Under The Sunlight Mga Nobela at Kwento

"I, I, I, I-I've been runnin' through this strange life Chasin' all them green lights Throwin' out the shade for a little bit of sunshine. Hit me with them good vibes Pictures on my phone like Everything is so fine A little bit of sunshine... A little bit of sunshine... A little bit of sunshine..." 🎶

'So I called you Avah imbis na M*****a baka sungitan pa ako lalo kapag M*****a tawag ko sa kanya. 'Tch napaka sungit niya talaga' napailing na lang ako at natulog na lamang ako. ***** Aya's POV "Maayong buntag Cebu" tumayo ako at inat inat ang katawan ko. Napuyay ako dahil alam ko di ako titigilan sa kakakulit ni Aidee sa akin tungkol doon sa dayong taga Maynila. 'Grabe kapagod parang ayaw kong lumabas ng bahay pero kailangan dahil yung sa farm eh'

Ang lupa ay niyakap ang aming mga pagod na katawan, nag-aalok ng isang natural na kama ng kaginhawaan. Magkatabing nakahiga, ang mga sinag ng araw ay humahaplos sa aming mga mukha, na lumilikha ng isang dappled pattern ng liwanag at anino. Ang mga pinong talulot ng mga sunflower ay umuuga sa itaas namin, ang kanilang mga payat na tangkay ay matikas na nakayuko sa simoy ng hangin. Ang banayad na kaluskos na tunog ay lumilikha ng isang symphony ng katahimikan, isang oyayi na nagpapaginhawa sa ating mga pagod na kaluluwa.

PROLOGUE [Warning! Contains Explicit Scenes not suitable for young audience] It's high noon. The sun hung high in the sky like a merciless orb of fire, casting its scorching rays over the maximum security prison. The air was thick and heavy, like a tangible blanket of heat that seemed to press down on the inmates and guards alike. The prison yard was a stark, barren landscape of concrete and steel, devoid of any shade or respite from the relentless heat.

May luha rin palang tumulo sa akin kaya agad ko iyong pinunasan. “Why the sun? I don't like the sun.” pagbibiro ko kaya humalakhak siya. Totoo naman kasi. Hindi ko talaga gusto ang araw. Nakakapaso at nakakasakit sa balat. “I know. But you can't dislike yourself, Violet. Whatever the hates you give to it, I know you will always have the space in your body where you will look for it's energy and heat. Because in you... I know you can feel it. You are the sun too, Violet. The sun to everyone who needs light and energy.” banayad ang pagkasabi niya sa akin. Napakagat ako sa aking labi dahil sa malalim niyang salita.

Parehas silang ngumiti sa isa't-isa at binusog ang mga mata sa magandang tanawin na nakalahad sa kanilang harapan. Ang magandang pag-usbong ng araw ang nagmamarka sa bago na namang kabanata ng buhay. Sunrise symbolizes new hope and life. A new beginning that people need to live and embrace. "I hope that one day things will be okay with us, Anjelouv. Sana dumating ang araw na maging malaya na akong makasama ka. We've been through a lot already. Sana ngayon pagbigyan na tayo." Namamaos na usal ni Zak.

Natatakot pa rin ako kapag ako lang mag-isa. The big curtains slowly opened. Tama nga ang hinala ko na medyo mainit sa labas. Parang ang sakit tingnan ng sikat ng araw. Iyong tipong nanununtok na ang init. That's why sunblock is really everything lalo na sa panahon ngayon na sobrang init. It will protect the skin.

--- At tila sinasadya niyang ipakita iyon sa camera. --- Naningkit ang mga mata ni Alexander. --- "Zoom in." --- Mabilis na inedit ni Monica ang larawan. --- At nang luminaw ang papel... Nanlaki ang mga mata ng lahat. --- May nakasulat na tatlong salita. --- UNDER THE LIGHT. --- Tahimik ang lahat. --- At doon napagtanto ni Alexander ang ibig sabihin. --- Hindi nasa lighthouse si Mia.