Unhappiness Novels & Stories

SHONEE'S POINT OF VIEW Lately, i feel like the world is going against me. Araw-araw, pinipilit kong palakasin ang loob ko sa mga bagay na talagang pilit akong pinanghihina. I must say na hindi na talaga ako masaya at hindi ko na nakikitang sasaya pa ako. Sobrang lungkot ko. Kahit na sabihin na nandiyan pa si Third ay hindi niya kayang tanggalin ang lungkot na nararamdaman ko ngayon. This is depression. It kills me every minute, every second of my life and the pain is going deeper and deeper.

Better later than never. "You are mine." Umangat ang gilid ng aking labi. Nakita ko ang pagsimangot niya at bahagyang hinimas ang bilugang tiyan. Anim na buwan ang lumipas. We're married. Pinipilit ko siyang intindihin sa kanyang paglilihi. Ganito pala kahirap ang pagbubuntis. Pabago-bago ang mood. A line from a quote flew into my head, something about how all human emotion becomes a commodity about the error mankind makes when you imagines that happiness depends on the realization of material desire.

Napangisi na lang ako roon. Hindi huminto ang suspicion nila tungkol sa akin kaya sa mga sumunod na family gathering, mas ko lang nilayo ang sarili and I also try not to be involve with anything anymore. Sinusubukan ko na lang na lumayo sa kahit na anong gulo ng mga ito. I just don’t want to be hurt anymore. Araw-araw ambigat-bigat ng nararamdaman mo. Araw-araw gusto ko na lang matapos ang lahat. I feel hopeless. Baka hindi ko na talaga matatanggap ang genuine na kasayahang mayroon ako noon. I wonder where everything started to get wrong? I just feel unwanted… Hindi ko na rin alam kung anong gagawin ko.

Ito ang kasagutan sa tanong niya kung bakit hindi siya masaya sa kabila ng kayamanan at tagumpay. “You have a point. Andami kong emotional baggage mula pagkabata hanggang ngayon. Tama ka, I’m unhappy. Isang malaking pagkakamali ang iasa ang kaligayahan ko sa ibang tao. Thank you for making me realize it.” “Happiness is a choice. It also means letting go of the past and move on.” “Noted, sir Jace! Nakahanap din ako ng matinong kausap.”

Thank you. Sean, marami ang namamatay ng dahil sa high expectations. Kagaya na lang kung oorder ka sa online shop. Tapos pagdating sayo madidis-appoint ka na lang. Magpapakamatay dahi di na reach yung expectations mo. Hahaha. Joke lang. Maraming na dedepress nga sa high expectations na yan. Dahil sa pressure. Depress na maaring mauwi sa suicide.( This is very wrong guys. Life is difficult, this is a great truth. One of the greatest truths. Trust me. What makes life difficult is that the process of confronting and solving series of problems. Yes. It is the problems that make life difficult. Sarap mag suicide no? Problema na tinutulak tayo sa frustration, grief, sadness, loneliness, guilt, re

How sad. "Hindi! Ano ka ba naman, Wade! Hindi ka na gumagamit ng social media o nanonood ng balita?" Dismayadong tanong sa akin ni Aaron. Masama rin ang tingin sa akin ng loko. Problema nito? "Hindi, eh. Walang time?" Hindi ko siguradong tugon. "Walang time o may iniiwasan ka lang?" Sinamaan ko siya ng tingin dahil sa sinabi niya.

They continually manage people DOWN! Narcissists always forget commitments and promises purposely because there was nothing real behind their words in the first place – just more of their manipulation to keep you believing. They will even deny that they promised to do something to try to make you believe you are imagining things. Ang kaninang Galit na si Isagani ay biglang naging maamo Ang mukha. very quick! napaisip tuloy si Ziri na baka may psychiatric disorder Ang lalaki na kaharap Niya kaya ito ganoon. mabilis magpalit ng mood.

"That's it! You crossed the line! Ang arte mo hindi ka naman kaguwapuhan!" Prente siyang umupo at tinignan ako nang malamig niyang tingin mula ulo hanggang paa. "A common, typical behavior of someone who can't accept a rejection, and turn it to aggression or insult to defame the person." Nakuyom ko ang kamao ko. Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko sa sinabi niya. "Y-you will probably die a virgin dahil sa pagka choosy mong bwiset ka!" I said, nauutal pa habang kinukuha ko ang purse ko sa upuan at mabilis na naglakad paalis sa lugar na 'yon. Malayo sa kaniya. Mark this day, Axel Crawford. Kakain mo rin ang mga sinabi mo!

Pagkarinig ng mga yapak niyang palayo ay bumagsak ako sa kama, pinipigilan ang pagbuntong-hininga. "Unawain?" Paano ko uunawain ang isang bagay na hindi kailanman magiging tama? Walang paggalang si Dad sa alaala ni Mom. At si Marise? Walang konsensya. Wala siyang pakialam sa sakit na dinulot niya.

Nasasayangan ako sa limang taon na relasyon namin, akala ko kami na talaga pero masisira lang pala kami ng gano'n kabilis ng hindi ko man lang namamalayan. Hindi ko masasabi na nakamove on na ako dahil ayaw ko naman lokohin ang sarili ko at magpanggap na wala na talaga kung alam kung mahal ko pa naman talaga siya, pero 'yong sakit ay nandito pa din at hindi ko alam kung kailan ito mawawala o maghihilum. Ayaw ko naman pilitin ang sarili ko dahil mas lalo lang akong masasaktan. Kagaya nga ng sabi nila trust the process.