pero hindi rin siya iniwan sa dilim. Sa halip, tahimik siyang sinamahan maging sa bawat iyak. “Wala kang kasalanan, Love,” paulit-ulit niyang sinasabi. “Wala tayong pagkukulang. Minsan talaga, may mga bagay na hindi natin hawak.”

Because I remember talking to my mother about love and she always says to me na mahalin ko ang tao na itinitibok ng puso ko. Humalakhak ito. Bagay na hindi ko maintindihan dahil wala akong makitang nakakatawa sa sinabi ko. "They believe in love but love can't make you survive this life like what money does." Natatawang sagot nito. Nakaramdam ako ng lungkot para sa mga pamilya na namumuhay sa karangyaan.

nauutal na sabi nito. Ngumiti si Nathalie ng nakakaloko. " Don't worry. Tayo lang na dalawa ang nandito and besides I owned this building. Nobody can interrupt us." tangka na sana siyang halikan nito kayalang ay mabilis niyang natakpan ng kanyang dalawang kamay ang labi niya. "I'm sorry ma'am but...I can't...we cannot." sagot nito. "Why? What's the matter with you? Am I not too beautiful and attractive to be liked?"

Maging ang kanyang sariling estado sa buhay ay kinalimutan niya rin para lang pagsilbihan si Sebastian dahil sa labis na pagmamahal niya rito, hindi sa yamang meron ito. Kailangan ba talaga ang estado pagdating sa pag-ibig? Kapag walang estado sa buhay ang isang tao, hindi na ba dapat mahalin pabalik ng taong mahal niya? Magiging masaya kaya siya kung mamahalin siya pabalik ni Sebastian at ng buong pamilya Vergara kung dahil lang iyon sa estadong meron siya sa buhay?

Tiningnan niya ako ng masama dahil doon, "At deserve mong maging masaya kagaya ng lahat ng tao sa mundo. Kung yung mga stars nga, kapag namamatay, makinang pa din at paikot ikot lang sila sa galaxy. You should be like that, tuloy tuloy lang." "l cannot just give up the love I've known for almost half of my life." His voice was raspy and serious. Wala akong naisagot doon. Margaux is so lucky to have this type of love. This is the love that I want to learn. He doesn't give up his love because that's his life. Intense and fragile. Madaling masaktan at makasakit. A pure love. Sa sobrang puro non ay halos sumakit ang puso ko na hindi ko maipaliwanag.

"Bakit ka nasasaktan Zertyl? Eh alam ko namang hindi mo talaga mahal si Karic, sinagot mo lang sya kasi curious ka na malaman ang salitang mahal gusto mong malaman ang feeling na may boyfriend. Wag kang masaktan kung pustahan ka lang nila, eh ginagamit mo rin naman si Karic para magkaroon ka nang sagot, patas lang kayo." "Sinasabi ko ng di kayo magwo-work eh. You never care about him, mas priorites mo yung pag aaral mo." Bumalik sa mga isipan ko ang sinabi ni Hira noon. Even until now, i still can't get it. I still don't know whats the meaning of love between man and woman. My father raise me alone, hindi ko nakita ang pagmamahalan nina mama at papa. Oo, sinagot ko si Karic para malaman ko a

I know we can find kuya. I could imagine how difficult it is if I were in Ate's position, kasi mahirap talaga ang unrequited love. Pero, alam kong may feelings naman si Kuya kailangan umalab lang ng spark nila. Why does love needs to be complicated? Hindi ba pwedeng 'pag nagmahal ka, okay na. Kaso, hindi pala. When you love someone you shouldn't expect something in return. Love unconditionally, freely and willingly. Kahit masakit ang magmahal. Iyon nga lang sa kaso ni ate Jenny, napagod na siyang magmahal.

Ang hindi pagsasalita ng mga ito, ay nangangahulugan na tama siya ng hinala. Kaya pala parang kilala niya ang boses na iyon, at ang mga matang parang laging inaantok. Masaya siya kung ganoon, na natupad nito ang mithiin sa buhay. Ang mga awitin ng babae, lalo na ang how to unlove you, ay maaaring patama nito para sa kanya. Lalo na ang nilalaman ng kantang iyon..

"I... I don't like you. Sorry." Napaiwas ako ng tingin dahil sa sinabi nya. Itinago ko ang nanginginig ko'ng kamay sa ilalim sa lamesa. I clenched my fist as my chest started to hammer because of pain. Unrequited love is so damn annoying. Huminga ako nang malalim nang muli syang humingi ng patawad. Parehas kaming hindi makatingin sa isa't isa. The atmosphere in this place was so heavy.

Para akong gustong sakalin ang mokong na ‘yon. SiAnnette, hinahanap ang pagmamahal sa mga kwento, kasi hindi niya ito matagpuan sa totoong buhay. At ako? Hindi ako naniniwala sa pag-ibig. Dahil kung siAnnette, na pinakamabuting tao sa mundo, ay hindi ito mahanap, anong tsansa ko? At kung hindi ako naniniwala sa pag-ibig, marahil tama lang na bigyan ko siAnnette ng pagkakataong matagpuan ito.