Unhappiness Novels & Stories

I hate waiting. *******

Wala naman masama kung paghanga lang ang nararamdaman ko para sa kanya. Ang isang kagaya niya ay hindin-hindi magkakaroon ng pagtingin sa isang hamak lamang na kagaya ko. Ayoko rin magaya sa nangyari sa ilang kababaihan na matapos mabuntis ng kapatid ni Joaquin ay iniwan na lang ito basta-basta. Ang iba naman ay binayaran ng pera. Pero hindi naman nila mapatunayan ang mga balitang iyon kaya nabaon na rin sa limot ang lahat. Ayokong magaya sa mga babaeng iyon at gusto ko rin matanggal agad ang paghanga ko sa kanya.

Because of what I did, he couldn't experience the dream married life that he personally wanted. Its like I am forbidding him to be happy. I took his freedom away. And by just mere thinking of how I felt Markus life complicated makes my heart tight in pain, so I cannot blame him if his anger towards me cannot be taken away. I will accept his anger, his frustration and his hatred because I deserve it. That's what I believed in.

Estrellas edi kapag nagkataon nawalan pa ako ng trabaho ng wala sa oras. Tiniis ko lahat, makibagay sa mundong sampid lang ako, makitakbo sa napakabilis na agos ng pinagtratrabahuhan ko, ayusin sa loob ng ilang minuto lahat ng kakulangan ko sa sarili na laging nakikita ng boss ko. Lahat ng iyon pinagsabay-sabay ko, problema sa pamilya pati sarili kong pagod, isama mo na rin ang mental health ko, I joggle everything, alone. Never akong nagreklamo, kaya hindi naman siguro ako demanding kong hingin ko naman na sa 28th birthday ko sa susunod na mga buwan ay maging akin na nang tuluyan ang buhay ko? Nais ko namang hanapin ‘yong sarili kong kasiyahan.

"Nasa inyo rin naman iyan. But I think, it won't change anything kung sabihin niyo man ngayon o sa susunod na araw... sa susunod na buwan o taon." "Ang hirap, Marwa. God. I hate this. Iyong masaya kayo pero may kulang. Hindi ka buo. Hindi ka malaya." pumikit siya at umiling. Kinurot ang puso ko dahil sa narinig. Alam ko ang pakiramdam na iyon. No matter how hard you try to be happy, it won't make any sense if there's something missing in your life. Iyong kakulangan na alam mong kahit kailan ay hindi mapupunan dahil alam mong may katapusan.

Maagang pumasok si Ahtisa kaya muli ay hindi na naman sila nagpang-abot ni Myla na hindi pa rin nakakauwi galing sa panggabing trabaho. Mas maaga siya ng halos isang oras kaya alam niyang konte p lamang ang tao sa kompanya, at inaasahan na niya na mas mauuna siya sa pagpasok kesa kay Alona. Hindi kasi siya pinatulog ng mga alalahanin, idagdag pa ang pag-iisip niya sa sanggol sa kanyang sinapupunan. Konteng konte na lamang ay hahantong na talaga siya sa depression. Kaya ayaw niyang nag-iisa sa bahay, mas nararamdaman niya ang mga agam-agam na kinakaharap sa buhay niya. Mas nanaisin pa niyang libangin ang sarili sa trabaho upang makalimot sa lahat ng iyon kahit panandalian lamang.

Scared I wanted to laugh out of anger, despair, and hoplessness. Bakit ko nga ba kailangang pagdaanan ang lahat ng ito? Ilang beses ko nang naitanong sa sarili iyan. And just like the previous times, I still couldn’t get an answer. Being happy is a luxury to me. Simple lang naman sana ang gusto at pangarap ko - ang mamuhay nang payapa at tahimik. Pero kahit iyon ay tila kay-ilap at imposible.

Tapos may utang pa ako kay Hailey. I feel depress kasi wala akong pera. Money is my happiness, kasi kapag nabibili ko ang mga gusto ko at kapag nagagawa ko ang mga gusto ko ay nagiging masaya ako. Ang magsabi sa akin na money cannot buy happiness ay sasampalin ko. Money is not the root of evil, and money brings actual color to people. Evil is the people, not money. “Ma’am gising ka na po ba?” Katok na Marie.

KABANATA 41 IAN'S POV Things happen unexpectedly because they are beyond our control. How ironic to be caught up in a situation where you will suddenly lose your happiness just like that. Tipong ang bilis mawala na hindi na matatawag pang panandaliang kasiyahan kasi kulang pa ang ilang araw at ilang linggo para sayo. Pakiramdam mo ay isang segundo lang ang lumipas tapos dilim na naman ang natatanaw mo sa iyong paglalakad.

Para akong sinaksak ng malaking kutsilyo sa aking dibdib nang marinig iyon sa kaniya. Napagtanto kong. Mahirap pala talaga. It's really hard to be happy. I've realized that happiness is weird. Like, conceptually. That it's something we expect from people—that is, we expect people to be happy. And that when people are unhappy, we assume they're doing something wrong. Over the past two years or so, I've experienced some extended bouts of severe unhappiness. Through those depressive periods, in the moments I've seen clearly, I've tried to tweak the tweakable materials of my depression.