Unique Motto For Graduation Mga Nobela at Kwento

natatawang sabi nya. "Malapit na ako grumaduate pero wala naman sina Nanay at Tatay" malungkot na sabi ko saka tumingin sa malinis na tubig. Agad naman akong niyakap ni Martin. "Don't worry, I know, kung nasaan man sina Tito at Tita, super proud sila sa'yo. Ang galing galing kaya ng running for With Highest Honor ko. At isa pa, hindi ka naman namin pababayaan nina Mommy at Daddy. Pangako, naroon kami sa graduation mo." Aniya. Bahagya namang gumaan ang loob ko.

tanong ko sa aking bunsong kapatid. "ate sorry! makikipag kwentuhan lang naman sana talaga ako sayo. Saka nga pala ate malapit na graduation ko. Suma Cum Laude ako. Makakauwi ka ba?! para sana andito ka din sa araw na sabitan ako ng medal." naglalambing na sabi ni George sa akin.

Azalea insisted frustratedly while we're waiting for our foods. Pagkatapos kasi ng graduation ay dumiretso na kami sa parehong restaurant na paborito na naming lima. They called for a celebration and I believed it was uncalled-for. But they insisted that it's a must after receiving my awards so here we are now.

At thankful ako dahil iniwan niya sa amin ang pagkakataong bumawi at patunayan na ang lahat ng gulong pinagdaanan namin ay hindi nauwi sa wala. TWO YEARS LATER. Graduation Day. West Crestfall University. Dalawang taon ang mabilis na lumipas. Dalawang taon ng pagiging anino sa loob ng unibersidad habang pilit na ibinabangon ang aming dignidad mula sa abo ng iskandalong iyon. “Eloisa Concepcion!” tawag ng marshal para sa line-up. Naglakad ako patungo sa aisle. Habang nagmamartsa, naririnig ko ang mga bulungan na hindi kailanman tuluyang nawala, lalo na't ngayong katabi ko si Mama at Grandpa.

Pagod na tumitig pabalik sa akin ang mga mata nito. "Kumain ka na?" Tumango ako. "Oo." Inayos nito ang buhok ko at pinunasan ang pawis ko. "What do you want for your graduation? Tell me." "Talaga?" Kunwari ay nag-isip ako. "Hmm, teka at mag-iisip ako. Ay, 'wag na lang ngayon. Masyado pang maaga. Sasabihin ko sa iyo kapag may naisip na ako."

Nakapagtapos ako ng pag-aaral kagaya ng ipinagako ko kay Daddy at Kuya. And guess what? I graduated with flying colors. Hindi lang ako pumasa. I became Summa Cum Laude. Something I never imagined for myself, yet there I was, standing on stage, receiving the medal and diploma that represented years of hard work and sacrifice. Si Kuya lang ang umattend sa graduation ko, but that was more than enough for me. Seeing him smiling proudly as he took photos of me on stage made the entire journey worth it.

Mukhang hindi pa rin tumino si Kaena nang siya ay basain noong huli, at inisip niyang siya si Mariana na kanyang pinadapa at pinagulong noon. Itinaas niya ang kanyang mga mata upang tingnan si Kaena, "Kaena, ang A University ay palaging may motto na kabutihan at kabaitan. Talagang nakalahiya para sa A University na magkaroon ng estudyanteng katulad mo." sambit niya sa malamig na tinig.