Unhappy Quotes Novels & Stories

“May mga bagay pa ring kahit anong yaman mo na, hindi mo pa rin makuha-kuha.” “Parang si Ruby Lane, gano’n?” I teased. I know that I should be acting and speaking seriously when he was this sad and all that, but I just cannot. Pakiramdam ko kasi kapag malungkot iyong usually ball of sunshine sa isang team, pamilya, o barkada, you suddenly felt this urge to make them smile and happy again.

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***

Hindi kasi ako pwedeng byumahe ng malayo, at kahit gustuhin kong ipilit matupad lang ang plano namin, baka magkaproblema lang at ayoko namang mangyari yon. As much as possible ay ayoko ng inconvinience sa mga natitirang araw ko dito sa mundo. I want everything to be somehow okay and memorable. Ayokong kapag nawala ako ay ang paghihirap namin ang maaalala nila. I want them to remember that before I died, I was happy. And happy, I will. "Kyline!"

"Porket ba nag-umpisa tayo sa mali, wala na tayong karapatan sumaya?" Napahigpit ang hawak ko sa narinig mula sa kaniya. "Mommy told me that, always choose to be happy because life is too short. Hindi mo alam kung hanggang kailan ka mananatili sa mundong ibabaw. Kung hanggang kailan ka na lang. Kaya masama bang maging masaya sa piling mo sa bawat paghinga ko?" Suminghap ako.

Ang mga pagsubok na hindi nila kayang labanan at kinalaunan ay sinukuan na lamang. Isa ako roon! Isa sa mga taong nawalan na ng pag-asa at ang lahat ng pasakit ay gusto nang bigyan ng katapusan. It's better to cross the line and suffer the consequences than to just stare at that line for the rest of your life. Iilan sa atin ay kayang labanan ang lahat ng pagsubok na dumarating o darating pa lang! Just don't let yourself down. Everybody wants happiness, nobody wants pain. But you can't have a rainbow without a little rain.

Ano. I sighed in frustration. Fine. I'm... I'm really sad on my birthday. I just wanted to celebrate but I don't have anyone to do it with me. Why is it so hard to be happy? Sasakay na sana siya nang magsalita ako. "Wait!" Tumayo ito ng tuwid saka kunot noong tumingin sa akin. This must be crazy but... maybe desperate times was equivalent to crazy thoughts. He looked at me, but I looked away.

Parang ang lungkot ng buhay ko. I don't feel alive anymore. I feel like I'm just barely breathing. Para akong robot na sumusunod sa utos ng iba nang walang kalayaang magpahayag ng damdamin at nararamdaman. Totoo nga siguro ang sinabi nilang money can't buy someone's happiness. Dahil kahit nag-uumapaw ang pera ng asawa ko, malungkot pa rin ako. Money can't buy a friend. A loyal friend that would be there with you through your lows and highs. It can't. Money isn't everything.

But now, yung sayang nararamdaman ko, napalitan ng hapdi at kirot. Bakit ganun?, kapag masaya ka bigla bigla ka na lamang din malulungkot?. Hindi ba pwedeng patapusin mo na ang araw na ito na puno ng saya?. "Are you sure?, alam ko tahimik ka na since kaninang umaga. Pero ngayon, you look like, your not happy. Think possitive girl. Cheer up"- Nakangiting aniya. Napangiti na lamang ako. Ayuko ng mag alala pa siya sa akin.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Dahil sa sobrang nakaka relate sa eksena, naging makatotohanan ang pag arte ni Kendall kaya kahit hindi naman required, umiyak ito ng todo. "Bakit niyo po ba ako pinapahirapan ng ganito, pa? Halos buong buhay ko wala na akong ibang ginawa kung hindi pagsilbihan kayo! Hindi po ba puwedeng maging masaya naman ako para sa sarili ko? Pagod na pagod na po ako, ang hirap na pasan ko kayong lahat sa balikat ko! May pangarap din po akong mag pamilya at hindi naman po siguro masama kung tuparin ko ang pangarap ko para sa sarili ko!"