Novel & Cerita Unique Motto For Graduation

Wika naman ni vida at hinawakan ang braso ko. Huminga naman ako ng malalim dahil para na akong sasabog dahil sa revelation na ito. "And guess what? May Graduation day na magaganap sa school ng mga bata dahil nga matatalino Yung triplets ay pupunta silang lahat dun" wika naman ni vida sakin. Bigla Naman akong napangiti. " It's time vida, Wala akong pake kung may madadamay na mga inosente" wika ko Naman.

Dahil roon ay kaagad kong itinago sa likuran ang papel na hawak ko. Galing din ba iyon sa mga graduating students na gaya ko? Bakit naman nila ngayon naisipan umamin din sa kanya, hindi naman valentines. Nakaramdam ako ng dismaya nang maisip na baka hindi ganon ka-unique ang ideya ko na ngayong graduation umamin. Malamang ay galing nga ang mga iyon sa mga ka-batch mates ko dahil pareho kami ng papel na ginamit.

A few weeks later: April 2,2010: Idinaos ang aming graduation, at gaya nga ng alam ng marami ay nakamit ko ang titulong "Salutatorian" At ang lahat ay masayang-masaya sa kaganapang iyon ng aking buhay. Naroon ang aking Mama, at ang usapan namin ay sama-samang kakain sa isang restaurant kasama ang buong pamilya.

Ito na ang araw na pinakahihintay naming lahat, ang makapagtapos sa pag-aaral. Pagkatapos ng graduation ay plano kong pumunta sa puntod ng mga magulang ko. I want to give them my achievement for being the magna cumlaude of our class. Gusto kong tuparin ang mga pangarap nila sa akin.

Tinawag na kasi ang pangalan niya. Hindi naman nakasagot ang mga katabi,dahil tinawag na rin ang pangalan nila. After the graduation everyone was busy chit-chatting, taking pictures and others stuff. At hindi na rin nagtagal si Luna na mag stay sa school, at umuna na ng uwi. She didn't wait for him and just went home, at dahil din sa mabigat na medalya na nakasabit sa kanyang leeg na para bang mababaliw na leeg niya sa dami nito. Tinext na lang niya si Kyro, hindi tuloy sila nakapag pictures dalawa, as a memory of their college graduation.

Nagbabasakali pa rin akong makita siya kahit ngayong araw lang dahil graduation namin. Tinawag na ang pangalan ko upang kunin ang awards na natanggap ko. I graduated with a flying colors. Masaya ako kasi na-maintain ko ang grades ko hanggang sa nag-college ako. Habang naglalakad paakyat ng stage, si Kaisha ang iniisip ko. Hindi ako sigurado kung pupunta ba siya, pero panatag pa rin ang loob ko na makikita ko siya ngayong araw dahil graduation namin. Ito ang pangarap naming dalawa - ang makapagtapos ng pag-aaral at masuot ang itim na toga.

Things are going great for us and I’m really happy with it. “And now may we call on the Magna Cum Laude in our batch to give us a speech of wisdom.” Umakyat ako sa stage at lumapit sa microphone para magsalita. Today was my graduation and I’m the Magna Cum Laude in our batch. Pumasa ako sa kursong Psychology and I didn’t expect that I’ll be the Magna Cum Laude in our batch, pero masaya ako ngayon dahil naka-graduate na ako, bonus nalang yung may latin honors ako. Everyone including Dad was here for this momentous occasion, pinayagan kasi siya lumabas ngayong araw para naman ay makapaglakad siya kasama ko.

Punyemas. Inabala ko ang sarili ko sa pagtingin sa diplomang natanggap. It’s the real one kasi Autonomous ang school namin kaya original diploma talaga ang ibinibigay during graduation. Unlike other schools na hindi Autonomous, they give some fake and printout copy of diploma. There are only two schools in the province na Autonomous: La Salle and Uno-R. Teka, sandali, mababaliw na yata ako! Ngayong malapit nang matapos ang graduation namin ay kailangan ko ng isipin ang bukas.

Naglalakad ako sa hallway habang dala-dala ang cap and gown na susuutin ko para sa graduation. Sa isang araw na ang graduation namin, kaya abala na ang lahat ng graduating students. Tanging kami na rin lang ang makikitang pagala-gala sa loob ng campus dahil bakasyon na ang mga undergrad. Nag-iisa lang ako ngayon dahil nagmamadaling umuwi si Stella. Magpapa-rebond pa raw kasi siya. Hindi naman na ako magpapaayos ng buhok ko dahil tuwid na tuwid naman na iyon hindi gaya ni Stella na curly hair.

Pati ang gusto niyang itsura ng buhay namin ay matutupad niya kay Lauren. "Te, 'yung motto mo sa buhay parang kapanahunan pa ng slambook ng lola ko sa tuhod." Panglalait ni Mara sa motto ko. 'Believe and don't stop reaching for your own star. Everything will happen at your own pace." Wala na rin kasi akong maisip na gawing motto sa buhay. 'Yan nalang ang maiiwan ko sa mga makakabas man ng yearbook namin.