Underneath The Mango Tree Novels & Stories

Napakurap ako nang sobrang lapit ng mukha nito sa akin. "Kakanan ba ako? O, kakaliwa?" he asked in a hard slang tone. Nataranta ako at napatingin sa daan. "Ka-Kanan," sagot ko. At the end of this path, the beautiful falls were hidden by the big and long trees. There was a small Kubo beneath the tree. I smiled, ang tagal ko nang hindi pumupunta rito. Wala pa ring pinagbago, the breathtaking view of hidden falls that I was longing for.

manghang-manghang wika ni Parker habang pinagmamasdan ang kagandahan ng kapaligiran. Lagpas isang daang ektarya ang laki ng Hacienda Montgomery at lagpas isang daan din ang mga tauhan dito—hindi pa kasama ang mga farmer na nangangalaga ng mango farm. Sa sobrang laki ng hacienda, hindi imposibleng hindi ka mawala. “Really, apo? Thank God you liked it.” “Yes, grandma. Ang ganda-ganda po rito. Parang ayaw ko na nga pong umalis dito, e. Ang dami pong puno ng mango, can I eat them po ba?”

Windy rested both hands on the wooden railing. "Dito kami lagi noon." She smiled at the memory. "Kapag summer. Naglalangoy kami diyan." I looked at the river. "You swam there?" "Oo. Minsan nga..." She pointed toward the tallest mango tree nearby. "Doon pa kami tumatalon." I followed her finger. The branch she was pointing at was easily fifteen feet above the water. I looked back at her. "You jumped from there?" She nodded proudly. "Yep."

Ngayong buntis na siya at ganap nang babae, hindi na siya pwedeng basta-basta humiga sa kung saan-saan. Pero ang init ng araw, walang pagbabago. Andoon pa rin siya, at hindi siya nagbago. Natauhan si Nathaniel. Tiningnan niya ang hiniwang mangga sa platito—ang paboritong prutas ni Zoe sa loob ng sampung taon—at hindi niya napigilang mapangiti nang marahan. Naramdaman ni Zoe na may tao sa likod niya kaya lumingon siya. Sa silaw ng araw, medyo nasingkit ang mga mata niya, pero bakas ang excitement sa boses niya. "Mango?!"

Ngunit ang kan'yang pagtatago ay hindi nagtagal ng biglang bumukas ang pinto at pumasok si Tres. "There's a lot of ripe mangoes outside. Do you want to join us for breakfast?" seryoso ang boses na pagbibigay alam nito sa kan'ya. Ang mga tingin nito ay nanunuot sa kan'yang kaluluwa kaya nakaramdam na naman s'ya ng pagkabalisa.

narinig niyang wika ni Pael. Nginitian niya ang binata at tinanguan. "Doon tayo sa may puno ng mangga." turo niya sa lalaki. Ang tinutukoy niya ay ang mayabong na punong mangga na nasa gilid ng daan. May nakapalibot na sementadong upuan roon kaya makakaupo sila ng komportable. Medyo may kadiliman lang ng kaunti dahil babahagya na lamang na inaabot iyon ng liwanag. Kusa nang hinila ni Rada si Pael na nagpatiayon naman. Pagdating roon ay agad na naupo ang dalaga. Sumunod ang binata. Pirmes pa rin na magkahugpong ang kanilang mga kamay.

Lalo pa at suot kong muli ang isinuot ko kahapon. I quickly climbed up the mango tree after I made sure that no one saw.me. At mula sa sangang pumapasok sa loob ng bakuran ng bahay ni Mrs. Madrigal ay maingat akong tumulay at parang itim na pusang tumalon pababa. Walang ingay at magaan ang aking katawan kaya walang sino man ang makakapansin sa aking pagpasok sa bakuran. Sinuyod muna ng mga mata ang buong paligid. Tahimik at tila natutulog na ang lahat ng mga tao sa bahay na ito. Maliban sa bukas na ilaw sa garahe at gilid ng bahay ay wala na akong nakikita pang ibang ilaw. Nakikita ko ang mga CCTV na umiilaw ngunit wala akong pakialam sa mga ito. Hindi naman nila makikita ang mukha ko dahil

Kasabay ng muling pagtulo ng aking luha ay ang paghampas sa aking manibela dahil sa halo halong nararamdaman. I stayed there for a few minutes. Tumunog ang cellphone ko. Binuksan ko ang aking bag at nang mabasa ko ang pangalan ni Xenon ay tinitigan ko lang iyon hanggang sa kusang namatay ang tawag. I checked my email to see if he has a message for me but there's none. I type in my message and inform him na sa Mango Tree na lang kami magkita at hindi na niya 'ko kailangan pang sunduin. I fixed myself before I drove to Mango Tree. Pagkababa ko ay binigay ko sa isang valet ang aking susi bago pumasok sa loob. I held my head up high and flipped my hair gently. Sinalubong naman ako ng waiter.

Napa-cross arm pa ako bago ipikit ang aking mga mata. Ramdam kong huminto ang kotse kaya dali dali kong iminulat ang aking mga mata, tama nga ako narito na ulit kami sa The Mango Tree Restaurant. Nauna si Mommy na bumaba sa kotse sinundan naman ni Carter at nahuli ako, habang naglalakad hindi ko maiwasang hindi mapatingin sa kung saan pakiramdam ko ay nawawala ako sa aking sarili.

Del Carpio will always be our little angel sent from heavens' above who lifted our heavy baggage in our shoulders. Nakita kong nand'on pa rin ang upuang kawayan na nakapabilog sa puno ng mangga sa likod ng bahay. Dahan-dahan akong lumapit at naupo doon. Kaagad akong sinalubong ng malamig na simoy ng hangin. Tumatama ito sa aking buong katawan. I sighed. Napawi 'non ang lahat ng bigat na nasa loob ng aking dibdib.