Unique Motto For Graduation Romane & Geschichten

Papuntahin nyo muna dito, gusto ko siyang makausap. *"Wala jud me ka anha bisag pang tambong na lang sa imong graduation kay saon man gud wala man ikaplete" – hindi kami nakapunta dyan kahit sa pag attend man lang ng graduation mo kasi walang pamasahe. *“Ma, okay ra. Nakasabot ra man gud ko,”--- Ma, okay lang. Naintindihan ko. *“Kanus-a man ka mouli, nak? Mingaw nami nimo,”--- Kailan ka uuwi, nak? Miss ka na namin.

Natulala ang mga manonood. Oras na para tawagin ang Magna Cum Laude. Tinanggap ni Zyke ang kanyang mga awards. Halos hindi niya mahawakan ito. Very proud naman si Cain habang pinagmamasdan si Zyke. Ito ang kauna-unahang beses na umatend siya ng simpleng event katulad nito. Pero ang simpleng graduation na ito ay malaki ang kahulugan para sa taong mahal niya na nagsumikap para makapagtapos. Kung hindi sana nagsumikap ang kanyang Zyke, hindi sana sila nagkakilala at wala sana siya ngayon sa graduation na iyon. Muli siyang bumalik sa ala-ala ng kaniyang kapatid, magkasing-edad sila siguro ni Zyke. Ano kayang mangyayari sa oras na magkita ang kapatid niya at si Zyke? Kung papipiliin ba siya ng ka

pagcocomfort nya sa dalaga, nagulat naman aya nang bigla netong itaas ang ulo nya. "Tama! may oras pa bago ang graduation" pagchecheer up ni Yuniña sa sarili "Promise! after graduation kakalimutan ko na sya" dagdag pa neto, kaya sinabayan nalang ni Astria eto at chineer cheer.

Malumanay niyang sabi, umiling ako sa kanya. "Nabayaran ko na lahat, Ma. Yung mga kita ko sa raket ko, binayad ko ang iba doon. Ito yung sobra. Wala na po tayong balance sa school. Ang gagawin niyo na lang po ay samahan ako sa graduation ko. Tsaka sa sunday po, mag-ukay tayo. Bili po kayo ng dress para sa graduation ko dahil Mama...salutatorian po ako."

Totoo ngang parang meron itong magic na tila gumaan ang pakiramdam niya at nagkaroon siya ng lakas ng loob. Nang mag-umpisa na siyang magsalita ay binati niya ang lahat ng mga bisita na naroroon na inanyayahan din ng Marikit Elem School sa graduation day nang araw na iyon. Inisa-isa niya ang pagbati, nakasulat din kasi doon sa graduation program list ang mga pangalan ng mga ito, ang mga parents at graduates, lahat ng mga taong nanonood, pero una sa lahat ay sinambit niya rin ang pangalan ng Poong Maykapal. Pati na rin si DJ ay binati niya rin na nakita pang nagbulungan ang mga lumingon at tumingin kay DJ.

Saka lang kaming umupo ng paunlakan kami ng president ng academic board. Kakaiba ang atmosphere at sobrang lamig talaga. Kamusta kaya si Lei. Ano kayang pakiramdam ng tatanggap ng mataas na honor sa buong batch nila. Proud ako sa kanya. Hindi biro ang maging cum laude. Nag iwan naman ng maikling inspirational speech ang summa cum laude bago isa isang tinawag ang mga graduand para umakyat ng stage at tanggapin ang katibayan na graduate na kami. Syempre kasama ako roon.

Pati rin ang grupo nina Monique. "Ladies and gentlemen, we now proceed to the formal conferral of degrees. In keeping with the tradition of Winx State University, we highlight this most important in our ceremony by the passing the University Torch. The symbol of learning from a Senior member of our academic community to the most Junior." sabi ng Emcee. Malakas na nagpalakpakan at naghiyawan ang mga tao ng umakyat ng stage ang Dean ng Tandom School of Engineering at ang youngest baccalaureate member of the graduating class na si Ralp Ivan Drei Mendoza.

EPILOGUE FOUR MONTHS LATER “Sotsugyosei no minasan, omedetogozaimasu!” [Congratulations to all graduates!] “Congratulations, guys! Road to college na us!” Isang mahigpit na yakap ang natanggap ko mula sa dalawang malalapit ko na kaibigan, sina Patrice at Truce. We’re now both wearing togas and holding our diplomas. Kakatapos lamang ng graduation and awarding ceremonies at inimbitahan pa kami na umakyat ng stage for picture taking.

“CONGRATULATIONS, graduates! Graduate na kayo sa mga exams, quizzes, recitations, pero, may karugtong iyan na pero. Congrats kasi tapos na ang paghihirap natin sa school pero ito pa lang ang simula ng tunay na pagsubok. Ayaw kong sabihin na welcome sa samahan ng mga unemployed but I want all of you to welcome in the world of hope, the stairway to success.” Black toga—ito lang naman ang pinakamagandang regalo na ilang oras lang sa katawan namin pero malaki ang impact sa future. Hapon sinimulan ang programa. Para pagkatapos ay diretso na sa party mamayang gabi. At ito nga, nagbibigay na ng kanyang speech ang speaker. Matagal-tagal din ang ceremony sa dami ba naman ng estudyante.

"Congratulations, Batch 2022 sa pagkumpleto ng mga kinakailangang academic credits para matapos ang inyong Bachelor's Degree. At ngayon, sa bilang na tatlo, puwede niyo nang itapon ang graduation hats niyo sa ere... Sa bilang ko--- isa, dalawa, tatlo!" Nagsigawan ang lahat ng estudyante habang itinatapon ang mga caps nila sa ere. Ang pagtapon ng caps sa ere ay sumisimbolo sa pagtatapos ng isang kabanata sa buhay ng isang graduate. Pagkatapos ng graduation ceremony, niyakap nang mahigpit nina Kyle at Mira ang isa't isa at nagbigay ng matamis at mabilis na halik. "Ang perfect naman nun, guys! Nakuha ko 'yung moment na 'yon!" Nakangiting sabi ni Mr. Andrada, habang ipinapakita ang cellphone niy