Unhappiness 소설 & 이야기

Wanting him to do the very thing he badly hate. If this is like the usual days, iisipin ni Art na bored lang ang ginang sa buhay nito at nais nitong maging miserable rin si Art higit pa sa nararanasan niya ngayon. But this is not just about his misery anymore, it's about her misery too... but why she's miserable out of the cancelled wedding, anyway?

"I'm just concerned, bro. After all, you are my cousin, and I just want you to be happy. . . Are you happy?" Damn that question. I have forgotten what happiness feels like. My heart died seven years ago. "Do I need to be happy in marriage, Bryce? Is marriage all about happiness? Hindi ba puwede na okay na ito para sa kagustuhan ng Mama ko at sa negosyo?" I gritted my teeth. He chuckled and shook his head. "I understand now. You're not in love, Dez. You haven't felt the way the Mondragons experience love." I smirked at that and shook my head.

"Bakit? Natamaan ka ba?" "Sort of.Yeah you're right,I almost have everything.But sometimes, I ask my self the same question that you're asking me.Am I really happy? The are times that I'm really exhausted because of work and it feels like hanggang kailan? Hanggang kailan lahat ng sakripisyo na ginagawa kong 'to? It feels like there's something missing.Like-- I'm not totally contented." "Money will make you powerful but you can't by happiness that you really need."He uttered.

Chapter 3 Bleed When was the last time that I was unadulteratedly happy? Hindi ko na rin alam. Small and big things make me happy, but they are not enough to fill the emptiness I have inside. Nagtatalo ang tama at mali sa utak ko sa tuwing nakakaramdam ako ng ganito. Malungkot. Nasasaktan. At halos wala nang makitang lagusan para tumakas.

Medyo mahaba haba pa naman yung byahe lalo na at medyo traffic kaya yung playlist ng Paramore yung pinatugtog ko tsaka nagpaalam sa dalawa na iidlip ako at gisingin na lang ako kapag bababa na kami, same lang din naman kasi kami ng bababaan kahit iba-iba kami ng subdivisions. Nagising ako dahil sa tapik sa balikat ko kasi bababa na pala kami, hindi ko namalayan na ang haba pala ng naidlip ko. Pagkababa naming tatlo, nagkanya-kanya na kaming paalam sa isa't isa at pareparehong sumakay ng tricycle. Grabe nakakapagod pala bumyahe lalo na siguro kapag nag college na ako, parang ayoko tuloy ng malayong univ hays. Buti na lang bukas ay wala kaming pasok kaya makakapagpahinga ako ng mahaba at di ko

Lahat ng masasayang alaala namin na magkasama, no'ng kasama pa namin si mommy ay parang isang video na nag play sa panaginip ko. Nagising akong basa ang unan ko. Nagising akong naninikip ang dibdib ko. Nagising akong mag isa at nasasaktan. Hindi ko alam kung paanong sa isang iglap ay nasa ganitong sitwasyon ako. Walang mga magulang, walang kaibigan, mag isa. Walang kayamanan, walang pera, walang matitirhan at nakikitira na nga lang, doon pa sa taong walang puso at pansariling kaligayan lang ang iniisip. "Are you ready?"

He just want to be busy and live his life like what he used to be. Iyon din ang kanyang paraan para malibang ang sarili at upang panandaliang makalimutan ang masamang bangungot ng kanyang pagkatalo sa racing. Nagyaya lamang siyang umuwi nang makaramdam ng panghahapo, pananakit ng likod at binti. Ikinagulat pa niya nang madatnan ang taong hindi inaasahan na bibisita sa kanya.

I was unable to avoid an unconscious feeling of satisfaction as the man who I once loved subsequently come to despise was going through a continuous storm of bad luck. Alam ko rin naman na nararapat lamang na maghatid ito sa akin ng kasiyahan, lalo na at ito ang matamis na bunga ng aking mga plano. Ang paghihirap at problema na tiyan na hindi niya inaasahan, ngunit makalipas ang ilang sandali, nang matapos na naman ang balita ay natagpuan ko ang aking sarili na nakatingin sa repleksyon ko sa nakapatay ng T.V

sabay hagikgik ng tawa at hinampas pa ko sa likod "ArayY ko beshy naman masakit ah' at hinampas ko to ng unan at syang bawi nito na kumuha din ng unan. naghampasan kami habang tawa ng tawa. masaya na ang pakiramdam ko ngayon di gaya nung mga nakaraan. gusto ko nalang ng ganto na walang iniisip at walang nararamdamang sakit. minsan man ay naiisip ko padin si shey pero winawaglit ko agad to saking utak at humihinga nalang ng malalim.

hinawakan niya ang mga kamay ko, diretso ang mga tingin niya sa’kin. Hindi ako nakapagsalita agad, natatakot ako. Ito lang ang bukod tanging nararamdaman ko ngayon. Anytime, parang babagsak ako. Bakit ba ang hirap maging masaya? Simula bata ako hindi ko na naranasan ‘yung sinasabi nilang genuine happiness. Sabi ni Koen sa panaginip, ‘wag ko daw alisin ang mga ngiti sa labi ko pero paano ko gagawin ‘yun? Kung lagi na lang nauudlot lahat ng masasayang nangyayari sa buhay ko?