Unique Motto For Graduation Mga Nobela at Kwento

punong-puno ng pag-asa kong tanong. Tumango siya sa akin. Napangiti ako dahil doon. “Kumusta po?” sabik kong tanong. Lagi kong ipinagdarasal sa Maylikha n asana ay pagbigyan akong muli para ngayong taon. Ngunit unti-unting naglaho ang aking ngiti nang umiling si Mrs. Purita. “Pasensya na, Stavros. Pero si Albert ang napiling valedictorian ngayong graduation.”

"Nagsuma-cum laude lang naman 'yan siya dahil sa sponsor ng mga magulang niya sa University, eh! Palibhasa, mga mapera! Aray!" "Sshh! Mamaya may makarinig sa 'yo! Tumahimik ka na nga lang diyan!" "Alam mo ikaw, Sheen—tsk! Nevermind." Hindi na ako nagsalita. Mas minabuti ko na lang na huwag bumunganga dahil baka magkaroon pa ako ng kasalanan sa Diyos. "Congratulations, graduates—batch 2024!" Anunsyo ng master of ceremony sa pinakahuling event ng programa.

Farewell to you my friends We'll see each other again Don't cry 'cause it's not the end of everything I may be miles away But here is where my heart will stay With you, my friends with you Yesterday's a treasure, today is here Tomorrows' on it's way, the sky is clear Thank you for the mem'ries of all the laughters and tears And not to mention our doubts and our fears The hypertension we gave to our peers It's really funny to look back after all of these years Farewell to you my friends We'll see… Matapos naming sabay-sabay na kantahin, ilang sandali kaming naghintay at isa-isa nang tinawag ang mga pangalan ng mga studyante. Upang tanggapin ang certification na katunayan na nakatapos na kami

Hanggang sa mabilis na umikot ang panahon at dumating ang araw ng aming Graduation Day. Pareho kaming nakasuot ng itim na toga sa ibabaw ng entablado, pareho kaming nasa pinakaharap ng unahan ng buong batch. Pareho kaming may bitbit na naglalakihang gintong medalya sa aming mga leeg bilang Valedictorian at Salutatorian ng akademya.

Even after so many years, the word still tasted bitter on her mouth. “Yes but this is the first time your Uncle Joshua will not be with you. Do you want me to call your Grandma or your Uncle Kiel para may kasama ka—“ “Dad, ‘di ba nag-usap na tayo,” maagap niyang putol sa ama. “How will I learn if I’d always rely on other people? Besides graduation ni Tala bukas, Uncle Josh will not miss his daughter’s graduation just to help me, would he? Don’t you trust me?”

Kapag napapagod ako, naiisip ko ang sila mommy at daddy. Kapag nagdududa ako, naiisip ko ang sinabi ni Timothy—na hindi niya ako minamaliit, kundi masyado lang niyang pinrotektahan. At ngayon… hinahayaan na niya akong lumakad mag-isa. Graduation day dumating na parang isang buntong-hininga matapos ang mahabang paglalakbay. I just wore a very simple white dress. Light as this very day.

Pakiramdam kasi ni Monique ay parang wala ding pinag kaiba ang pamilya niya kay Samuel na iniwan din siya sa panahong higit niyang kailangan ng kakampi at masasandalan. Lumipas ang ilang taon, nagawa nga ni Monique ang makapag tapos. Naka graduate siya dala ang pinakamataas na karangalan. ‘Magna Cum Laude.’ Basa ni Monique sa nakasulat sa medalyang natangap niya, noong araw na iyon ng graduation ceremony ay nakatangap siya ng scholarship sa Harvard university para sa kaniyang master’s degree, hindi na siya nag dalawang isip at agad na pumasok doon.

Buti na lang kanina di nahalata ng karamihan yung halik niya sa noo ko. After maideliver ko yung Pledge of Loyalty dahil sa sobrang kaba na baka di ko namemorise, agad akong tumakbo ng restroom dahil naihi ako bigla. Saka moment yun ng mga Parents and Graduates. Graduation Song na inaalay sa mga Guardian namin.

Sabi ko pa nga noon pagbubutihin ko rin ang pag aaral ko para gaya ni kuya ay maging proud din sila saakin. Nag sumikap ako at nag aral mabuti. Tuwang tuwa ako ng mahigitan ko pa si kuya sa achievements nya. I became the Summa Cum Laude. I expected them to be happy and proud pero wala man lang sakanila ang um-attend sa graduation ko. Nasa ibang bansa silang lahat at inaasikaso ang aming negosyo sa Ireland. Tanging katulong lang namin ang tumayo bilang guardian ko sa pinaka espesyal na araw sa buhay ko.

I was never fond of the public display of affection, but with Deon, I am always willing to make an exemption. TODAY WAS MINE, Chadleen, and Ross’ special day at the Institute of Magis. Ngayong araw kasi magaganap ang graduation naming tatlo and the most awaited moment where we can get our most sought-after diploma and reward from magic school – our wands. Unlike my previous graduation in the mortal world, mas masaya ako ngayon at excited kasi nga ay in better terms na kami ni Deon at may plus one pang family member. I was just so happy that I kept inwardly squealing while we were still preparing for our special day.