Unhappiness Novels & Stories

Pagkadating ko sa condo ay napaupo ako sa sofa. It's... Empty. Humiga ako sa sofa, at naramdaman ko nalang na tumutulo ang luha ko. I don't want this feeling. It's supposed to be happy since it's our anniversary. I bought him a gift, but he never showed up. Well, he showed up... 'Yon nga lang sa ibang babae. Napatawa ako ng mahina. Fuck, ang sakit.

Ngumiti ako sa kanya at tumango. "Everybody deserves to be happy. Everyone deserves to change," napahinga ako nang malalim nang maisip ko kung anong sasabihin ng kambal kapag nalaman nilang pinapalakas ko ang loob ng kaaway nila, sa tingin ko hindi nila ako mapapatawad. "Clean yourself, you don't need to sleep with someone just to feel happiness. You said may mental condition ka? Nagpapagamot ka pa ba? "

“Honey, every woman in the world right now is better than you. Are you satisfied with that answer? Hmm?” Paula was furious. Uno walked out of the building, went straight to his car, opened the door, and got in. He didn't even glance at Paula, didn't even offer her a goodbye, and vanished from her world. For a long time, Paula remained on the steps. She couldn't understand why she couldn't feel happy at all, knowing that her beloved company crisis was over. She should be happy that she could be with Philip legitimately, but why couldn't she?

My head is throbbing violently cause me to shut my eyes tightly. Tinaas ko ang mga kamay at sinubukan masahein ang magkabilaan kong sintido. Pumipintig na para bang minamartilyo ang bawat ugat sa ulo ko. Uminom ako dahil sa sama ng loob. Sa limang taon ko sa organisasyon ngayon lang ako nakaramdam ng disappointment sa sarili ko. I felt useless. Pakiramdam ko I failed Uno. I failed the parents of the lady who is now gone in my care. Hindi ko matanggap na sa simpleng trabahong inatang sa akin ay hindi ko nahawakan ng maayos.

Kundi dahil payapa lang talaga ang isip niya. At noon niya naisip— na dati, akala niya happiness meant excitement. Akala niya kailangan may movement palagi. May thrill. May urgency. Pero hindi pala. Minsan, happiness is being able to sit quietly with your own thoughts and not feel lonely. — Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa porch habang umuulan nang mahina. May kumot sa kandungan niya at mainit na tsaa sa tabi.

Hindi naman niya mapipigilan na tapusin ko ang buhay ko kung hindi ko siya mahal. Sa isang taon na lumipas ay tatlong beses ko yata ulit napagtangkaan ang buhay ko dahil inaatake pa rin ako ng anxiety at depression ko. Posible pa rin pa lang magkaroon ng depression kahit masaya ka na sa isang bagay? Masaya nga ba talaga ako? O pinipilit ko lang dahil gusto kong maging masaya? Akalain mong alam din pala ni Levi ang mga kagagahang pinaggagawa ko sa buhay ko.

Wika ng lalaki at mabilis na naupo sa kama kung saan ako nakahiga. Feeling ko ay magha-hyperventilate ako sa mga sinasabi ni Denisses. Oo nga't nasira ang kasal nito, oo nga't nasira ang pangalan at reputasyon nito sa media, pero hindi naman yata tamang angkinin niya ang pagkababae ko. Huhu. Hindi naman yata tamang pinasurrender niya sa akin ang Bataan ko habang mahimbing akong natutulog.

Pero kami, ni minsan ay hindi kami naging masaya. I am still in love with Storm. Isa rin 'yon sa mga dahilan kung bakit hindi ako nakipag-divorce sa kanya kahit na wala na si lolo. I know that I am really selfish and that selfishness is the reason why my heart is filled with sadness now. Hindi nagbago ang pagmamahal ko kay Storm. I tried to unlove him but I just can't. Everyday, my feelings for him are growing and growing. Kaya nga tinatangap ko ang sakit na ito. Hindi pa rin ako nakikipaghiwalay sa kanya kahit masakit na. Para naman kahit sa papel lang ay akin sya.

Hindi ako pwede na matahimik at kahit anong paniwalaan ko ay hindi natutpad, bumabalik sa dati kong pinaniwalaan. Everyday feels like hell, sa umaga ay luha, tanghali at hanggang sa gabi ay luha padin, hindi ko alam papaano pa nga ba ngumiti at paano nga ba maging masaya. Ang daming bagay at dahilan para maging masaya. Pero kahit ano pa iyon, hindi ko magawa na maging masaya ngayon.

aniya at napapasabunot sa sariling buhok. "Bakit hindi na lang ako ang mahalin mo ulit, Vince? Ako na lang ulit, please," humihikbing wika ni Monique habang nagmamakaawa sa kanya. Inis na binalingan nya ang babae at tumitig sa mga mata nitong basa na nang mga luha. Hindi pagmamahal ang nararamdaman niya rito kundi awa. Naaawa siya dahil handa nitong gawin ang lahat para lang muling makuha ang pagmamahal niya. Awa dahil napakadesperada na nito at hindi na iniisip na mayroong taong masasaktan basta ba maging masaya lang ito sa ginagawa. At galit para sa sarili niya dahil umasa siya noon na tanggap na nitong hindi na ito ang mahal niya. Pero nagkakamali siya dahil hindi pa rin nito matanggap an