Unhappiness Romane & Geschichten

biglaan kong tanong sa isip ko na hindi ko namalayan na lumabas pala sa bibig. "Happiness is a decision," sabi ni Ugi na may pagka englishero pala. "Some people depends happiness on circumstances, but if you change your perspectives and appreciates little things, then every day you can be happy." "Talaga ba Ugi," natatawa ko. So, may mali sa pag-iisip ko? Sino ba namang makaka-appreciate sa sitwasyon ko? I may have the money, fame, face, but family? I've never feel it.

There's no happy in our fixed wedding anniversary, Florence. Kanina pa ako nakalabas sa opisina ni Gavin at kanina pa ako hindi matigil sa pag-iyak. Ikaw ba naman sabihan ng asawa mo na wala daw na happy sa 'fixed wedding anniversary' nyo, hindi kayo maiiyak? Yung nag effort ka na nga ng sobra pero wala paring sense para sa kanya? It really hurts a lot.

Baka nagugulohan na naman ako at kung ano-ano na naman ang nararamdaman ko. Having an high IQ and EQ does not mean we are lucky. Most of the time, it was pain in the ass. Palaging nagco-conflict ang dalawa walang mas lamang wala ring mas mababa. Parehas na pantay kaya ang hirap mamili. Ang hirap mag desisyon. And having too much of them and hardly control them can lead to something and that something will wreck me.

I asked. Sabay silang tumango. "Ang boring ng pinag-uusapan nila. They only talk about business and money. Mamamatay rin naman tayong lahat kaya bakit pa nila sinusubsob ang mga katawan, oras at isip nila sa ganoong mga bagay." "That's what you call passion. Maybe doing their job as professional businessmen is what makes them happy. We have different definitions of happiness. And maybe… Money is the only thing they know to find their purpose." I said.

Habang nasa ibang bansa siya at nagpapakahirap magtrabaho para sa pangarap nilang magandang future ay natuklasan niyang naglalaro na pala sa apoy ang dalawa. Ang mga walang-hiya! Isang pangyayari na nagdulot sa kanya ng walang kapantay na sakit pero marami rin siyang natutunan. It took her almost three years to finally move forward. Tinanggap niyang ganoon talaga ang buhay. Masakit lang dahil tinraidor siya ng dalwang taong mahalaga sa kanya. “Ano, Bry, may plano ka ba?” hirit ng isa pa.

The days felt heavier than usual. Hindi dahil sa trabaho, hindi dahil sa gallery, hindi dahil sa pagod. Kung hindi dahil… sa akin. Sa utak kong hindi na tumitigil. Sa puso kong hindi ko na maintindihan. Sa dalawang lalaking naglalakad sa paligid ng mundo ko isa tahimik na constant, isa sugatang bumabalik na may bitbit na maturity na hindi ko in-expect.

"Anything else?" "Niks bakit?" "Anong bakit?" "Bakit di ka man lang nagpaalam na aalis ka na. Diba hindi pa tapos yong lilipatan mo?" "You know I really hate goodbyes kaya di na ko nagpaalam na aalis na ko. At saka para ano pa? Para saktan lalo yong sarili ko? Hell no." "Kahit man lang sana sa anak mo nagpaalam ka. Alam mo ba halos everyday umiiyak siya ng palihim kasi namimiss ka niya"

Ayaw niyang madamay si Monica sa kalokohan ni Margareth kaya nag-iingat na siya sa tuwing pinupuntahan at sinisilayan si Monica. Margareth is sick. She's sick. She has always been sick. She has a mental health condition. Margareth was diagnosed with Bipolar disorder. Kaya ito bumalik sa Pilipinas at iwan ang buhay modelo sa France ay dahil sa sakit nito. Madalas itong sumpungin at hindi maawat kahit mismo ang ama nito.

She didn't respond, but Mark could see the anger and hurt slowly giving way to a mix of sadness and disappointment. "I-i felt like I'm lost. I don't know myself anymore." He admitted, then looked around the campsite, wondering what tomorrow might bring them. The potential dangers and uncertainty of their situation is indefinite at walang makapagsasabi kung makakaalis pa ba sila o habangbuhay na silang mananatili sa islang ito. If that happens, Mark Anthonio is already a history. Ngayon pa nga lang, hindi na niya kilala ang sarili. Paano pa kaya kung magtatagal pa sila dito ng ilang linggo... buwan... taon?

And they can even do a thing to destroy someone’s relationship. At ang kaharap ko ngayon ang isa sa halimbawa non. Bakit hindi na lang sila maghanap ng iba kaysa sa magpakababa sila ng sarili. What satisfaction do they get by doing that? Paano kung sakanila mangyari o gawin iyon, magagalit sila, hindi ba? People kept doing the things that they don’t want to happen to them. How sh*tty is that.