Underneath The Mango Tree Novels & Stories

Utos ni manang kay kuya Fred. Pagbaba ko nang sasakyan ay amoy na amoy ko na ang aroma ng ng mangga. Nandito kami sa isang gilid ng kalsada. Dito nagtitinda si manong. Perfect pa ang lugar dahil habang kumakain ka ng mangga ay maganda pa ang tanawin na nakikita mo. Tatlong mangga na ang naubos ko pero parang gutom pa din ako. Ang sarap ng pagkakatimpla ni manong sa bagoong alamang. Tapos fresh pa ang mangga.

Pasalamat lang ang mga ito dahil may natitira pa siyang respeto at pasensiya. UMUWI siya para bumalik sa trabaho. Hindi pa nga siya nakakaupo sa kawayang bangko ay biglang sumulpot ang kaniyang kaibigan. Tagaktak ang pawis nito na hinuha niya’y nagtabas na naman ng mga damo sa taniman ng mangga. “Maya! Dali! Malaking problema!” Problema na naman. Nagkakapatong-patong na yata ang mga problema nila.

Naengganyo siyang mahiga sa duyan lalo oa nga't napaka-presko ng hangin na nagmumula sa bintana. At kahit tirik na ang araw, malamig pa rin ang hangin na humahalik sa balat ni Malaya. Mula rin sa kinahihigaan ng dalaga, kitang-kita niya ang malawak na taniman ng mangga.

Saka bumaba sa tulong ni Damon. Inilibot ko ang tingin sa buong paligid. I was surprised to see the mango plantation. May mga bunga na ang mga iyon at hindi ko napigilang maglaway. Maliban sa strawberry, paborito ko rin ang mangga lalo na kapag hilaw. Napatingin ako sa kanya na hawak ang tali ng kabayo. "Pwede akong kumuha? Kahit isa lang," paalam ko.

Cause where the hell can I find a white mango right, unless I color a white one. "Sige na nga bilisan mo huh" I wipe my sweat on my forehead as i'm done painting the magoes I buy on the super market. I was so thankful that the trees here is in the farm dahil kung nagkataon ay baka ako ang paakyatin nito sa puno ng mangga. I already end the meeting to buy a mangoes for my wife. There's nothing more important than the happiness of my wife. "Here's your white mango wife!" Binigyan ako nito ng isang napakalawak na ngiti at hinalikan sa labi.

Malamig na ang simoy ng hangin, presko pa ang paligid. Kasama ang anak ng mga kapitbahay, sama - sama silang nanunungkit ng bunga ng mangga. Naalala niya tuloy ang pagkahulog niya sa punong iyon dahil nadulas siya. Pati ang masayang tawanan nila ni Athelios habang naghahabulan sa ilalim ng puno ng mangga.

He said and he stood up and seems he's looking for something before he offered his hand to me. "Huh? Aalis na ba tayo?" Takang tanong ko sa kaniya. "Nope. Come on, mas maganda ang puwesto doon, let's go." He said and pointed the tree of Mango. "Okay!" Kaagad kong inabot ang kamay niya at tumayo, naglakad kami papunta sa tinuro niyang puno na magkahawak ang kamay, binabawi ko nga sa kaniya ayaw naman niyang ibigay sa akin. Hindi ko tuloy maiwasang maramdaman ang kiliti sa aking tummy, why this man is really sweet?

Gabby smiled pero malambing na sinaway ang anak, “chew your food first.” Gabby exaggerated chewing a new bite of the pancake. Napailing na lang si Gabby and wipe the syrup from the side of Mango’s mouth. “We are no longer leaving Daddy, right?” Mango asked in a hushed voice, her eyes innocent and hopeful. Gabby nodded, her eyes misty. Mango’s happiness radiated from her eyes, so innocent as she looked at her mom.

Madilim at nasa parte na sila kung saan walang ibang makikita kun’di puro mga puno ng kahoy. Adrian noted that they were a huge Acacia tree on the left side of the road, and on the right side there was a mango tree with lots of fruit on it. Lahat ay tinandaan ni Adrian. Kahit na madilim ang paligid ay pinilit niya ang sarili na makita ang kahit na kaunti na detalye sa daan na p’wede niyang magamit. Tatakas sila. Ipinangako niya iyon sa sarili. He may look like a young and scared kid, but his mind is different from being a kid.

Maraming puno at ang lahat ng nadaraanan namin ay may mga manga at pomelo. Masasabi ko na pomelo ang isang puno na katabi ng manga dahil hitik ito sa bunga at mayroon kami nito sa likod bahay namin. Ilang sandali pa ay may isang napakalaking gate ang nasa harap namin at dahan-dahan itong bumukas kaya napalunok ako at napatingin sa labas. Madilim ang dinaanan namin na para bang isang tunnel at sa ilang segundo lang ay lalo akong namangha sa paligid dahil napakaganda ng lugar.