Underneath The Mango Tree Novels & Stories

Dapat siya ang mag-adjust at hindi ako. Sinipat ko ang loob ng bag kung saan may limang bayabas akong nakuha galing sa likod ng faculty kanina. Mini forest ang tawag nila roon at isang puno ng bayabas na nakatanim. Halos mahogany tree at mangga kasi ang naroon kaya ang cute tingnan dahil ang maliit na puno ng bayabas na iyon ay nag-iisa lamang at may sobrang dami ng bunga kahit hindi naman ito gaanong malaki pa.

ETHAN SIERRA I was sitting under a coconut palm tree, flipping through the pages of my book while the waves crashed against the shore. The birds were humming, and the wind made the trees sway, their leaves rustling softly. It was calm, peaceful—one of those moments where everything felt right, or I thought so. “Ayoko pa kasing umuwi, Mama! Ayoko!” Sigaw ng batang babae at mabilis na tumatakbo palayo sa tinatawag niyang mama.

Tumatakbo sila, nagtatago sa likod ng malalaking puno ng mangga, at nagtatawanan hanggang sa halos mawalan na sila ng hininga. Isang beses, naalala niyang napilayan si Marco habang nagtatangka itong umakyat sa puno. Agad niya itong inalalayan, at sa kabila ng sakit, tumatawa pa rin ito. "Sabi ko sa’yo, hindi ka pa handa maging Tarzan!" pabirong sigaw niya noon.

Natawa rin kami sa kanyang sinabi. “Landi!” “Gusto niyo kayo na? Bigay ko na sa inyo,” mayabang na saad ni Aning. “So ders a haws next to the bridge over troubled water, Sir. It’s not the house of the Barangay Captain. You will go straight, Sir, you can see anader school and the next of the school is a gym, and the next of the gym is a big house-” “So that’s it?” “Still it’s not the house sir, you will go straight again den lep, Sir. You will see a six mango tree sir, then next is five banana cue, and four coconut tree-”

Nang lumapit si Yuan sa'kin. "Sorry! Sa sinabi ni Mama.." saad nito. Hindi ako agad naka sagot. Nag unahan sa pag patak ang aking luha nang marinig ko ang pag hingi niya ng tawad. Umupo siya sa tabi ko at niyakap ako ng mahigpit. Naka upo kami sa ilalim ng mango tree habang pinapanood ang mga white dove na malayang nalipad at nababa sa may gilid ng lake.

Kinikilabutan ako sa mga iniisip ko. Hinawakan ni Papa ang dalawang kamay ko. Pagkatapos ay tiningnan niya ako sa mga mata. "Look at that mango tree outside," aniya. Mula sa bintana ay natatanaw ko ang isang mayabong na puno ng mangga. "Do you think its trunks are ready for a super typhoon?" He asked while looking at a mango tree. "I don't know." Tugon ko. Tumingin siya sa'kin.

Pagkatapos ng ilang minuto, nakita ko rin sila sa ilalim ng isang malaking puno ng mangga. Agad akong nagtago sa likod ng isang puno. Hindi dahil kriminal ako. Kundi dahil hindi ko alam kung paano ako lalapit. Nakita ko si Mayee na parang unggoy na umaakyat sa puno. Samantalang si Sydney naman ay nasa ibaba. At gaya ng dati... Nahuhumaling pa rin siya sa mangga. Napangiti ako.

"Zoey? Zoey, kumusta ka? Where are you?" Kakalabas lang ni Luna mula sa balkonahe matapos sagutin ang tawag ng kaniyang ama. Ang kaniyang masayang disposisyon ay agad napalitan ng kilabot nang mapansin ang bakanteng upuan ni Zoey at ang piraso ng mango cake na bawas na. Alam ng lahat ng malapit kay Zoey ang isang katotohanan, ang mangga para sa kaniya ay hindi prutas, kundi isang hatol ng kamatayan.

Nakatingala ito at pinagmamasdan ang bunga niyon. Mabilis siyang lumapit dito. “Hi, what are you doing here?” bungad niya nang makalapit dito. “I’m just resting here...” tugon naman nito, “... and I want to eat some unripe mango over there,” saad pa ng dalaga at itinuro ang bunga ng mangga sa itaas ng puno.