Under The Sunlight Mga Nobela at Kwento

Ang lumulubog na araw ay dahan-dahang nagpinta sa buong paligid ng mga kulay ng ginto at orange. Ang mga nakalatag na ulap ay nagliwanag sa ilalim ng humihinang liwanag, lumilikha ng isang kahanga-hangang tanawin. Nakatitig sina Maureen at Sunshine nang may matinding pagkamangha. "Aunt Liya!" "It's so pretty!" "So, so pretty!" Ngumiti si Maliya habang kumukuha ng walang katapusang larawan ni Maureen na nageenjoy sa view.

mahinahon pero mariing sabi niya. Napatingin si Kyline sa kanya, medyo nagulat sa tono nito, pero hindi na siya nakipagtalo. Sa gilid naman, kinuha ni Jay ang sunscreen mula sa bulsa at inabot kina Kyline at Jemma. “The sun’s too harsh,” sabi niya. “Pag nabilad kayo, baka umitim ang balat n’yo.” Umupo sina Kyline at Jemma sa beach chair at nagsimulang magpahid ng sunscreen. Pero pagdating sa likod, pareho silang nahirapang abutin.

Ang alam lang niya, masakit ang buong katawan niya na parang nadurog, at hindi man lang niya alam kung may nabali na bang buto sa kaniya. Biglang bumukas ang isang dim light sa taas, naglikha ng mahahabang anino sa dingding. May mga yabag na narinig pababa sa hagdan. Maraming tao. Ang taong nasa unahan ay nakasuot ng sunglasses. Naka-sunglasses pa talaga sa ganito kadilim na lugar para lang hindi makilala? Pero hindi na kailangan iyon dahil sobrang dilim na at talagang hindi na makikita ang mukha nito.

“Tingin mo rin wala akong kakayanang gawin iyon?” Mallory stood under the streetlamp, bumabalot sa kanya ang liwanag sa itaas nito, ngunit hindi nagbibigay liwanag sa kanyang mukha at mga mata. Ayaw niyang umabot sa sukdulan ang kasamaan ng ugali niya subalit pinipilit siya ni Sunny at nadadamay pa doon si Mari. Ang kanyang tingin ay mas makapal pa kaysa sa dilim ng nagsusimulang gabi, nagtatago sa kanyang mga mata ang pagkagigil sa hitsura ni Sunny. Hindi ito maintindihan ni Sunny; kung sakali man, paniguradong magsisisi siya sa bandang huli.

Sa gabing iyon, katulad ngayong gabi. Umupo si Sunshine sa hapag kainan na may hawak na mangkok ng instant noodles sa kanyang harapan. Ngunit ang kaibahan ay, sa oras na iyon ay nakaupo si Sunshine kasama si Mike at maingat na pinakain siya ni Mike. Ngayon, mag-isang nakaupo si Sunshine sa madilim na liwanag ng lampara at kailangang pakainin ang sarili gamit ang sarili niyang mga kamay.

Nakakasakal, nakakasikip sa dibdib. I opened my eyes under the dark sunglasses I'm wearing. The ray of the afternoon sun greeted me. Napakaliwanag nito sa aking paningin sa kabila ng kadilimang bumabalot sa aking isip. Ang init na hatid nito ay kanina pa tumatama sa balat ko pero hindi ko magawang sumilong man lang upang magkubli. Nanatili akong nakahiga sa sun lounger. Gusto kong maramdaman ang init ng araw. Kaya dito sa may pool area ko napiling magpalipas ng oras. My lips is starting to dry out because of staying here without anything to hydrate me. But I didn't mind. Baka kasi pag tumagal pa ako sa ilalim ng init ng araw ay baka pati luha ko ay matuyo at di na tumulo pa. Stupid thinking.

Tinignan ko naman ang mga kaibigan ko na ngayon na masayang umiiyak at si Cooper that is proudly staring at me. “Now that I became the owner and the CEO of Solar’s Group of Companies, I’ll try to use this power and position for the greater good. In fact, I will reveal the first project in mind as the new CEO and owner of this company. The project Sunlight, project Sunlight is a resort where people can be free and can have fun with safe and good environment. A resort where you can heal yourself from the haunting ghost of the past, and can give you hope for a better tomorrow. This will also be a tribute project for my late mother, my unborn child, and to my father who is slowly changing himsel

Isinara niya nang malakas ang pinto sa likod niya. Sa isang mapurol na tunog, tumama ang likod ni Sunshine sa pinto. Tiningnan niya ito mula ulo hanggang paa, malamig at mababa ang boses, punô ng panganib. “Sunshine, sinasabi mo ba sa lahat na patay na ako?” Napasinghap si Sunshine. Narinig nga niya. Iniwas niya ang ulo niya, malamig ang tono.

I put some sunscreen, but still—ramdam na ramdam ko pa rin. Mula sa palubog na na araw ay kitang-kita ko si Ate Vivian na naka indian sit sa sun lounger habang suot iyong puting cover-up dress niya, hindi makasama sa amin dahil baka makaapekto pa ang impact ng tubig sa ulo niya, kung anu-ano pa naman ang ginawa namin kanina. Naka kunot noo siya habang mukhang may binabasa sa cellphone niya dahil kitang-kita ko ang paulit-ulit niyang pag i-scroll doon na tila ba hindi makapaniwala sa nabasa.

Soirye added, her voice soft as a whisper, "we can take a nap under the palm trees." I smiled, my heart overflowing with happiness. We were home. We were together. And we were going to make the most of every single day. The sun dipped below the horizon, painting the sky in hues of orange and purple, a breathtaking spectacle that usually filled me with a sense of peace. But tonight, the beauty of the sunset felt like a cruel mockery, a stark contrast to the storm brewing within me.